บทที่ 1170 ภรรยาแกท้องแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ

หลงซื่อไห่หลบรองเท้าคู่นั้นได้ เขาลุกพรวดขึ้นด้วยความโกรธจัด ตะคอกใส่ต้าเป่า

"คุณชายฉินแกทำบ้าอะไร"

ต้าเป่ายังคงถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน ตะคอกกลับไปเช่นกัน

"แกโง่หรือเปล่า ภรรยาฉันกำลังท้องแกยังกล้าสูบบุหรี่ต่อหน้าเธออีกเหรอ แล้วก็ ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาจะมาเคาะโต๊ะทำไม ภรรยาสุดที่รักของฉันตกใจหมดแล้วเห็นไหม"

หลงซื่อไห่แทบจะร้องไห้ ในใจด่ากราดบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของต้าเป่าไปแล้ว แม่งเอ๊ยภรรยาแกท้องแล้วมาเกี่ยวอะไรกับที่ฉันสูบบุหรี่ด้วยวะ อีกอย่างบอกกันดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องปารองเท้าใส่เลย

เขาก้มมองนาฬิกาพก เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดนาทีก่อนจะต้องไป ช่างมันเถอะทนเอาหน่อยแล้วกัน ขืนมัวแต่เถียงกันต่อไพ่ตานี้คงเล่นไม่จบแน่

เสี่ยวเตาที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบวิ่งหน้าบานไปหยิบร้องเท้าของต้าเป่ากลับมา คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นแล้วสวมรองเท้าให้ต้าเป่าอย่างนอบน้อม

บรรดาผู้มีอิทธิพลในเฮ่าเจียงที่อยู่ในเหตุการณ์ ไม่มีใครไม่รู้จักผู้จัดการใหญ่ของโรงแรมเฟิงจิ่งคนนี้ แต่ใครจะไปคิดว่าบุคคลระดับบิ๊กอย่างเขาจะยอมก้มหัวรับใช้คุณชายฉินคนนี้อย่างถวายหัว ดูท่าภูมิหลังของคุณชายฉินคนนี้คงยิ่งใหญ่คับฟ้าแน่ๆ

เหอเจียหมิงที่รู้อยู่แล้วเอ่ยขึ้นอย่างอวดภูมิ

"ทุกท่านไม่ต้องแปลกใจไป คุณฉินเสี่ยวเตาท่านนี้เป็นข้ารับใช้ของคุณชายฉิน ถ้าพูดตามภาษาในสมัยราชวงศ์ชิงก็คือทาสที่เกิดและเติบโตในเรือนเจ้านาย นี่เป็นธรรมเนียมของพวกชนชั้นสูง ทุกท่านอิจฉาไปก็เท่านั้น"

ต้าเป่าไม่คิดเลยว่าแค่ใส่รองเท้าจะมีเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ เขาไม่ได้ใส่ใจหรอก หลงซื่อไห่ร้อนใจเร่งให้พนักงานแจกไพ่เริ่มแจกไพ่

พอพนักงานแจกไพ่ลงมา หลงซื่อไห่ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เมื่อกี้เขาใช้ตาทิพย์มองทิศทางการสับไพ่เรียบร้อยแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าพอแจกไพ่ลงมาจริงๆ จะไม่เป็นอย่างที่คิดเลยสักนิด

แต่ยังไงซะสถานการณ์ก็เป็นใจให้เขา ถ้าแจกไพ่แบบนี้ต่อไป ไพ่ของเขาจะเป็นฟูลเฮาส์ Q และ J ส่วนฝั่งตรงข้ามมีแค่ตอง 10 กับ K สองใบ ซึ่งถูกเขาข่มไว้มิด

ยังไงซะเขาก็ต้องชนะแน่ หลงซื่อไห่มองพนักงานแจกไพ่ด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะหันไปมองเหอซื่อหมิง เหอซื่อหมิงยิ้มแห้งๆ กระซิบเสียงเบา

"เอาน่า วางใจเถอะ ฉันก็แค่เพิ่มประกันความเสี่ยงเข้าไปหน่อยเท่านั้นเอง"

หลงซื่อไห่มั่นใจว่าเหอซื่อหมิงติดสินบนพนักงานแจกไพ่ไว้แล้ว แต่เขาไม่ได้ใส่ใจหรอก ยังไงซะคนที่ได้เงินก็คือเขาอยู่ดี

ไพ่โฮลการ์ดถูกแจกออกมา หลงซื่อไห่ค่อยๆ แง้มดูมุมไพ่ใบหนึ่ง ไม่ผิดจากที่คาดไว้ มันคือไพ่แหม่ม เขามองข้ามไป ไพ่ที่คว่ำอยู่ของจั่วหมิงเยวี่ยกลับเป็นไพ่สิบ

