บทที่ 70 - 5 แสน ขาดบาทเดียวก็ไม่ได้

บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่ รอยยิ้มนั้นราวกับจะบอกว่า "หึๆ จับช่องโหว่ได้แล้วล่ะสิ!"

หลินฝานกอดอก เอียงคอเล็กน้อย ท่าทางดูภาคภูมิใจสุดๆ ทั้งยังดูเป็นธรรมชาติและไม่ยี่หระกับสิ่งใด

เขาคิดในใจอย่างสะใจ "หึ ปล่อยให้ไอ้คนชั่วได้ใจไปเถอะ ฉันไม่มีทางยอมให้แกสมหวังหรอก"

เมื่อหลินจื่ออี๋เห็นหลินฝานกลับมา แววตาของเธอก็เปล่งประกายแห่งความหวังขึ้นมาทันที ราวกับมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อย คอเสื้อถูกกระชากจนหลุดลุ่ย บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งดี ภาพนั้นใครเห็นเป็นต้องรู้สึกสงสารจับใจ

"หลินฝาน ช่วยฉันด้วย!" หลินจื่ออี๋ร้องเรียกเสียงสั่นปนสะอื้น

หลินฝานมองหลินจื่ออี๋สลับกับอู๋ย่งที่กำลังโกรธจัด ในใจก็เริ่มดีดลูกคิดคำนวณ "ถ้าฉันช่วยหลินจื่ออี๋ เธอจะสำนึกบุญคุณฉันไหมนะ ดีไม่ดีต่อไปอาจจะไม่ดุฉันแล้วก็ได้"

เมื่ออู๋ย่งเห็นว่าหลินฝานไม่มีทีท่าจะยอมไป ก็ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ "ไอ้เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แกอยากลองดีนักใช่ไหม ระวังจะจบไม่สวยนะเว้ย!"

แต่หลินฝานกลับตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน "อ้าว แล้วแกจะทำอะไรฉันได้ล่ะ แน่จริงก็เข้ามาสิ!"

ตอนนั้นเอง หลินฝานก็นึกไอเดียตลกๆ ขึ้นมาได้ เขาแกล้งทำหน้าขึงขังแล้วพูดกับอู๋ย่งว่า "พี่อู๋ย่งครับ ดูพี่เหนื่อยหอบเชียว พักสักหน่อยดีไหม เดี๋ยวผมช่วยลากท่านประธานหลินไปให้เอาไหมครับ"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งอู๋ย่งและหลินจื่ออี๋ก็ถึงกับสตั๊นไปเลย ก่อนที่อู๋ย่งจะตวาดลั่นด้วยความโกรธ "หลินฝาน แกพูดบ้าอะไรของแกเนี่ย!"

แต่หลินฝานกลับหัวเราะร่า "อ้าว นี่พี่ไม่เชื่อใจผมเหรอครับ"

พูดจบ หลินฝานก็ก้าวไปข้างหน้า ขวางตัวหลินจื่ออี๋เอาไว้ แล้วพูดกับอู๋ย่งว่า "วันนี้มีฉันอยู่ แกอย่าหวังเลยว่าจะได้ทำตามใจชอบ!"

"อะไรนะ!"

อู๋ย่งแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ดวงตาของเขาเบิกกว้างราวกับไข่ห่าน อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

เขาคิดว่านี่ไม่ใช่คำพูดที่คนปกติเขาพูดกันแน่ๆ

เขาอุตส่าห์จ่ายเงินให้หลินฝานไปตั้ง 2 แสน เพื่อให้หมอนี่ไสหัวไปไกลๆ ห้ามกลับเข้ามาอีก แต่ตอนนี้หลินฝานกลับโผล่มาขัดจังหวะเขาอีกรอบ เขาโกรธจนแทบคลั่ง!

ตอนนี้ใบหน้าของอู๋ย่งแดงก่ำเป็นลูกตำลึง เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน เต้นตุบๆ ตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ ราวกับพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

ร่างอ้วนฉุของเขาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ก้อนเนื้อตามตัวสั่นกระเพื่อม ดูคล้ายกับหมูอ้วนที่กำลังเดือดดาลไม่มีผิด

"ไสหัวไปเลยนะ ไสหัวออกไปให้พ้น อย่ามาขัดขวางเรื่องดีๆ ของฉัน!"

อู๋ย่งคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น เสียงดังกังวานราวกับจะถล่มหลังคาห้องให้พังลงมา

เขาตะโกนด่าทอพลางแกว่งแขนไปมา ท่าทางเหมือนอยากจะพุ่งเข้าไปตบหลินฝานให้คว่ำลงไปกองกับพื้นเดี๋ยวนี้เลย

เขาโกรธจนแทบจะระเบิด รู้สึกเหมือนปอดจะฉีกขาด ในใจพร่ำด่าไม่หยุด "ไอ้เด็กไม่รู้จักบุญคุณ รับเงินไปแล้วยังไม่ยอมทำงานให้ ไอ้สารเลวเอ๊ย!"

หลินจื่ออี๋มองหลินฝานด้วยสายตาแปลกๆ ใบหน้าสวยหวานที่ยังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่ ฉายแววครุ่นคิดบางอย่าง

ในชั่วพริบตา เธอก็เข้าใจตรรกะของหลินฝาน ความปีติยินดีเอ่อล้นขึ้นมาในใจ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง บัดนี้กลับถูกจุดประกายด้วยความหวังอีกครั้ง

เธอลอบคิดในใจ "หมอนี่ตั้งใจจะปั่นหัวอู๋ย่งนี่เอง ดูท่าฉันจะรอดแล้วล่ะ"

แต่หลินฝานกลับไม่สะทกสะท้าน บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มกวนโอ๊ย เขากอดอก เอียงคอมองอู๋ย่งที่กำลังเดือดปุดๆ ราวกับกำลังดูการแสดงตลก

"แหมๆ อู๋ย่งครับ อย่าเพิ่งโมโหสิครับ โมโหมากๆ เดี๋ยวเสียสุขภาพเอานะ"

หลินฝานพูดด้วยน้ำเสียงยียวน แฝงไปด้วยความขบขัน

"แก!"

