บทที่ 28 แกเป็นแค่ไอดอลหน้าหวาน จะมาวิ่งไล่จับฉันทำไม!

"บัดซบเอ๊ย! ฉันจะฆ่าแก!"

เมื่อเห็นหลินเฉินยังคงวิ่งไล่ตามมาติดๆ ในที่สุดคนร้ายหนีคดีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาพุ่งตัวกระโจนขึ้นไปบนแท่นสูงชัน จากนั้นก็หยุดฝีเท้าลง จุดบุหรี่ขึ้นสูบ และตวัดสายตาจ้องมองหลินเฉินที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลด้วยความดุร้าย

"ทำไมหมอนี่ถึงหยุดล่ะ? ร่างกายถึงขีดจำกัดแล้วงั้นเหรอ?" หลินเฉินพึมพำด้วยความสงสัย ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินตามขึ้นไป

ในเวลานี้ ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดแทบจะขาดใจตายด้วยความร้อนรน

หมอนี่ไม่รู้จักคำว่ากลัวเลยหรือยังไง?

ทำไมถึงยังกล้าเดินเข้าไปหาอีก?

"พี่เฉิน อย่าเข้าไปนะ! เดี๋ยวก็มีคนตายหรอก!"

"เชี่ยเอ๊ย! อย่ามาตายคาหน้าจอโทรศัพท์ฉันนะลูกพี่!"

"ทีมงานมัวทำบ้าอะไรอยู่? ทำไมยังไม่ส่งคนไปช่วยหลินเฉินอีก! ฉันไม่อยากเห็นหลินเฉินถูกฆ่าตายคาจอหรอกนะ!"

"เขาบ้าไปแล้วแน่ๆ! ทำไมหมอนี่ถึงเล่นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ วะเนี่ย? ตอนนี้ถึงขั้นวิ่งไล่ตามคนร้ายหนีคดีทันแล้วเนี่ยนะ?"

"ฉันล่ะอยากให้ไอ้หมอนี่เป็นแค่นักแสดงหน้าม้าที่ทีมงานจ้างมาจริงๆ อย่าทำแบบนี้เลยลูกพี่ หัวใจฉันรับไม่ไหวแล้ว!"

ณ เบื้องหลังการถ่ายทำของทีมงาน

"บ้าเอ๊ย ทำไมหลินเฉินถึงไม่รับสายเลยล่ะ?"

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณสายไม่ว่างดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผู้กำกับก็เดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ

บนหน้าจอมอนิเตอร์ หลินเฉินกำลังก้าวเดินเข้าไปหาคนร้ายหนีคดีอย่างเชื่องช้า และในตอนนั้นเองที่เขาได้เห็นใบหน้าของคนร้ายอย่างชัดเจน

หน้าตาของมันดูเหี้ยมเกรียม รอยแผลเป็นลึกที่สลักอยู่บนใบหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ใช่คนที่ควรจะเข้าไปตอแยด้วย

หลินเฉินยังไม่สังเกตเห็นอีกงั้นหรือ? เขาไม่รู้สึกถึงความผิดปกติเลยหรือไง? ดูยังไงไอ้หมอนี่ก็ไม่ใช่คนดีแน่ๆ!

ทางด้านอาเหวิน

"คนที่หลินเฉินวิ่งตามอยู่นี่ก็ฝีเท้าไม่เบาเลยนะเนี่ย? อ้าว! แล้วทำไมถึงหยุดซะล่ะ?"

เมื่อเห็นคนร้ายหยุดวิ่งในไลฟ์สด อาเหวินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ หรือว่าเขาจะวิ่งจนหมดแรงแล้ว?

ก็แน่ล่ะ เล่นวิ่งสับแหลกกันขนาดนั้น ต่อให้เป็นเขาเองก็คงทนรับมือไม่ไหวเหมือนกัน

"แต่ทำไมหน้าตาหมอนี่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเอาซะเลยล่ะ?" อาเหวินพึมพำอย่างแปลกใจ "เดี๋ยวนี้วงการปากัวร์เขานิยมทำหน้าตาโหดๆ กันแล้วเหรอ?"

ทางด้านตำรวจ

"พ่อหนุ่ม อดทนไว้นะ พวกเราใกล้จะถึงแล้ว"

"เสี่ยวหลิว ขับให้เร็วกว่านี้หน่อย"

ภายในรถตำรวจ หัวใจของหัวหน้าฉินกระตุกวูบเมื่อเห็นคนร้ายหยุดวิ่ง

ดูจากสภาพของมันแล้ว คงจะถูกไล่ต้อนจนถึงขีดจำกัดแล้วแน่ๆ เขาได้แต่หวังว่าหลินเฉินจะช่วยถ่วงเวลาเอาไว้ได้อีกสักพัก

ตอนแรกเขาคิดว่าทั้งสองคนจะวิ่งไล่จับกันไปได้อีกสักระยะ ซึ่งจะช่วยซื้อเวลาให้พวกเขาสามารถตามไปสมทบได้ทันเพื่อรวบตัวคนร้ายรายนี้

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าหมอนี่จะสติแตกเร็วขนาดนี้

"ขออย่าให้มีอะไรผิดพลาดเลยเถอะ!" หัวหน้าฉินถอนหายใจยาว

ในขณะเดียวกัน หลินเฉินก็เดินมาถึงเบื้องหน้าของชายหน้าบาก

เมื่อมองดูชายหน้าบากที่ยืนหอบอยู่ หลินเฉินก็อดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มและเอ่ยชม

"พี่ชาย ไม่คิดเลยนะว่าคุณจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้!"