ไพ่ใบที่สองแจกออกมา ไพ่ของหลงซื่อไห่ยังคงเป็นแหม่ม ส่วนของจั่วหมิงเยวี่ยเป็นคิง จั่วหมิงเยวี่ยได้สิทธิ์เป็นคนเรียกเดิมพัน

จั่วหมิงเยวี่ยจะไปรู้เรื่องการเรียกเดิมพันได้ยังไง เธอหันไปส่งยิ้มให้ต้าเป่า ต้าเป่ายีหัวเธออย่างเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วกวาดชิปทั้งหมดบนโต๊ะดันออกไปข้างหน้า เขาฉีกยิ้มพลางเอ่ยทีละคำ

"เท หมด หน้า ตัก"

หลงซื่อไห่เริ่มลังเล เขาโลดแล่นในวงการพนันมาหลายสิบปี ไม่ได้พึ่งแค่พลังพิเศษและวิชาสับเปลี่ยนไพ่เท่านั้น แต่ยังพึ่งพาความรอบคอบระมัดระวังด้วย เขาไม่คิดว่าต้าเป่าจะเป็นแค่ลูกเศรษฐีเสเพลอย่างที่แสดงออกภายนอก ที่ยอมทุ่มหมดตัวเพื่อแลกกับรอยยิ้มของหญิงงาม

บนโลกนี้มีคนที่รู้เรื่องวิชาสับเปลี่ยนไพ่ตั้งมากมาย ถึงหลงซื่อไห่จะได้ชื่อว่าเป็นเซียนพนัน แต่เขาก็มักจะยึดคติที่ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ในสถานที่ห่างไกลย่อมมียอดฝีมือซ่อนตัวอยู่เสมอ

พอเขาแสดงความลังเลออกมา เหอซื่อหมิงที่อยู่ด้านหลังก็นั่งไม่ติด นี่มันตั้งห้าร้อยล้านเชียวนะ เอาเงินมาประเคนให้ถึงที่แบบนี้ถ้าไม่รับไว้ สวรรค์คงลงโทษแน่

เหอซื่อหมิงทนไม่ไหวพุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วดันชิปทั้งหมดออกไปทันที คราวนี้หลงซื่อไห่ก็ตกบันไดพลอยโจนต้องเทหมดหน้าตักตามไปด้วย เขาหันไปปรายตามองเหอซื่อหมิงแวบหนึ่ง ภายในใจเกิดจิตสังหารรุนแรงขึ้นมาวูบหนึ่ง

ตอนนั้นเองที่ด้านนอกห้องโถงกาสิโนก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น ตามมาด้วยประตูที่ถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงคำรามต่ำของเสือและเสียงหอนของหมาป่า สิ้นเสียงคำราม เสือน้อยกับหมาป่าขาวก็เดินทอดน่องเข้ามาอย่างเนิบนาบ บรรดาผู้มีอิทธิพลในห้องโถงกาสิโนต่างพากันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว พวกเขาเคยเห็นเสือกับหมาป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ที่ไหนกัน

หลงซื่อไห่หันไปมองแล้วก็ต้องตกตะลึง คนอย่างเขาไม่มีทางกลัวเสือหรือหมาป่าอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาอึ้งคือเด็กน้อยสามคนที่ขี่อยู่บนหลังของพวกมันต่างหาก เด็กหญิงตัวน้อยสามคนสวมชุดกระโปรงเจ้าหญิง มัดผมแกละคู่ นั่งอย่างมั่นคงอยู่บนหลังเสือและหมาป่า

มองเผินๆ เหมือนตุ๊กตาเด็กที่หลุดออกมาจากภาพวาดปีใหม่ไม่มีผิด ทางด้านเหอซื่อหมิงน่ะเหรอ ตาเหลือกสลบเหมือดไปตั้งนานแล้ว เขาเคยเห็นเสือที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็จริง แต่ไม่เคยเห็นเสือขาวกับหมาป่าขาวเลยสักครั้ง

หัวใจดวงน้อยๆ ของเหอซื่อหมิงจะไปรับเรื่องแบบนี้ไหวได้ยังไง ส่งเสียงร้องอึกเดียวก็สลบเหมือดไปเลย หลงซื่อไห่ไม่ได้สนใจเขาหรอก สลบไปก็ดี จะได้ไม่มาพูดจาเจื้อยแจ้วให้รำคาญหู

ต้าเป่ากับจั่วหมิงเยวี่ยสบตากันอย่างจนใจ รู้เลยว่าแม่หนูน้อยพวกนี้ต้องสร้างเรื่องแน่ๆ ไม่คิดเลยว่านอกจากเด็กๆ จะมาแล้ว ยังพกเสือน้อยกับหมาป่าขาวมาด้วย

หลงซื่อไห่ก้มมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกสามนาที เขาต้องรีบไปแล้ว เขาตบโต๊ะดังปัง สั่งพนักงานแจกไพ่

