บทที่ 74 - สุภาพบุรุษ

บทที่ 74 - สุภาพบุรุษ

"ซ่าา!"

เย่เซวียนพุ่งพรวดขึ้นมาจากทะเลสาบภูเขาเฮยชุย แล้วสับเท้าวิ่งหนีเข้าป่าไปอย่างไม่เหลียวหลัง และเพียงสามวินาทีหลังจากที่เขาโผล่พ้นน้ำ สิ่งมีชีวิตร่างยักษ์ก็พุ่งทะยานตามขึ้นมา

มังกรมีเขา!

"มาแล้ว!"

เมื่อได้ยินเสียงสาดกระเซ็นของน้ำราวกับน้ำตกอยู่เบื้องหลัง ประสาทสัมผัสของเย่เซวียนก็ตึงเครียดจนถึงขีดสุด เขาระเบิดความเร็วสูงสุดพุ่งหายเข้าไปในป่าทันที

โชคดีที่มังกรมีเขาตัวนี้พอจะมีสมองอยู่บ้าง เมื่อเห็นเย่เซวียนหนีเข้าป่าไป มันก็ไม่ได้ไล่ตามอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ตัดสินใจมุดกลับลงไปในน้ำแทน

เวลานี้ ณ มุมหนึ่งในป่า เย่เซวียนแอบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ชะโงกหน้าออกไปดูลาดเลา

แม่เจ้าโว้ย! ตัวมันใหญ่กว่ามังกรที่บาดเจ็บตัวนั้นตั้งเยอะ อ้าปากทีคงกลืนรถถังได้ทั้งคันแน่ๆ

"อึก"

เย่เซวียนกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ยังคงหวาดผวาไม่หาย ถ้ามังกรตัวนั้นตามมาจริงๆ เขาคงไม่รอดแน่

"หัวใจจะวาย ข่าวที่ลู่ปู้ผิงได้มามันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย มังกรมีตั้งสองตัว เกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งซะแล้ว"

เย่เซวียนจ้องมองทะเลสาบอยู่นานสองนาน จนแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจริงๆ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนมังกรมีเขาตัวนั้นจะกลับไปหามังกรที่บาดเจ็บแล้ว ส่วนลู่ปู้ผิงก็คงไม่รอด กลายเป็นอาหารมังกรไปเรียบร้อย เพราะมังกรตัวนั้นโผล่มาจากอีกถ้ำหนึ่งนี่นา

โชคดีนะที่ครั้งนี้แค่เฉียดตาย ถ้าไม่มีสายเลือดทั้งสี่แบบช่วยไว้ เขาคงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแล้ว

หนิงชวนตาย ลู่ปู้ผิงถูกมังกรกลืน ตอนนี้เหลือแค่เย่เซวียนกับกวนอวี่หลานเท่านั้น

ตอนที่พวกเขาออกจากสำนัก มีคนเห็นพวกเขากันตั้งเยอะแยะ ถ้าลู่ปู้ผิงกับคนอื่นๆ หายตัวไป สำนักเลี่ยอวิ๋นต้องสงสัยเขาแน่

แต่การที่มีพยานยืนยันอยู่ด้วย ก็ถือว่ายังพอถูไถไปได้

"นี่ กวนอวี่หลาน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"

เย่เซวียนถอนหายใจยาว ก่อนจะย่อตัวลงไปถาม แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักไป

กวนอวี่หลานหน้าแดงก่ำ ตัวร้อนผ่าว อาการแบบนี้มัน... โดนฤทธิ์ยา 'ราคะกำหนัด' เข้าไปเต็มๆ เลยนี่หว่า

"เวรเอ๊ย ต้องเป็นตอนที่ข้าปะทะกับลู่ปู้ผิงแน่ๆ ยามันคงปลิวมาติด ข้ามีสายเลือดร้อยบุปผา เลยไม่เป็นอะไร..."

