บทที่ 30 พาคุณไปชมทิวทัศน์แห่งเขาอี้เหมิง

"ไอ้ 'คลังเพลงจีน' นี่มันคืออะไรกัน?" หลินเฉินรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

ทว่าเมื่อกดเข้าไปดู เขาก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เพลงทั้งหมดในคลังเพลงเหล่านี้ล้วนเป็นเพลงฮิตยอดนิยมจากชีวิตก่อนของเขา แต่ทว่ามันกลับไม่มีอยู่เลยในโลกคู่ขนานแห่งนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกๆ บทเพลงยังสามารถสอดแทรกอารมณ์ความรู้สึกเข้าไปได้โดยอัตโนมัติในยามที่ขับร้อง

ขณะที่กำลังคิดเพลินๆ ยังไม่ทันที่หลินเฉินจะได้ทำอะไรต่อไป เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ขอให้โฮสต์เดินทางไปเช็คอินที่เขาอี้เหมิงภายในเวลาสามชั่วโมง!"

เขาอี้เหมิงงั้นหรือ?

หลินเฉินคำนวณในใจอย่างเงียบๆ

การเดินทางไปให้ถึงเขาอี้เหมิงภายในสามชั่วโมงนั้นค่อนข้างฉุกละหุกพอสมควร เขาต้องรีบแล้ว

เมื่อดึงสติกลับมาได้ หลินเฉินก็ก้าวเท้าเดินลงมาจากหอเผิงไหล

เมื่อเห็นหลินเฉินที่อุตส่าห์ใช้เวลาเดินทางมาค่อนวันจนถึงจุดหมาย ทว่ายังอยู่ไม่ถึงสองนาทีก็เตรียมตัวจะจากไปเสียแล้ว ผู้ชมในไลฟ์สดจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัย

"นี่หลินเฉินกำลังเที่ยวแบบหน่วยรบพิเศษอยู่จริงๆ เหรอ? เขาวิ่งมาครึ่งค่อนวันจากเขาไท่ซานเพื่อมาที่นี่ แล้วก็จะจากไปโดยไม่ถ่ายรูปสักแชะเลยเนี่ยนะ?"

"ลูกพี่ อย่างน้อยก็ให้ฉันได้ชมทิวทัศน์อันงดงามของหอเผิงไหลก่อนไปสิ พี่นี่มันผู้ชายสายลมชัดๆ!"

"เดี๋ยวนะ หรือว่าพี่เฉินกะจะเที่ยวทั่วซานตงให้เสร็จภายในวันเดียว แล้วกะจะนอนเปื่อยทิ้งตัวไปอีกยี่สิบเก้าวันที่เหลือเหรอ?"

"ลูกพี่ พี่ลืมไปหรือเปล่าว่านี่มันรายการสามสิบวันนะ ไม่ใช่สามวัน!"

"พี่น้องครับ ตอนนี้ผมจะพาทุกคนไปชมทิวทัศน์ที่เขาอี้เหมิงกันต่อเลยนะ" หลินเฉินส่งยิ้มให้กล้องไลฟ์สดพลางกล่าว

เขาอี้เหมิง?

เขาอี้เหมิงอยู่ห่างจากจุดที่หลินเฉินยืนอยู่ตอนนี้ไปกว่าสี่ร้อยกิโลเมตร ต่อให้ขับรถไปก็ยังต้องใช้เวลามากกว่าห้าชั่วโมง

ร่างกายของหมอนี่ตีขึ้นมาจากเหล็กไหลหรือไงกัน?

ในเวลานี้ คนที่ทุกข์ทรมานใจที่สุดก็คงหนีไม่พ้นไป๋ลู่!

ไป๋ลู่กำลังจะเดินทางมาถึงจุดที่หลินเฉินอยู่แล้ว เธอเตรียมพร้อมที่จะไลฟ์สดร่วมกับเขาอย่างเต็มที่

แต่พอมาได้ยินว่าหมอนี่กำลังจะมุ่งหน้าไปยังเขาอี้เหมิงอีก เธอก็ถึงกับตกตะลึงไปเลย

"ไม่จริงน่า ร่างกายของตานี่สร้างมาจากเหล็กหรือไง? เขาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยบ้างเลยเหรอ?"