"แหงสิโว้ย สมัยก่อนฉันเคยเป็นถึงแชมป์ปากัวร์เชียวนะ"

เมื่อได้ยินคำชมของหลินเฉิน สีหน้าของชายหน้าบากก็ฉายแววภาคภูมิใจ ถ้าไม่ใช่เพราะฐานะทางบ้านยากจน ป่านนี้เขาอาจจะกลายเป็นจ้าวแห่งวงการปากัวร์ไปแล้ว และคงไม่ต้องตกต่ำกลายมาเป็นนักโทษหลบหนีคดีแบบนี้

'เดี๋ยวนะ แล้วฉันจะมาเล่าเรื่องพวกนี้ให้ไอ้ตำรวจนี่ฟังทำไมวะ?'

ทันใดนั้น รอยแผลเป็นบนใบหน้าของชายหนุ่มก็กลับมาดูดุดันอีกครั้ง เขาขยี้บุหรี่ทิ้ง แววตาฉายความเหยียดหยามพลางถอนหายใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจ

"ไม่ได้จะก้าวก่ายหรอกนะ แต่พวกนายจะมาเสี่ยงชีวิตแลกกับเงินเดือนแค่สามถึงห้าพันไปทำไมกันวะ?"

"ทำไมไม่มาทำงานกับฉันล่ะน้องชาย? รับรองได้เลยว่านายจะได้เงินเยอะกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้แน่นอน"

สามถึงห้าพันเนี่ยนะ?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเฉินก็แทบจะกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่ คุณจะตั้งข้อสงสัยในนิสัยใจคอของผมยังไงก็ได้ แต่คุณจะมาหยามเรื่องรายได้ของผมไม่ได้เด็ดขาด!

"ใครบอกคุณว่าผมหาเงินได้แค่เดือนละสามถึงห้าพัน?"

"แล้วเดือนๆ นึงนายหาได้เท่าไหร่ล่ะ?"

"อย่างน้อยๆ ก็ต้องเติมศูนย์เข้าไปอีกหนึ่งตัว และถ้าช่วงไหนงานรุ่งๆ ก็ต้องเติมศูนย์ไปอีกสองตัวนู่น"

อะไรนะ?

ทะ... เท่าไหร่นะ?

เมื่อมองดูใบหน้าที่ราบเรียบของหลินเฉิน ชายหน้าบากก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวาย เขายกนิ้วขึ้นมานับคำนวณ นัยน์ตาของเขาค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น ขากรรไกรร่วงหล่นทีละนิดจนแทบจะลงไปกองกับพื้น

ปกติได้สามหมื่นถึงห้าหมื่น?

ช่วงรุ่งๆ ได้สามแสนถึงห้าแสนเลยงั้นรึ?

"เดี๋ยวนี้เงินเดือนสายอาชีพพวกนายมันสูงลิ่วขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ก็พอถูไถครับ รายได้ผมก็ไม่ได้ดีเด่อะไรหรอก คนที่เก่งจริงๆ เขาสามารถทำเงินได้ตั้งวันละล้านกว่าเลยนะ!"

อะไรนะ?

วันละล้านกว่า!

ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ ชายหน้าบากก็ชะงักอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ความโหดเหี้ยมบนใบหน้าของเขายิ่งทวีความอันตรายมากขึ้นไปอีก

เมื่อได้ยินหลินเฉินบอกว่าหาเงินได้วันละล้านกว่า เขาก็รู้ได้ทันทีว่าหลินเฉินต้องกำลังพยายามปั่นหัวเขาเล่นแน่ๆ

ตำรวจบ้าอะไรจะหาเงินได้ตั้งวันละเป็นล้าน?

"ไอ้หนู แกไม่ได้กำลังพยายามถ่วงเวลาเพื่อรอให้เพื่อนร่วมงานของแกตามมาสมทบหรอกใช่ไหม?"

"ถ้างั้นก็ให้พวกมันมาเก็บศพแกก็แล้วกัน!" ชายหน้าบากคำรามพร้อมกับเตรียมจะพุ่งเข้าจู่โจม

เพื่อนร่วมงาน?

เพื่อนร่วมงานอะไรกัน?

หลินเฉินยกมือขึ้นเกาหัว มองดูผู้ชายตรงหน้าด้วยความงุนงง

ทำไมคนคนนี้ถึงได้ทำตัวแปลกประหลาดขนาดนี้?