เย่เซวียนรีบค้นหาวิธีแก้พิษ 'ราคะกำหนัด' ในระบบกลืนกินอย่างร้อนรน

แต่ในตอนนั้นเอง กวนอวี่หลานที่บาดเจ็บสาหัส จู่ๆ ก็ครางเสียงหวานออกมา ก่อนจะโถมตัวเข้าใส่เย่เซวียน ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดประกบเข้ากับริมฝีปากของเขาทันที

อะไรกันเนี่ย?

เย่เซวียนที่กำลังใช้ความคิดอยู่ ถึงกับอึ้งไปเลยเมื่อโดนจู่โจมแบบนี้

"โอ๊ย แม่เจ้าโว้ย ยัยนี่มือไม้อยู่ไม่สุขเลย" เย่เซวียนสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสแปลกๆ ที่เป้ากางเกง

ตอนนี้ เขามีทางเลือกอยู่สองทาง

หนึ่ง ปล่อยเลยตามเลย จัดการเผด็จศึกกวนอวี่หลานซะ เป็นการสละโสดเสียที แถมพอยาหมดฤทธิ์ก็อ้างได้ว่าตัวเองก็โดนยา 'ราคะกำหนัด' ไปด้วยเหมือนกัน

สอง แข็งใจไว้ แล้วช่วยถอนพิษให้นาง

"บ้าเอ๊ย ของขึ้นเลยเว้ย"

เย่เซวียนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจได้ เขาเป็นถึงลูกผู้ชาย 'อกสามศอก' จะฉวยโอกาสตอนที่ผู้หญิงไม่รู้ตัวได้ยังไง

"สายเลือดร้อยบุปผาทำให้ข้าไม่เป็นอะไร งั้นเลือดของข้าก็น่าจะแก้พิษได้เหมือนกัน"

คิดได้ดังนั้น เย่เซวียนก็จัดการกรีดข้อมือตัวเอง แล้วผลักกวนอวี่หลานที่กำลังหน้ามืดตามัวออกไป

แต่พอดันออกปุ๊บ นางก็โผเข้ามาอีก

"โธ่เว้ย!"

เย่เซวียนสบถลั่น เอาข้อมือที่เลือดกำลังไหลประกบเข้ากับปากตัวเอง แล้วดูดเลือดออกมาอึกใหญ่

และก็เป็นไปตามคาด กวนอวี่หลานพุ่งเข้ามาหาเขาอีกครั้ง

คราวนี้ เย่เซวียนใช้ปากส่งเลือดของตัวเองเข้าไปในปากของกวนอวี่หลาน ให้นางกลืนลงไป

สายเลือดร้อยบุปผาในตัวเย่เซวียน ทำให้เขามีคุณสมบัติต้านทานพิษร้อยชนิด เมื่อกวนอวี่หลานกลืนเลือดของเขาลงไป ฤทธิ์ยาก็เริ่มถูกทำลายทันที

เย่เซวียนสัมผัสได้ชัดเจนว่า อุณหภูมิร่างกายของกวนอวี่หลานค่อยๆ ลดลง และสติของนางก็เริ่มกลับมา

"ออกไปเลยนะ"

เมื่อเห็นว่าได้ผล เย่เซวียนก็ผลักกวนอวี่หลานออกไป นางเซไปชนกับต้นไม้ด้านหลัง แล้วค่อยๆ ได้สติกลับคืนมา

แต่สิ่งที่เย่เซวียนคาดไม่ถึงก็คือ ทันทีที่ฤทธิ์ยาหมดลง สิ่งแรกที่กวนอวี่หลานทำคือการเงื้อมือขึ้น ฟาดสับลงมาที่หัวของเขาทันที

"ไอ้บ้ากาม ไปตายซะ!"

"เชี่ยเอ๊ย นังผู้หญิงใจดำ ข้าอุตส่าห์ช่วยชีวิตเจ้าไว้ตั้งหลายครั้ง พอตื่นมาก็คิดจะฆ่าข้าเลยเรอะ"

เย่เซวียนยกมือขึ้นบล็อกแขนของกวนอวี่หลานเอาไว้ พร้อมตวาดลั่น "นังงูพิษ นี่เจ้าตอบแทนผู้มีพระคุณแบบนี้เรอะ?"

"ไปตายซะ!"