อู๋ย่งถูกท่าทีไม่แยแสของเขาปั่นหัวจนแทบจะเป็นลม "วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้เข็ดเลยคอยดู!"

พูดจบ เขาก็ถลกแขนเสื้อขึ้น เตรียมจะพุ่งเข้าใส่หลินฝาน

แต่หลินฝานกลับเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของอู๋ย่งได้อย่างคล่องแคล่ว

"โธ่ๆ อู๋ย่งครับ ท่าทางคุณจะเชื่องช้าไปหน่อยนะ ฝีมือแค่นี้ยังคิดจะรังแกคนอื่นอีกเหรอ"

อู๋ย่งพุ่งวืด เสียหลักเกือบล้มหน้าคะมำ ยิ่งทำให้เขาโกรธจนหน้ามืด

"ไอ้หนู แน่จริงอย่าหนีสิวะ!"

แต่หลินฝานกลับหัวเราะลั่น "อู๋ย่งครับ ถ้าผมไม่หนี ก็ให้คุณต่อยฟรีๆ สิครับ พักให้หายเหนื่อยก่อนดีกว่า แล้วเราค่อยมาคุยกันดีๆ"

หลินจื่ออี๋ที่ยืนดูหลินฝานปั่นหัวอู๋ย่งจนหัวหมุน ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำ 'พรืด' ออกมา

เสียงหัวเราะนี้ยิ่งทำให้อู๋ย่งรู้สึกอับอายและโกรธแค้นมากขึ้นไปอีก

"พวกแก! ฝากไว้ก่อนเถอะ!" อู๋ย่งหอบแฮ่กๆ พูดจาอาฆาตมาดร้าย

แต่หลินฝานกลับยักไหล่ ตอบหน้าตาเฉย "อู๋ย่งครับ คุณพักก่อนเถอะครับ เดี๋ยวจะเหนื่อยตายเอาซะก่อน"

พูดจบ เขาก็ทำหน้าเป็นตายียวนใส่อู๋ย่ง

พร้อมกันนั้น หลินฝานก็ขยิบตาให้หลินจื่ออี๋ ราวกับเป็นการส่งซิกแบบลับๆ

หลินจื่ออี๋เข้าใจในทันที เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว รู้สึกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก

ในที่สุด ใบหน้าสวยหวานของเธอก็เผยให้เห็นถึงความผ่อนคลาย ไม่รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป

ในเมื่อหลินฝานกลับเข้ามาแล้ว ก็แสดงว่าเธอจะปลอดภัยแล้ว เธอไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป!

ตอนนี้หลินจื่ออี๋เปรียบเสมือนลูกกวางที่ตื่นตระหนกซึ่งได้พบที่หลบภัยอันปลอดภัย เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวก็เริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา

"อู๋ย่ง ถ้าคุณอยากให้ผมไสหัวไป จ่ายเงินมาก็จบแล้ว"

หลินฝานยิ้มกริ่มมองอู๋ย่ง รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ราวกับจิ้งจอกที่กำลังวางแผนชั่วร้าย

"อะไรนะ! แกยังจะเอาเงินอีกเหรอ เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งให้ไป 2 แสนไม่ใช่หรือไง!"

อู๋ย่งคำรามลั่นด้วยความโกรธจัด ใบหน้ากลมๆ ของเขาสั่นกระเพื่อม ดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมาได้อยู่แล้ว

เขารู้สึกว่าหลินฝานช่างหน้าด้านหน้าทนสิ้นดี นี่มันตั้งใจจะหลอกลวงเขาชัดๆ!

ตอนนี้อู๋ย่งเหมือนถังดินปืนที่ถูกจุดชนวน พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

"ที่ให้เมื่อกี้คือค่าที่ผมเดินออกไปรอบแรกไง ถ้าตอนนี้คุณจะให้ผมออกไปอีก ก็ต้องจ่ายเงินมาใหม่สิ"

หลินฝานมองอู๋ย่งด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม ราวกับกำลังอธิบายสัจธรรมที่ไม่มีใครปฏิเสธได้

พออู๋ย่งได้ยินแบบนั้น ก็แทบจะเป็นลมล้มพับ เขาชี้หน้าหลินฝาน ตัวสั่นเทา พูดเสียงสั่น "กะ...แกนี่มันไอ้คนหน้าด้าน! โลภมากไม่รู้จักพอจริงๆ!"

แต่หลินฝานกลับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "อู๋ย่งครับ จะมาโทษผมไม่ได้นะ ตลาดมันเปลี่ยนไปแล้วไง ถ้าคุณเสียดายเงิน ผมก็ไม่ไปหรอกนะ"

จังหวะนั้น หลินจื่ออี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่ เธอแอบคิดในใจ "หลินฝานนี่ รีดไถเก่งจริงๆ"

อู๋ย่งถลึงตาใส่หลินจื่ออี๋อย่างดุร้าย ก่อนจะหันไปตวาดหลินฝาน "แกจะเอาเท่าไหร่!"

หลินฝานชูมือขึ้นมาข้างหนึ่ง แล้วส่ายไปมาตรงหน้าอู๋ย่ง

"5 แสน! ขาดบาทเดียวก็ไม่ได้!" หลินฝานประกาศกร้าว