บทที่ 28 - ไอ้หน้าโง่สายเปย์นี่มันร้ายกาจจริงๆ!

บทที่ 28 - ไอ้หน้าโง่สายเปย์นี่มันร้ายกาจจริงๆ!

หลี่เซียงเข้าใจต้นสายปลายเหตุทั้งหมดแล้ว

หลังจากครุ่นคิดอยู่เป็นนาน

เขาก็ตัดสินใจมายืนรอเย่เฉินอยู่หน้าประตู

เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรเลย

และไม่ได้ตั้งใจจะมาข่มขู่เย่เฉินด้วยซ้ำ

ที่นี่ไม่เหมือนโลกมนุษย์

โลกมนุษย์มีกฎหมาย มีระเบียบแบบแผน ทุกคนล้วนได้รับการคุ้มครอง

ต่อให้มีการข่มขู่คุกคามกัน ส่วนใหญ่ก็ไม่เกิดผลกระทบอะไรที่ร้ายแรงนัก

อย่างมากก็แค่อารมณ์ร้อน แล้วชกต่อยกันสักยกเท่านั้นเอง

ผลลัพธ์มันไม่ได้เลวร้ายอะไร

แทบไม่มีทางที่จะลุกลามจนถึงขั้นต้องฆ่าแกงกันเลย

แต่กฎเกณฑ์ในโลกผู้ฝึกตนแห่งนี้ มันเปราะบางราวกับเศษกระดาษ

ในแต่ละวัน มีผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนที่ต้องมาตายอนาถ

ดังนั้น ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ จึงมักจะปฏิบัติกับผู้อื่นด้วยความสุภาพอ่อนน้อม

หากเจ้าไปข่มขู่เขา ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาจะผูกใจเจ็บหรือเปล่า?

ดีไม่ดี เขาอาจจะแอบวางแผนฆ่าเจ้าเลยก็ได้?

หรืออาจจะแอบวางกับดักเพื่อรอจัดการเจ้าในวันหน้า?

หรืออาจจะหวาดกลัวคำขู่ของเจ้า จนต้องชิงลงมือฆ่าเจ้าทิ้งตั้งแต่ตอนที่เขาทะลวงระดับสำเร็จ?

การต้องมาเปิดศึกกับผู้ฝึกตนคนอื่น และสร้างศัตรูคู่อาฆาต เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

มันคือความโง่เขลาอย่างที่สุด

ดังนั้น การที่หลี่เซียงมายืนรอเย่เฉิน ก็เพื่อจะมาเกลี้ยกล่อมเย่เฉิน ให้เลิกทำตัวเป็นไอ้หน้าโง่สายเปย์เสียที

ชอบผู้หญิง ก็จีบไปตามปกติไม่ได้หรือไง?

แกน่ะสมองมีปัญหา เอาแต่ประเคนทรัพยากรให้ผู้หญิงอย่างไม่รู้จักเสียดาย

แต่พวกฉันสมองปกตินะเว้ย!

ใครจะไปบ้าบิ่นเล่นเกมเปย์แหลกแบบแกกันวะ?

แน่นอนว่า หลี่เซียงจะไม่พูดจาขวานผ่าซากแบบนี้หรอก ขืนพูดไปก็รังแต่จะทำให้บาดหมางกันเปล่าๆ

ดังนั้นเขาจึงเอ่ยอย่างสุภาพว่า "สหายเต๋าเย่ การบำเพ็ญเพียรนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ หากก้าวพลาดไปเพียงก้าวเดียว ก็เท่ากับพลาดไปตลอดกาล หากอายุสามสิบแล้วยังไม่สามารถทะลวงผ่านระดับสร้างรากฐานได้ ชาตินี้ก็คงหมดหวังแล้วล่ะ"

"สหายเต๋าเย่เป็นคนของตระกูลเย่ ตระกูลหลี่ของพวกเราก็พอๆ กัน ล้วนเป็นแค่ตระกูลผู้ฝึกตนระดับรวบรวมปราณเหมือนกัน"

"ถึงแม้จะไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรนัก แต่ก็ไม่ได้แย่จนเกินไป"

"ทรัพยากรที่พวกเราได้รับมา ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ฝึกตนอิสระจำนวนนับไม่ถ้วนต้องอิจฉาตาร้อนแล้ว"

"ดังนั้น ข้าคิดว่าสิ่งที่พวกเราควรทำ ก็คือการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรเหล่านั้น เพื่อฝึกฝนบำเพ็ญเพียรอย่างเต็มที่ หากวันใดที่สามารถบรรลุระดับสร้างรากฐานได้ และทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ถึงตอนนั้นจะไม่ผู้หญิงแบบไหนให้เชยชมบ้างล่ะ?"

