บทที่ 1020 - ซาจู้ แกอย่ามาหลอกฉันนะ

บทที่ 1020 - ซาจู้ แกอย่ามาหลอกฉันนะ

รอยยิ้มบนใบหน้าของตาแก่ลามกคนนั้นเจื่อนลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่ถอดใจ ก้าวเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าว "น้องสาว ดูพูดเข้าสิ ฉันหวังดีจริงๆ นะ....."

"หวังดีงั้นเหรอ?" เจี่ยจางซื่อกระทุ้งไม้กระบองในมือลงกับพื้น เกิดเป็นเสียงดัง "ตึง" ทุ้มต่ำ

"ฉันว่าแกไม่ประสงค์ดีมากกว่า! ขืนตามมาอีก ฉันตะโกนเรียกคนจริงๆ นะเว้ย! ถึงตอนนั้นถ้าโดนข้อหาลวนลาม คอยดูสิว่าตำรวจมาถึงแล้วจะรวบตัวแกไปไหม!"

หล่อนแผดเสียงดังลั่น จนคนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดมอง

ตาแก่ลามกเห็นท่าไม่ดี หน้าเสียจนต้องรีบถอยกรูดไปสองก้าว "โอเคๆ ฉันไม่ตามแล้วก็ได้ พอใจยัง? น้องสาวนี่ อารมณ์ร้อนจังเลยนะ....."

ปากก็บ่นขมุบขมิบ แต่ก็ยังยอมเดินเลี้ยวไปอีกทางโดยที่หันกลับมามองเป็นระยะ

แต่พอเดินไปถึงหัวมุม เขาก็หยุดเดินอีกครั้ง เขายังคงตั้งใจจะเดินตามเจี่ยจางซื่อไปห่างๆ เพื่อดูว่าหล่อนพักอยู่ที่ไหน จะได้เตรียมตัวไปดักรอ 'บังเอิญ' เจอหล่อนแถวบ้านในวันหลัง

เจี่ยจางซื่อจ้องมองแผ่นหลังของเขาจนหายลับไปตรงหัวมุม ถึงได้ถ่มน้ำลายลงพื้น "ทุเรศสิ้นดี!"

หล่อนกำไม้กระบองแน่น เร่งฝีเท้ากลับไปที่ซื่อเหอย่วน ในใจก็สบถด่าว่าตัวเองซวยจริงๆ เพิ่งจะสลัดพวกอันธพาลพ้น ก็ดันมาเจอตาแก่โรคจิตเข้าให้อีก

พอเลี้ยวเข้าหนานหลัวกู่เซี่ยง หล่อนก็เห็นซาจู้ชะโงกหน้าออกมาจากหลังกำแพง ท่าทางมีพิรุธลับๆ ล่อๆ

ด้วยเหตุการณ์ที่เพิ่งถูกตาแก่โรคจิตสะกดรอยตามมาหมาดๆ สายตาที่หล่อนมองซาจู้ก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวง

"ซาจู้ มาทำลับๆ ล่อๆ อะไรแถวนี้ แกก็แอบตามฉันมาอีกคนเหรอ?"

เมื่อซาจู้โดนเจี่ยจางซื่อถามแบบนี้ มีหรือที่เขาจะยอมรับ? เขารีบส่ายหัวรัวๆ

"เปล่าสักหน่อย ผมก็แค่ไปเข้าห้องน้ำมา นี่ไง เพิ่งจะกลับมาเนี่ย"

เมื่อเห็นท่าทางร้อนตัวของซาจู้ เจี่ยจางซื่อก็ดูออกทันทีว่าสิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดนั้นโกหกทั้งเพ

"ฉันจะบอกให้แกรู้นะซาจู้ แกอย่ามาหลอกฉันนะ ถ้าฉันจับได้ว่าแกแอบสะกดรอยตามฉันล่ะก็ คอยดูแล้วกันว่าฉันจะจัดการกับแกยังไง"