เขาเพิ่งจะปีนเขาไท่ซาน แล้วยังวิ่งปากัวร์มาตลอดทางจนถึงที่นี่ แถมยังไม่ทันจะได้พักหายใจหายคอด้วยซ้ำ

แล้วนี่จะบอกว่าเขาจะไปเขาอี้เหมิงต่อเนี่ยนะ?

"คุณลุงคะ รบกวนกลับรถด้วยค่ะ เราเปลี่ยนเส้นทางกันแล้ว ไม่ไปหอเผิงไหลแล้วนะคะ แต่เราจะไปเขาอี้เหมิงกันแทน" ใบหน้าของไป๋ลู่เต็มไปด้วยความขมขื่น เงินทุนตั้งต้นที่ทีมงานรายการให้มามีเพียงแค่สองพันหยวนเท่านั้น

การเดินทางไปเขาอี้เหมิงในครั้งนี้ แค่ค่าเดินทางอย่างเดียวเธอก็ไม่รู้แล้วว่าจะต้องผลาญเงินไปอีกเท่าไหร่

"อะไรนะ? ไม่ไปหอเผิงไหลแล้วเรอะ? จะไปเขาอี้เหมิง?" คนขับรถแท็กซี่ที่นั่งอยู่หน้าพวงมาลัยถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินคำขออันเหลือเชื่อของไป๋ลู่

จากนั้นเขาก็หันหน้ามา และเอ่ยด้วยสำเนียงซานตงที่แปร่งหูว่า "แม่หนู เขาอี้เหมิงมันยังอยู่ห่างจากที่นี่ไปอีกตั้งหลายร้อยกิโลเลยนะ ค่าโดยสารมันไม่ถูกหรอกนะหนู แน่ใจนะว่าจะไปน่ะ?"

"ไปค่ะ!" ไป๋ลู่กัดฟันตอบ เพื่อเกาะกระแสความโด่งดังของหลินเฉินแล้ว เงินแค่นี้จะเป็นอะไรไป?

ตอนนี้ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตจากเวยป๋อและโต่วอินที่แห่กันเข้าไปดูไลฟ์สดของหลินเฉิน ทว่าผู้ชมจากไลฟ์สดของเธอเองก็หายตามไปด้วย

พวกเขาพากันหนีไปดูหลินเฉินกันหมดแล้ว เมื่อเห็นว่ายอดผู้ชมในไลฟ์สดของตนเองกำลังดิ่งลงเรื่อยๆ และคนก็น้อยลงทุกที หากเธอไม่รีบไปร่วมไลฟ์กับหลินเฉินโดยเร็วล่ะก็ เธอคงต้องจบเห่อยู่รั้งท้ายตารางแน่ๆ

"อืม ถ้าอย่างนั้น หนูต้องจ่ายค่าโดยสารล่วงหน้ามาครึ่งนึงก่อนนะ" คนขับรถมองไป๋ลู่อย่างระแวดระวัง แม้ว่านี่จะได้ค่าจ้างก้อนโต แต่เขาก็ยังกลัวว่าจะถูกหลอกเบี้ยวค่าโดยสารอยู่ดี

...

ไป๋ลู่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา หลังจากการสแกนจ่ายเงินเสร็จสิ้น หัวใจของเธอก็แทบจะหลั่งเลือด ค่ารถแท็กซี่เที่ยวนี้สูบเงินทุนของเธอไปเกือบครึ่งเลยทีเดียว

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง

"คุณลุงครับ ไปเขาอี้เหมิงครับ" หลินเฉินเดินมาริมถนน โบกเรียกแท็กซี่อย่างสบายๆ และทันทีที่ก้าวขึ้นรถ เขาก็บอกจุดหมายปลายทางกับคนขับ

"ไปไหนนะ? เขาอี้เหมิง?" เมื่อได้ยินจุดหมายปลายทาง คนขับก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ "พ่อหนุ่ม เธอจะไปเขาอี้เหมิงงั้นรึ?"

"เขาอี้เหมิงอยู่ห่างจากที่นี่ไปตั้งสี่ร้อยกว่ากิโลเมตรเลยนะ! เธอแน่ใจนะว่าจะนั่งแท็กซี่ไปถึงที่นั่นน่ะ?"

"แน่ใจครับ!" หลินเฉินพยักหน้ารับ

นี่มันลูกค้ารายใหญ่ชัดๆ!