บทที่ 1190 นังผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักแยกแยะมิตรศัตรู

"คิดไม่ถึงเลยว่าทรัพย์สินของเถ้าแก่กัวกับเถ้าแก่โหลวจะมหาศาลขนาดนี้ ตกลง ผมรับเดิมพันตานี้ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ ผมก็จะปล่อยให้ทั้งสองท่านกลับไป"

ต้าเป่าเบิกตากว้าง

"ทำไม รังเกียจว่าฉันไม่มีเงินงั้นเหรอ"

หลงซื่อไห่ยิ้มบางๆ เขาเคยสืบประวัติของต้าเป่ามาบ้าง รู้ว่าเขาเป็นเถ้าแก่ใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังของฮ่าวเจียง แต่ทรัพย์สินทั้งหมดมีเท่าไหร่ เขาก็ยังไม่รู้แน่ชัด แต่นี่ก็โทษเขาไม่ได้หรอก เพราะตัวต้าเป่าเองก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองมีเงินเท่าไหร่

ต้าเป่าดึงกระดาษมาแผ่นหนึ่ง หยิบปากกาขึ้นมาเขียนข้อความบรรทัดหนึ่งแล้วยื่นให้เขา

หลงซื่อไห่มองดูแวบเดียวก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที เขามองกระดาษแผ่นนั้น มือถึงกับสั่นเทา เถิงหยวนจิ้งเซียงไม่รู้ว่าต้าเป่าเขียนอะไร จึงรีบเดินเข้ามาแย่งกระดาษไปดู

เห็นบนกระดาษเขียนไว้ว่า โรงแรมเฟิงจิ่งหนึ่งแห่ง โรงแรมจินซากั๋วจี้หนึ่งแห่ง โรงแรมหย่งเล่อหวงกงหนึ่งแห่ง ในฮ่าวเจียง

เถิงหยวนจิ้งเซียงอดตกใจไม่ได้ แม้เธอจะไม่เคยไปฮ่าวเจียง แต่ก็เคยได้ยินมาว่าเมืองคาสิโนแห่งเดียวในเอเชียคือที่นี่ สถานที่แบบนี้ที่ดินมีค่าดั่งทองคำ และโรงแรมสามแห่งนี้ แค่ดูชื่อก็รู้แล้วว่าไม่ใช่โรงแรมเล็กๆ ธรรมดาแน่นอน

เถิงหยวนจิ้งเซียงกระซิบถามหลงซื่อไห่

"โรงแรมพวกนี้มีมูลค่าเท่าไหร่"

หลงซื่อไห่อดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ส่ายหน้า หมายความว่าประเมินค่าไม่ได้ โรงแรมแบบนี้ไม่ใช่แค่มีเงินก็สร้างได้ ที่เรียกว่าโรงแรม แท้จริงแล้วก็คือคาสิโนนั่นแหละ

คาสิโนใหญ่สามแห่งทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำทุกวัน เขาเป็นแค่นักพนัน จะไปคำนวณได้ยังไง

เถิงหยวนจิ้งเซียงเหลือบมองต้าเป่าแวบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ชายหนุ่มรูปงามคนนี้มาจากไหนกันเนี่ย ทั้งยังหนุ่ม หล่อ รวย แถมยังสายเลือดสูงส่งอีก นี่คงเป็นสิ่งที่เทพเจ้าอามาเทราสึประทานมาให้เธอแน่ๆ

เถิงหยวนจิ้งเซียงตอนนี้อยากจะกราบเทพเจ้าอามาเทราสึสักสองครั้ง เทพเจ้าช่างเมตตาเธอเหลือเกิน ประทานชายหนุ่มแบบนี้มาให้เธอด้วย

ต้าเป่าแทบจะระเบิดอารมณ์ นังญี่ปุ่นคนนี้มองเขาแล้วกลืนน้ำลายเอื้อกๆ หมายความว่ายังไง นังนี่คงไม่ได้คิดจะกินเขากระมัง บ้าเอ๊ย นังญี่ปุ่นนี่รสนิยมแปลกประหลาดจริงๆ มิน่าล่ะหนังที่พวกมันถ่ายทำถึงได้รุนแรงขนาดนั้น

"นี่! นังญี่ปุ่น ถ้าเธอยังจ้องฉันแล้วกลืนน้ำลายอีกล่ะก็ ฉันจะอัดเธอให้เละเลยนะ"

เถิงหยวนจิ้งเซียงยิ่งมองก็ยิ่งรัก แม้แต่ตอนต้าเป่าด่าก็ยังฟังดูเพราะ เธอรีบหันไปพูดกับหลงซื่อไห่