การที่ไอดอลหนุ่มหน้าหวานอย่างเขามีรายได้เดือนละสามถึงห้าหมื่นมันถือว่าเยอะนักหรือไง? มันก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้นสักหน่อย!

แล้วทำไมหมอนี่ถึงตาแดงก่ำด้วยความโกรธขนาดนั้น แถมยังพูดพล่อยๆ เรื่อง 'เพื่อนร่วมงาน' อะไรอีก?

รายการนี้มีแขกรับเชิญแค่หกคนเท่านั้นแหละ ถ้ามีเพื่อนร่วมงานจริงๆ พวกเขาก็คงไม่อยู่ที่นี่ตอนนี้หรอก!

แถมยังพูดจาข่มขู่เรื่องเก็บศพอะไรนั่นอีก?

บ้าเอ๊ย! หรือว่าเขาจะอิจฉาที่ฉันวิ่งเร็วกว่าก็เลยอยากจะแก้แค้นงั้นเหรอ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินเฉินก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมป้องกันตัวทันที

ทว่าเมื่อมองดูใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยของหลินเฉิน ผู้ชมในไลฟ์สดก็ยิ่งกระวนกระวายใจจนแทบจะเป็นบ้า ด้วยความกลัวว่าชายหน้าบากจะลงมือในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ข้อความในช่องแชตจึงเลื่อนผ่านอย่างบ้าคลั่ง ทุกคนต่างตะโกนบอกให้หลินเฉินรีบหนีไป

"ลูกพี่ หมอนี่มันเป็นคนร้ายหนีคดีนะ! แกยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ? วิ่งหนีไปสิโว้ย!"

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ดูเหมือนหมอนี่จะโกรธจัดเลยนะ! หลินเฉินใจกล้าเกินไปแล้ว!"

"ฉันแค่สงสัยอยู่อย่างเดียว ที่หลินเฉินเพิ่งบอกว่าหาเงินได้วันละเป็นล้านนั่นน่ะ เรื่องจริงปะ?"

"เมนต์บน แกมันปีศาจชัดๆ! พี่เฉินของฉันกำลังจะตายอยู่แล้ว แกยังจะมาถกเถียงเรื่องเงินล้านจริงหรือหลอกอยู่อีก!"

"จบกัน จบสิ้นแล้วคราวนี้! อยู่ในที่สูงขนาดนั้น แถมทั้งสองคนยังอยู่ใกล้กันแค่นี้ ต่อให้หลินเฉินอยากจะวิ่งหนีมันก็ยากแล้วล่ะ!"

ในขณะที่ชาวเน็ตนับล้านกำลังอกสั่นขวัญแขวน จู่ๆ เสียงตะโกนอันเย็นเยียบก็ดังกึกก้องขึ้น

"หยุดนะ!"

สิ้นเสียงนั้น ทุกคนก็หันขวับไปมองยังต้นเสียง

พวกเขามองเห็นหัวหน้าฉินกำลังนำทีมเจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มใหญ่รุดหน้าเข้ามา

เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบ ชายหน้าบากก็ลุกลี้ลุกลน "ไอ้ชาติหมา! ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันก็ไม่มีวันยอมให้พวกแกจับตัวได้หรอก!"

พูดจบ โดยไม่รอให้ใครตั้งตัว เขาก็หันหลังกลับและออกวิ่งหนีไปในทิศทางตรงกันข้ามอย่างบ้าคลั่ง

แต่ทว่าในวินาทีถัดมา

ปัง!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเท้า ลูกเตะก็พุ่งอัดกระแทกเข้าใส่ตัวเขาเต็มแรง พร้อมกับเสียงของหัวหน้าฉินที่ดังก้องอยู่ข้างหู

"เร็วเข้า! กดตัวมันไว้!"

"ปล่อยฉันนะไอ้พวกเวร! ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!"

ชายหน้าบากตาแดงก่ำ แผดเสียงคำรามลั่นออกมาจากลำคอ จู่ๆ เขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันไปตะโกนใส่หัวหน้าฉินที่อยู่ข้างๆ อย่างฉุนเฉียว

"ฉันขอแจ้งความ! ฉันขอแจ้งความว่ามีตำรวจรับสินบน!"

"ใคร?"

"มันไง!"

ชายหน้าบากจ้องเขม็งไปที่หลินเฉิน นัยน์ตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

"ผมเหรอ? ผมไม่ใช่ตำรวจซะหน่อย!" หลินเฉินชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรีบส่ายหน้ารัวๆ

ยังไงซะ เขาก็ไม่อาจแบกรับข้อหาแอบอ้างเป็นเจ้าพนักงานตำรวจได้หรอกนะ

"แล้วแกเป็นตัวอะไรล่ะวะ?"

"ผมเป็นดาราต่างหาก! เมื่อกี้ผมยังไม่ได้บอกคุณเหรอ?"