บทที่ 28 รูมเมทสาวสวยใสระดับดาวมหาวิทยาลัย

เขากระพริบตาปริบๆ สงสัยว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า

เขาดีดตัวลุกพรวดขึ้นจากเตียง ท่วงท่าปราดเปรียวราวกับยอดฝีมือในนิยายกำลังภายใน

พอเปิดประตูออกไป ก็เห็นสาวสวยในชุดเดรสสีขาวยืนจ้องเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว

หญิงสาวคิ้วขมวดมุ่น ดวงตากลมโตเบิกกว้าง แววตาราวกับจะพ่นไฟได้

นายใช่ไหมที่จะไล่ฉันออกไป ฉันเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้แค่เดือนเดียว สัญญาเช่าตั้งอีกห้าเดือนกว่าจะหมด นายมีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉัน

สาวสวยจ้องหลินฝานอย่างเอาเรื่อง แต่น้ำเสียงกลับหวานหยดย้อยชวนฟัง

หลินฝานโดนสาวสวยด่าฉอดๆ จนยืนเอ๋อแดก แข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ยืนทำตัวไม่ถูก

เขาเบิกตาโต อ้าปากค้าง คิดในใจ นี่ฉันไปทำอะไรให้ใครโกรธเนี่ย

เขาไปไล่สาวสวยคนนี้ออกตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ไม่นานเขาก็ได้สติ สาวสวยคนนี้คงไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องที่เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตาหรอกนะ เพิ่งย้ายเข้ามาได้แค่เดือนเดียว มิน่าล่ะ เขาถึงไม่คุ้นหน้าเลย

ตอนนี้หัวของหลินฝานเหมือนมีด้ายพันกันยุ่งเหยิงไปหมด พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว

ตอนนี้ป้าเจ้าของบ้านอยากจะขายบ้านให้เขา ก็เลยต้องไล่สาวสวยคนนี้ออก แล้วยัยป้าปากสว่างนั่นก็คงไปป่าวประกาศเรื่องที่เขาจะซื้อบ้านให้สาวสวยคนนี้ฟังแน่ๆ

ตอนนี้สาวสวยก็เลยมาหาเรื่องเขาถึงที่

พอคิดปะติดปะต่อเรื่องราวได้ หลินฝานก็สบถด่าป้าเจ้าของบ้านในใจอย่างเกรี้ยวกราด

ยัยป้าเจ้าของบ้านบ้าเอ๊ย ปากสว่างชะมัด มีอะไรก็พูดไปเรื่อย คราวนี้เป็นไงล่ะ ฉันเลยกลายเป็นแพะรับบาปเลย

เขาโกรธจนกัดฟันกรอด ราวกับจะจับป้าเจ้าของบ้านกินเลือดกินเนื้อ

หันกลับมามองสาวสวยตรงหน้า ใบหน้างดงามแดงก่ำด้วยความโกรธ ราวกับแอปเปิลสุกงอม

ดวงตากลมโตเป็นประกายน้ำของเธอกำลังพ่นไฟ ขนตายาวงอนสั่นระริกตามแรงอารมณ์

เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยปล่อยสยายประบ่า ยิ่งเพิ่มความเย้ายวนให้เธออีกหลายส่วน

แต่ตอนนี้หลินฝานไม่มีกะจิตกะใจจะมาชื่นชมความงามของเธอหรอก เขารู้สึกปวดหัวตึบๆ

เมื่อสาวสวยเห็นหลินฝานเอาแต่เงียบ ก็ยิ่งโกรธจัด ขึ้นเสียงดังว่า นี่นาย พูดอะไรบ้างสิ เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง

หลินฝานได้สติ รีบโบกมืออธิบาย พี่สาวครับ นี่ไม่ใช่ความผิดผมนะ ป้าเจ้าของบ้านเขา

ฉันไม่สน ยังไงซะนายก็เป็นคนไล่ฉัน สาวสวยไม่ฟังที่เขาอธิบายเลยสักนิด

หลินฝานถอนหายใจอย่างจนใจ แอบโอดครวญในใจ โอ๊ยตายแล้ว จะทำยังไงดีเนี่ย

เขาเกาหัว พูดว่า พี่สาวครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะ เรามาคุยกันดีๆ ได้ไหม

สาวสวยกอดอก แค่นเสียงเย็นชา เหอะ ดี ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่านายจะมีข้อแก้ตัวอะไร

คนสวย ไม่ใช่ผมนะที่ไล่คุณออก ป้าเจ้าของบ้านต่างหากที่ไล่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ

หลินฝานพูดด้วยสีหน้าใสซื่อ ท่าทางเหมือนได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง ประหนึ่งเป็นโต้วเอ๋อผู้ถูกปรักปรำ

ตอนนี้เขาปิดตาทะลุปรุโปร่งอยู่ เขาไม่กล้าเปิดพร่ำเพรื่อหรอก ระยะประชิดขนาดนี้ ขืนเปิดตาทะลุปรุโปร่งล่ะก็ เขากลัวว่าจะห้ามใจไม่ไหวลากสาวสวยเข้าห้องไปทำมิดีมิร้ายเอา

เขาแอบบ่นในใจ แม่ร่วง จะทำบุ่มบ่ามไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นฉันได้กลายเป็นคนบาปหนาแน่

ป้าเจ้าของบ้านบอกแล้วว่าแกจะขายบ้านให้นาย ต่อไปบ้านนี้ก็จะเป็นของนาย แต่นายก็สั่งให้ป้าแกไล่พวกเราออก นายนี่มันทำเกินไปแล้ว