"ยกตัวอย่างเช่น ผู้อาวุโสหลี่ ซึ่งเป็นผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานที่อยู่เบื้องหลังตลาดหยินเยว่แห่งนี้ อายุหกสิบกว่าแล้ว ยังมีคู่บำเพ็ญเพียรตั้งสิบแปดคนเลยนะ มีทั้งสาวอวบ สาวผอม เรียกว่ามีครบทุกรสชาติ บางคนถึงขั้นต้องรอคิวกันเป็นเดือนๆ เลยทีเดียว"

"เรื่องนี้มันบอกอะไรเรา มันบอกเราว่า ความแข็งแกร่งต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด"

"สหายเต๋าเย่เอาทรัพยากรล้ำค่าไปประเคนให้ผู้ฝึกตนหญิง ท่านคิดว่าพวกนางจะซาบซึ้งใจงั้นหรือ? แต่ในความเป็นจริง เมื่อพวกนางทะลวงระดับได้ พวกนางก็จะทิ้งท่านไปอย่างไม่ไยดี"

"ท้ายที่สุดแล้ว สหายเต๋าเย่ลองดูผู้ฝึกตนหญิงในโลกนี้สิ มีใครบ้างที่มีคู่บำเพ็ญเพียรที่มีระดับตบะต่ำกว่าตัวเองบ้างล่ะ?"

"ในโลกผู้ฝึกตน ความแข็งแกร่งคือรากฐานที่สำคัญที่สุด ผู้ฝึกตนหญิงไม่มีทางเหลียวแลผู้ชายที่อ่อนแอกว่าตัวเองหรอก"

"ดังนั้น สหายเต๋า เก็บทรัพยากรไว้ใช้กับตัวเองเถอะ เลิกเปย์ได้แล้ว!"

"ขอเพียงท่านแข็งแกร่งขึ้น ดีไม่ดีหลินเข่อเอ๋อร์อาจจะซมซานกลับมาหาท่านเองก็ได้นะ..."

"และหากวันใดที่ท่านบรรลุระดับสร้างรากฐานได้ หลินเข่อเอ๋อร์คงจะต้องเสียใจจนลำไส้เขียวเป็นแน่"

คำพูดเหล่านี้ของหลี่เซียง ล้วนกลั่นออกมาจากใจจริง

เขาไม่ได้พูดเล่นนะ แต่เขารู้สึกสงสารและผิดหวังในตัวเย่เฉินจริงๆ

ในฐานะที่เป็นลูกผู้ชายเหมือนกัน เขารู้สึกอับอายแทนเย่เฉินเสียเหลือเกิน

ดังนั้น เขาจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเย่เฉินจะตาสว่างเสียที

หลี่เซียงยังคงพูดต่อไป "ข้ายอมรับว่าข้ามีใจให้ลู่จิ้ง แต่ที่ข้าพูดมาทั้งหมดเนี่ย ไม่ได้ตั้งใจจะห้ามไม่ให้สหายเต๋าตามจีบนางหรอกนะ..."

"เพียงแต่ข้าหวังว่าสหายเต๋าจะยับยั้งชั่งใจ เลิกใช้วิธีเปย์ของขวัญเพื่อจีบหญิงเสียที"

"เพราะสุดท้ายแล้ว มันก็จะเป็นเพียงแค่การตักน้ำพริกละลายแม่น้ำเท่านั้น"

……

เมื่อฟังมาถึงตรงนี้ เย่เฉินก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดอย่างถ่องแท้

คู่แข่งหัวใจคนนี้ ไม่ได้ตั้งใจมาข่มขู่เขาหรอก

แต่กลับตั้งใจมาเกลี้ยกล่อมให้เขาเลิกทำตัวเป็นไอ้หน้าโง่สายเปย์ต่างหากล่ะ

นี่มัน...

แอบซึ้งใจนิดๆ แฮะ?