กวนอวี่หลานหน้าแดงก่ำ ยกเท้าขึ้นเตะสวน แต่ด้วยสภาพบาดเจ็บสาหัส ต่อให้แข็งแรงเต็มร้อย ในระยะประชิดแค่นี้ นางก็ทำอะไรเย่เซวียนไม่ได้หรอก

นางจึงถูกเย่เซวียนรวบตัวไว้อย่างง่ายดาย

"ไอ้บ้ากาม ปล่อยข้านะ!" กวนอวี่หลานดิ้นรนสุดฤทธิ์

"นี่เจ้าสติเลอะเลือน หรือว่าตอนที่โดนฤทธิ์ยา 'ราคะกำหนัด' เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยกันแน่?" เย่เซวียนย้อนถาม

"ไอ้บ้ากาม ปล่อยข้านะ!" กวนอวี่หลานถูกเย่เซวียนกดร่างไว้กับพื้น เริ่มหายใจไม่ออก นางบาดเจ็บหนักอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งช้ำในเข้าไปอีก

เย่เซวียนขมวดคิ้ว "ดูท่าเจ้าจะจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เจ้าถูกลู่ปู้ผิงลอบทำร้าย ข้าเป็นคนปัดป้องการโจมตีถึงตายนั้นให้ แล้วก็อุ้มเจ้าหนีออกมา แต่เจ้าก็ดันไปติดพิษ 'ราคะกำหนัด' ของลู่ปู้ผิงเข้า ข้าก็เลยต้องช่วยถอนพิษให้ ถ้าข้าอยากทำมิดีมิร้ายเจ้าจริงๆ ข้าคงจับเจ้าปล้ำไปนานแล้ว จะมานั่งถอนพิษให้เสียเวลาทำไม!"

พอได้ยินเย่เซวียนพูดแบบนั้น กวนอวี่หลานก็ชะงักไป ความจริงแล้วนางพอจะมีสติอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ตอนก่อนจะโผล่พ้นน้ำ แต่เรื่องหลังจากนั้นนางก็จำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว พอมารู้สึกตัวอีกที ก็พบว่าตัวเองกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับเย่เซวียนแล้ว

"ปล่อยข้าก่อน!"

กวนอวี่หลานพูดเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

"ก็ได้ แต่ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายข้าอีก ข้าจะจับเจ้าโยนลงทะเลสาบน้ำดำ ให้มังกรคาบไปกินซะเลย!" เย่เซวียนขู่ฟ่อ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น

ในระยะประชิดแค่นี้ เขามีวิธีจัดการกวนอวี่หลานเป็นร้อยวิธี นางไม่มีทางทำอันตรายเขาได้หรอก

เมื่อเย่เซวียนถอยห่างออกไป กวนอวี่หลานก็รีบยันตัวลุกขึ้นยืน จัดแจงเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มให้เข้าที่เข้าทาง

ถึงตอนนี้นางจะปลอดภัยแล้ว แต่เมื่อกี้เย่เซวียนเพิ่งจะกดทับร่างนางไว้ แถมเสื้อผ้าของทั้งคู่ก็เปียกโชก ทำให้นางสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งของชายหนุ่มอย่างใกล้ชิด ใบหน้าของนางจึงยังคงแดงระเรื่ออยู่

"ทำไมเจ้าถึงไม่เป็นไรเลยล่ะ?" กวนอวี่หลานถามด้วยความแปลกใจ

เย่เซวียนใช้พลังปราณทำให้เสื้อผ้าแห้ง ก่อนจะชูข้อมือซ้ายขึ้นมาให้ดู "ข้าเคยกินสมุนไพรวิเศษเข้าไป ก็เลยต้านทานพิษได้ทุกชนิด ที่เจ้าหายดีก็เพราะดื่มเลือดข้าเข้าไปนั่นแหละ"

เลือดงั้นเหรอ?

กวนอวี่หลานอึ้งไปเลย นางเพิ่งสังเกตว่าในปากของตัวเองมีรสฝาดๆ คาวๆ ของเลือดอยู่จริงๆ ด้วย

(จบแล้ว)