"เพิ่มคุณฉินเข้าไปด้วย ไม่ว่าจะเดิมพันสูงแค่ไหนก็รับให้หมด"

หลงซื่อไห่ไม่กล้าชักช้า เขาตบโต๊ะพนันแล้วพูดว่า

"ตกลง เราขอรับเดิมพันนี้ คุณชายฉิน คุณว่ามาเลยว่าจะเล่นแบบไหน"

ต้าเป่าดึงเก้าอี้ออกมานั่ง มองหลงซื่อไห่อย่างแปลกใจ หลงซื่อไห่ถูกเขามองจนงุนงงไปหมด ผ่านไปครู่ใหญ่ต้าเป่าถึงได้พูดขึ้นมา

"พวกแกสองคนบ้าหรือเปล่า เดิมพันของพวกเราสามคนวางอยู่ตรงนี้แล้ว แล้วเดิมพันของพวกล่ะ"

"อะไรนะ คุ...คุ...คุณ...คุณ...คุณพูดใหม่อีกทีสิ"

ต้าเป่าพูดอย่างรำคาญว่า

"จะให้ฉ...ฉ...ฉัน...ฉัน...พูดอีกสองรอบก็เหมือนเดิม เดิมพันของพวกเราวางอยู่ตรงนี้แล้ว แล้วเดิมพันของแกล่ะ"

พอได้ยินแบบนี้ สมองของหลงซื่อไห่ก็ช็อตไปเลย เขาถอดหมวกวางไว้บนโต๊ะพนัน

"เดิมพันอะไรของผม เดิมพันของผม ก็คือชีวิตของพวกคุณไง"

ต้าเป่าพลิกหน้าทันที

"ไปลงนรกซะเถอะ ยังจะมาบอกว่าเดิมพันของแกคือชีวิตพวกเราอีกเหรอ หลงซื่อไห่ ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่ต้องวางเดิมพันอะไรเลยสิ เพราะว่า..."

เขายังพูดไม่ทันจบ ก็กระโดดพรวดขึ้นไป คนในห้องมองตามไม่ทัน ก็เห็นเถิงหยวนจิ้งเซียงและหลงซื่อไห่ถูกต้าเป่ากดหัวแนบลงกับโต๊ะพนัน ทั้งสองคนดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่หัวกลับถูกมือกดไว้แน่น ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

"เห็นไหมล่ะ ใช่ไหม ชีวิตของพวกแกตกอยู่ในกำมือของฉันตลอดเวลา เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันขอใช้ชีวิตของพวกแกสองคนมาเดิมพันกับชีวิตของเถ้าแก่กัวและเถ้าแก่โหลว ได้ไหมล่ะ"

ดาบในมือเถิงหยวนจิ้งเซียงถูกต้าเป่าเหยียบไว้ใต้เท้า เธอไม่คาดคิดเลยว่าวิทยายุทธ์ของต้าเป่าจะสูงส่งขนาดนี้ เกรงว่าแม้แต่อยามะ มาสึทัตสึ ผู้เป็นปรมาจารย์ใหญ่แห่งตระกูลเถิงหยวน ก็ยังไม่ใช่คู่มือของต้าเป่า นี่ถือเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์สำหรับเธออีกเรื่องหนึ่ง

ตอนนี้เรื่องทองคงทองคำอะไร เธอไม่สนใจอีกแล้ว ตอนนี้เธอต้องการแค่ต้าเป่าคนเดียว ดังนั้นเธอจึงตบโต๊ะ ต้าเป่าก็คลายมือ ปล่อยหัวเธอ

เถิงหยวนจิ้งเซียงจัดแจงชุดกิโมโนและทรงผมให้เรียบร้อย พวกผู้หญิงญี่ปุ่นมักจะชื่นชมผู้ที่แข็งแกร่งกว่า โดยเฉพาะพวกที่เหยียบพวกเธอไว้ใต้เท้าและไม่เห็นพวกเธอเป็นคน ดูเหมือนตั้งแต่เจอต้าเป่ามา ต้าเป่าก็ไม่เคยทำดีกับเธอเลยสักครั้ง เธอหลงรักต้าเป่าเข้ากระดูกดำแล้ว

เถิงหยวนจิ้งเซียงโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง แล้วพูดอย่างอ่อนหวานว่า

"คุณฉิน คุณต้องการให้เราใช้อะไรมาเดิมพันเพื่อเล่นกับคุณตานี้คะ"