หลี่เซียงคนนี้ ก็เหมือนกับพวกชาวเน็ตในเว็บบอร์ดเมื่อชาติก่อน ที่ชอบออกมาด่าทอและเรียกสติพวกหน้าโง่สายเปย์ ให้กลับตัวกลับใจนั่นแหละ

เย่เฉินสามารถสัมผัสได้ถึงความหวังดีของอีกฝ่าย

เย่เฉินรู้ดีอยู่แล้วว่า การทำตัวเป็นหน้าโง่สายเปย์ ไม่เพียงแต่จะเป็นภัยต่อตัวเองและไม่ได้อะไรกลับมาเลยเท่านั้น

แต่มันยังเป็นการปั่นราคาให้สูงขึ้นอีกด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้หญิงล้วนมีสัญชาตญาณของการชอบแข่งขันและเปรียบเทียบ

คู่บำเพ็ญเพียรของคนอื่นยังยอมเปย์ของแพงๆ ให้เลย

ฉันสวยกว่าหล่อนตั้งเยอะ แล้วทำไมแกถึงไม่ยอมเปย์ให้ฉันล่ะ? ฉันไม่คู่ควรหรือไง?

ถ้าไม่เปย์ก็แปลว่าไม่รัก

จนกลายเป็นค่านิยมของการเปรียบเทียบและการแข่งขันในที่สุด

และสุดท้าย ผู้ที่จะต้องรับเคราะห์กรรม ก็คือผู้ฝึกตนชายทุกคน

เย่เฉินก็เข้าใจถึงหลักการที่ว่า 'ทรัพยากรเอาไว้โชว์ให้หญิงเห็น ไม่ใช่เอาไว้ประเคนให้หญิงใช้'

หากเก็บไว้ใช้เอง เมื่อตัวเราแข็งแกร่งขึ้น ก็ย่อมหาคู่บำเพ็ญเพียรได้ง่ายกว่า

แต่ประเด็นก็คือ เย่เฉินไม่ได้เป็นไอ้หน้าโง่สายเปย์จริงๆ สักหน่อย

เย่เฉินก็แค่ทำภารกิจของระบบให้ลุล่วง และถือเป็นการลงทุนเท่านั้น

แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถป่าวประกาศบอกใครต่อใครได้

ส่วนเรื่องการเปย์น่ะเหรอ?

มันก็ต้องเปย์ต่อไปสิ

แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ เขาจึงต้องปั้นหน้าขึงขัง และส่ายหน้าอย่างดุดัน "ตื้นเขิน ช่างตื้นเขินเสียจริงๆ สิ่งที่เจ้าพล่ามมาทั้งหมด มันไม่ใช่ความรักหรอก"

"เจ้าไม่รู้จักหรอกว่า การรักใครสักคนอย่างแท้จริง มันเป็นยังไง!"

เดิมทีหลี่เซียงยังคิดว่า คำอธิบายที่ลึกซึ้งและตรงไปตรงมาของเขา

จะทำให้เย่เฉินตาสว่างขึ้นมาได้บ้าง

แต่พริบตาเดียว เย่เฉินกลับสวนกลับด้วยประโยคนี้เนี่ยนะ?

ความรักงั้นเหรอ?

รักกับผีสิ

ถ้าแกรักจริง แกจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเปย์คนใหม่ทันทีที่โดนทิ้งแบบนี้เหรอ?

หลี่เซียงรู้สึกว่า สมองของเย่เฉินคงจะพังไปแล้วจริงๆ ความคิดความอ่านถึงได้วิปริตขนาดนี้

ส่วนเย่เฉินก็ยังคงพูดต่อไป "เจ้าไม่เข้าใจหรอก การรักใครสักคนอย่างแท้จริง ก็คือการทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้คนๆ นั้นอย่างเต็มที่ โดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆ ทั้งสิ้น"

"การจะได้ครอบครองหรือไม่นั้น มันไม่สำคัญหรอก แค่ได้เห็นเขามีความสุข ข้าก็พอใจแล้ว"

"ในความรักที่แท้จริง ไม่ควรมีการคิดเล็กคิดน้อยหรือผลประโยชน์ใดๆ มาเกี่ยวข้อง"

"แม้ว่าข้าจะมอบของขวัญให้นาง แต่สำหรับข้าแล้ว รอยยิ้มของนางตอนที่ได้รับของขวัญต่างหาก ที่เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุด..."