"รีบแจกไพ่สิ มัวมองอะไรอยู่"

ไพ่ที่เหลือถูกแจกออกมารวดเดียว เป็นไปตามที่หลงซื่อไห่คาดไว้ ไพ่ของเขาคือฟูลเฮาส์ Q และ J ส่วนไพ่ตรงหน้าจั่วหมิงเยวี่ยคือ K สองใบ 10 สองใบ รวมกับไพ่โฮลการ์ดใบที่เป็น 10 เธอก็จะได้ฟูลเฮาส์ 10 และ K

หลงซื่อไห่ไม่วางใจ จึงจ้องมองไพ่ของจั่วหมิงเยวี่ยอีกครั้ง ไม่ผิดคาด ไพ่โฮลการ์ดของเธอยังคงเป็นไพ่ 10 เขาถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ต้าเป่าล็อคเป้าหมายเขาด้วยพลังจิตมาตลอด พอเห็นเขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ต้าเป่าก็ใช้ความเร็วปานสายฟ้าแลบเก็บไพ่ทั้งหมดเข้ามิติ แล้วหยิบไพ่คิงออกมาวางแทนที่ไพ่โฮลการ์ด แน่นอนว่าไพ่ 10 ใบนั้นกลับไปอยู่ในกองไพ่เรียบร้อยแล้ว จากนั้นไพ่ทั้งหมดก็ปรากฏขึ้นมาใหม่ในพริบตา

ความเร็วของเขานั้นไวมากจนไม่มีใครในที่นั้นสังเกตเห็นว่าไพ่ถูกเปลี่ยนไปแล้ว เว้นเสียแต่ว่าจะมีกล้องวงจรปิดคอยจับภาพจากด้านหลัง ถึงจะพอเห็นการเคลื่อนไหวของต้าเป่าได้ แถมยังต้องนำไปเล่นภาพช้าลงร้อยแปดเท่าถึงจะมองทัน แล้วตอนนี้ล่ะ สายตาใครจะไปมองทันขนาดนั้น

เสือน้อยกับหมาป่าขาวแบกเด็กน้อยทั้งสามมาหยุดอยู่ข้างๆ ต้าเป่าและจั่วหมิงเยวี่ย เวินเวินกับนิวนิวมองดูผู้คนรอบข้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ส่วนหน่วนหน่วนที่ไม่ได้เจอแม่พักใหญ่ ก็ชูสองแขนขึ้นอ้อนวอนขอให้แม่อุ้ม

หลงซื่อไห่เห็นภาพนั้นแล้วก็แค่นหัวเราะเย็นชา ช่างทำตัวเกินไปจริงๆ งานใหญ่ระดับนี้ยังกล้าหอบลูกจูงหลานมาด้วย นี่มันหยามเกียรติเขากันชัดๆ

หลงซื่อไห่กัดฟันกรอด มองจั่วหมิงเยวี่ยที่กำลังอุ้มลูกด้วยความรู้สึกเจ็บปวดราวกับเลือดหยดในใจ เขาคิดว่าในฐานะที่เป็นหนึ่งในชนชาติยามาโตะ มีสายเลือดอันสูงส่งไหลเวียนอยู่ในตัว มีเพียงเขาและจั่วหมิงเยวี่ยเท่านั้นที่คู่ควรจะมีลูกที่น่ารักขนาดนี้ น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงแค่ความฝันของเขา

หลงซื่อไห่คว้าไพ่โฮลการ์ดของตัวเองฟาดลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น เขาตะโกนก้อง

"ฉันคือฟูลเฮาส์ Q J เธอ ... เปิดไพ่มาสิ"

เสียงตะโกนของเขาปลุกให้เหอซื่อหมิงสะดุ้งตื่น เหอซื่อหมิงลุกขึ้นยืนด้วยความงุนงง

ที่อีกฟากของโต๊ะพนัน จั่วหมิงเยวี่ยกำลังอุ้มหน่วนหน่วนอยู่ ยังไม่ทันได้ขยับมือไปเปิดไพ่โฮลการ์ด หน่วนหน่วนกลับเป็นฝ่ายคว้าไพ่ใบนั้นพลิกหงายขึ้นมาบนโต๊ะ หลงซื่อไห่เห็นดังนั้นก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

หน้าไพ่ของจั่วหมิงเยวี่ยคือคิงสามใบ สิบสองใบ เป็นฟูลเฮาส์คิงสิบ ซึ่งใหญ่กว่าไพ่ของเขาพอดี

เหอซื่อหมิงเพิ่งจะทำความเข้าใจกับไพ่ตานี้ได้ พอเหลือบไปเห็นชิปเดิมพันมูลค่านับพันล้านบนโต๊ะ เขาก็ส่งเสียงร้องอึกเดียวแล้วสลบเหมือดไปอีกรอบ