ต้าเป่าเล่นดาบยาวในมือ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

"พวกญี่ปุ่นอย่างพวกเธอนี่จนจนเหลือแต่กางเกงในแล้ว จะเอาอะไรมาเดิมพันได้ เอาอย่างนี้แล้วกัน ในเมื่อพวกเธอบอกว่าใช้ไวรัสควบคุมแหล่งน้ำไว้สิบแปดแห่ง ฉันจะให้โอกาสเธอ พวกเธอสองคนเลือกวิธีเล่นมาได้เลย

ไวรัสสองขวด แลกกับการเดิมพันกับฉันหนึ่งตา ตราบใดที่พวกเธอชนะตานึง ฉันกับโรงแรมทั้งหมดก็จะตกเป็นของพวกเธอ"

"โยชิ!"

เถิงหยวนจิ้งเซียงตอบตกลงทันทีอย่างไม่ลังเล เธออดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ต้าเป่าอีก

ต้าเป่ายื่นมือมาห้ามเธอไว้

"คุยกันดีๆ ขยับเข้ามาใกล้ทำไม แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง ฉันต้องเห็นไวรัสก่อน ถึงจะยอมเล่นกับพวกเธอ ตกลงไหม มีปัญหาหรือเปล่า"

"ไม่มีปัญหาค่ะ"

เถิงหยวนจิ้งเซียงตอบทันทีอย่างไม่ลังเล เธอโค้งคำนับให้ต้าเป่าอีกครั้ง

"กรุณาปล่อยทาโร่ด้วยค่ะ ฉันต้องให้เขาไปสั่งการ"

ต้าเป่าปล่อยมือ หลงซื่อไห่หันขวับมาจ้องเขา สองตาแดงก่ำ ในลำคอเปล่งเสียงคำรามต่ำราวกับสัตว์ป่า เขาโลดแล่นในวงการมาหลายสิบปี ไม่เคยต้องมาทนรับความอัปยศแบบนี้มาก่อนเลย

เถิงหยวนจิ้งเซียงพูดเสียงต่ำว่า

"บากะยาโร่ หลงเจี้ยนทาโร่ ใครอนุญาตให้แกที่เป็นแค่ชนชั้นต่ำมาทำตัวเสียมารยาทกับคุณฉินแบบนี้ แกไปบอกให้ลี่ฮวาจ่าวจื่อนำไวรัสมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย"

หลงซื่อไห่เห็นแล้วว่าจบเห่ เจ้านายของเขากำลังอาการคลั่งรักกำเริบอีกแล้ว หากลี่ฮวาจ่าวจื่อพากำลังคนที่เหลือมาที่นี่ แล้วจะเอาอะไรไปขู่รัฐบาลฮ่องกงได้อีกล่ะ

เมื่อเห็นเขาลังเลไม่ยอมพูดจา เถิงหยวนจิ้งเซียงก็รีบโค้งคำนับต้าเป่า แล้วยื่นมือทั้งสองข้างออกไป

"คุณฉิน กรุณาคืนดาบให้ฉันด้วยค่ะ ฉันจะสั่งสอนไอ้ชนชั้นต่ำนี่สักหน่อย"

ต้าเป่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็โยนดาบให้เถิงหยวนจิ้งเซียง

หลังจากรับดาบมา เถิงหยวนจิ้งเซียงก็พูดขึ้นทันทีว่า

"คุณฉิน หากคุณชอบดาบเล่มนี้ล่ะก็ พอกลับไปที่ตระกูล ฉันจะขโมยดาบมุรามาสะที่เป็นดาบคู่กายของท่านผู้นำตระกูลมาให้คุณนะคะ"

นี่มันบ้าผู้ชายระยะสุดท้ายแล้วจริงๆ หมดทางเยียวยา เพื่อจะเอาใจผู้ชาย ถึงขนาดจะขโมยดาบคู่กายของพ่อมาให้ต้าเป่า

ต้าเป่าเบ้ปาก ไม่สนใจเธอ

เถิงหยวนจิ้งเซียงถือดาบอันแหลมคม พาดไว้บนบ่าของหลงซื่อไห่ หลงซื่อไห่รีบคุกเข่าลงทันที เอาหน้าผากแนบพื้น แล้วพูดเสียงดังว่า

"โปรดลงโทษด้วยครับนายหญิง"

เถิงหยวนจิ้งเซียงตวัดดาบยาว ปอยผมของหลงซื่อไห่ก็ร่วงลงมา

"นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย หากแกกล้าล่วงเกินคุณฉินอีก ดาบของฉันจะต้องบั่นหัวแกแน่นอน"