"เจ้าช่างทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ..."

"เจ้าปากก็บอกว่ารักลู่จิ้ง แต่กลับไม่อยากให้นางมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ได้รับทรัพยากรที่ดีขึ้น กลับมานั่งอ้อนวอนขอไม่ให้ข้าเปย์ของให้นาง"

"เรื่องนี้มันบ่งบอกอะไร? มันบ่งบอกว่าเจ้าไม่ได้รักนางเลย เจ้ามันก็แค่หวังฟันนาง และอยากจะใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อให้ได้นางมาครอบครองเท่านั้นแหละ"

"เจ้าไม่คู่ควรที่จะเป็นคู่แข่งของข้าเลยสักนิด..."

"เพราะเจ้าไม่รู้จักความรักที่แท้จริงเลย!"

"หากเจ้ารักนางจริง เจ้าก็ควรจะทำเหมือนข้าสิ คอยประเคนข้าวของสารพัดให้นาง เพื่อให้นางได้มีชีวิตอย่างที่นางวาดฝันไว้"

พูดจบ เย่เฉินก็สะบัดก้นเดินจากไปทันที

ทำทีราวกับรังเกียจที่จะต้องเสวนาด้วย

ระหว่างที่เย่เฉินกำลังพ่นน้ำลายอยู่นั้น

ผู้ฝึกตนที่เดินผ่านไปมา ก็พากันหยุดมุงดูด้วยความสนใจ

แม้แต่พวกหญิงขายบริการ ก็ยังแอบแวบออกมาดูเหตุการณ์ด้วย

คำพูดของเย่เฉิน ทำเอาพวกเขาถึงกับต้องกลับไปทบทวนทัศนคติของตัวเองใหม่เลยทีเดียว

แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้ทุกคนแน่ใจในตัวตนของเย่เฉินมากขึ้น

ไอ้หน้าโง่สายเปย์ ในโลกผู้ฝึกตนแห่งนี้นับว่าเป็นของแปลก

และในตลาดหยินเยว่แห่งนี้ ก็มีแค่เย่เฉินคนเดียวนี่แหละ

ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้เจอตัวเป็นๆ

บรรดาผู้ฝึกตนชาย ต่างก็แอบคิดในใจว่า สมองของเย่เฉินคงจะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนักเป็นแน่?

ถึงได้พ่นคำพูดที่หลุดโลกออกมาได้ขนาดนี้

ส่วนผู้ฝึกตนหญิง และเหล่าหญิงขายบริการ กลับจับจ้องเย่เฉินด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

พวกเธอก็ปรารถนาที่จะได้รับความรักที่ไม่หวังผลตอบแทนแบบนี้เช่นกัน

ผู้ชายอย่างเย่เฉินนี่แหละ คือมาตรฐานของคู่บำเพ็ญเพียรในอุดมคติเลยล่ะ

ส่วนหลี่เซียง เมื่อมองตามแผ่นหลังของเย่เฉินที่กำลังเดินจากไป เขาก็ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน

เขางงเป็นไก่ตาแตกไปเลยจริงๆ

เขาตั้งใจจะมาเกลี้ยกล่อมเย่เฉินไม่ให้ทำตัวเป็นไอ้หน้าโง่สายเปย์แท้ๆ

แต่พริบตาเดียว เขากลับถูกเย่เฉินเทศนาสั่งสอนซะงั้น?

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนที่เขาฟังเย่เฉินพูด เขากลับแอบคล้อยตาม และรู้สึกว่ามันก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกันนะ

แต่ไม่นานเขาก็ได้สติกลับคืนมา

มีเหตุผลกับผีอะไรล่ะ

คิดไปเองฝ่ายเดียวแล้วทึกทักเอาว่าเป็นความรักที่แท้จริงงั้นเหรอ?

ประสาทแดกชัดๆ

เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองเกือบจะโดนไอ้หน้าโง่สายเปย์ล้างสมอง หลี่เซียงก็รู้สึกขนลุกซู่

ในวินาทีนี้ หลี่เซียงอยากจะตะโกนออกมาดังๆ ว่า "ไอ้หน้าโง่สายเปย์นี่มันร้ายกาจจริงๆ!"

(จบแล้ว)