สาวสวยพูดอย่างโกรธเคือง แต่น้ำเสียงกลับหวานหู หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ ราวกับเกลียวคลื่นในมหาสมุทร

ใบหน้าขาวเนียนของสาวสวยตอนนี้แดงก่ำเป็นมะเขือเทศสุก ดวงตากลมโตคู่สวยลุกโชนไปด้วยไฟโกรธ ราวกับจะแผดเผาหลินฝานให้เป็นจุล

ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอเม้มแน่น บ่งบอกถึงความโกรธจัดและเด็ดเดี่ยว

หลินฝานมองท่าทีเกรี้ยวกราดของสาวสวย รู้สึกเสียวสันหลังวาบ รีบอธิบาย พี่สาวครับ ฟังผมก่อน นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของผมเลยนะ ผมก็เพิ่งรู้เรื่องที่ป้าเจ้าของบ้านทำเหมือนกัน ผมก็จนใจเหมือนกันแหละ

สาวสวยไม่ฟังคำอธิบายของเขาเลย แผดเสียงตะโกน เหอะ นายอย่ามาเสแสร้งทำเป็นใสซื่อหน่อยเลย ฉันไม่เชื่อคำพูดไร้สาระของนายหรอก

หลินฝานมองดูสาวสวยตรงหน้าจนตาค้าง ขาเรียวยาวตรงสลวยสัดส่วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เทียบชั้นกับนางแบบระดับอินเตอร์ได้สบายๆ

เอวคอดกิ่วบอบบางราวกับจะหักได้เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส รูปร่างดีสุดๆ ชุดเดรสสีขาวขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอได้อย่างลงตัว ราวกับดอกบัวขาวที่เบ่งบาน บริสุทธิ์และน่าหลงใหล

ยิ่งบวกกับใบหน้าสวยใสไร้เดียงสา ผิวพรรณขาวเนียนดุจหยกมันแพะ ภายใต้คิ้วเรียวสวย ดวงตากลมโตเปราะบางดั่งทะเลสาบใสแจ๋ว สันจมูกโด่ง ริมฝีปากเล็กรูปเชอร์รี่ นี่มันระดับดาวมหาวิทยาลัยชัดๆ

ดูแล้วอายุก็น่าจะยังน้อย คงเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแถวๆ นี้แหละ รูมเมทสาวสวยระดับดาวมหาวิทยาลัยแบบนี้ ถ้าโดนไล่ออกไปก็แอบเสียดายแย่

หลินฝานคิดคำนวณในใจ สาวสวยขนาดนี้ ถ้าต้องย้ายออกไปก็เหมือนทิ้งของมีค่าไปเปล่าๆ

หลินฝานกลอกตาไปมา เปลี่ยนใจในเสี้ยววินาที

คนสวย ในเมื่อคุณอุตส่าห์มาหาผมถึงที่ งั้นผมจะไปคุยกับป้าเจ้าของบ้านให้ว่าไม่ต้องไล่คุณออกแล้ว คุณก็พักอยู่ที่นี่ต่อไปเถอะ

หลินฝานพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

พอได้ยินหลินฝานพูดแบบนั้น สาวสวยก็ชะงักไป เธอคิดว่าการมาหาเรื่องหลินฝานคงจะยุ่งยากกว่านี้ ไม่คิดว่าเขาจะยอมพูดง่ายๆ แบบนี้

แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความระแวดระวังของเธอเผยความประหลาดใจวูบหนึ่ง ริมฝีปากรูปเชอร์รี่อ้าออกเล็กน้อย ราวกับไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

จริงเหรอ นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม

สาวสวยถามอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย น้ำเสียงยังสั่นเครือเล็กน้อย

หลินฝานรีบพยักหน้ารับ ให้คำมั่นเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า แน่นอนสิครับ ผมจะไปหลอกสาวสวยแบบคุณได้ยังไง ผมสาบานเลยเอ้า

พูดจบเขาก็ชูสามนิ้วขึ้นมาสาบาน

ใบหน้าของสาวสวยค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา ราวกับแสงตะวันที่สาดส่องหลังจากเมฆหมอกจางหาย สดใสและมีเสน่ห์

ดีจังเลย ขอบใจนายมากนะ

น้ำเสียงของสาวสวยอ่อนลงมาก

หลินฝานหัวเราะหึหึ เกาหัวพูดว่า ไม่เป็นไรหรอกคนสวย ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกันแล้ว ต้องคอยดูแลกันและกันสิ

สาวสวยพยักหน้าเบาๆ อื้ม งั้นต่อไปก็ฝากตัวด้วยนะ

หลินฝานพูดจบก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาป้าเจ้าของบ้านต่อหน้าสาวสวยทันทีอย่างไม่ลังเล

ท่าทางร้อนรนของเขาราวกับกลัวว่าสาวสวยจะบินหนีไปถ้ายึกยักชักช้า

นิ้วของเขารูดหน้าจออย่างรวดเร็ว พอเจอเบอร์ป้าเจ้าของบ้านก็กดโทรออกทันที

พอสายติด หลินฝานก็ร่ายยาวเป็นชุดเหมือนเทน้ำเทท่า ป้าเจ้าของบ้านก็รับคำอย่างว่าง่าย

พอวางสาย หลินฝานก็ยิ้มประจบสาวสวย เอาล่ะ ต่อไปคุณก็เป็นคนเช่าของผมแล้ว จ่ายค่าเช่ากับผมได้เลย

เพื่อเป็นการชดเชยความตกใจของคุณ ผมลดค่าเช่าให้เดือนนึงเลย เป็นไงล่ะ

เขาพูดไปพลาง เลิกคิ้วไปพลาง