ซาจู้ได้ยินคำขู่ของเจี่ยจางซื่อ ก็เบ้ปากอย่างดูแคลน ในความคิดของเขา แค่มือเดียวเขาก็จัดการเจี่ยจางซื่อที่อยู่ตรงหน้าได้สบายๆ แล้ว

เจี่ยจางซื่อเห็นท่าทีของซาจู้แบบนั้นก็ตั้งท่าจะระเบิดอารมณ์ใส่ แต่ตอนนี้ซาจู้ขี้เกียจจะมาต่อปากต่อคำกับเจี่ยจางซื่อแล้ว เขาไม่ได้สนใจจะทักทายหล่อนอีก เดินตัดหน้าหล่อนมุ่งตรงกลับไปทางซื่อเหอย่วนทันที

เจี่ยจางซื่อเห็นซาจู้กล้าเมินหล่อนแบบนี้ ก็โมโหจนควันออกหู แต่ซาจู้ก็เดินหนีไปไกลแล้ว หล่อนทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องเดินกระฟัดกระเฟียดตามไป

ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไปในลานบ้าน แสงแดดลอดผ่านกำแพงอิฐสีเทาสองฝั่งตรอก ทอดเงาเป็นเส้นยาวลงบนพื้น

จู่ๆ เจี่ยจางซื่อก็ถอนหายใจออกมา แล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ "เรื่องในวันนี้ ต้องขอบคุณแกจริงๆ เดี๋ยวกลับไปฉันจะให้หวยหรูทำแป้งทอดไส้น้ำตาลมาปลอบขวัญให้สักสองแผ่นนะ"

ซาจู้ที่เดินอยู่ข้างหน้า ได้ยินคำรำพึงรำพันนั้นเข้า ก็ถึงกับมองบน

เขาแอบคิดในใจ : "คนที่ตามไปคุ้มกันมันฉันชัดๆ ไหงกลายเป็นว่าต้องมาปลอบขวัญให้หล่อนแทนซะงั้น? ยายแก่นี่ หาช่องทางเอาหน้าเก่งจริงๆ"

แม้จะคิดแบบนั้น แต่ปากก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป ได้แต่เร่งฝีเท้าเดินกลับเข้าไปในลานบ้านให้เร็วขึ้น

ไม่นาน ทั้งสองคนก็มาถึงหน้าประตูลานบ้าน ป้าสามกับป้าสองกำลังนั่งเย็บพื้นรองเท้ากันอยู่ พอเห็นทั้งคู่กลับมา ป้าสามก็เอ่ยปากถามเสียงดัง

"เจี่ยจางซื่อ นี่เธอส่งตงซวี่ไปแล้วเหรอ?"

พอได้ยินคำถามของป้าสาม เจี่ยจางซื่อก็เผลอตอบรับไปตามสัญชาตญาณ "ใช่แล้ว ฉันเพิ่งจะส่งตงซวี่ไปเอง....."

แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ หล่อนก็รู้สึกถึงความผิดปกติ "นี่นังป้าสาม ทำไมถึงพูดจาหมาๆ แบบนี้ล่ะ? อะไรคือฉันส่งตงซวี่ไปแล้ว? ทำไมเธอไม่บอกว่า เธอส่งเหยียนปู้กุ้ยบ้านเธอไปแล้วบ้างล่ะ? เธอส่งเหยียนเจี่ยเฉิงบ้านเธอไปแล้ว? เธอส่งเหยียนเจี่ยฟ่างบ้านเธอไปแล้ว?"

ป้าสามถูกยิงคำถามรัวๆ ใส่เป็นชุดจนสะอึก เข็มกับด้ายในมือแทบจะหล่นลงพื้น

จากนั้นความโกรธของหล่อนก็ปะทุขึ้นมา "ฉันก็แค่ถามดูเฉยๆ เธอจะโมโหทำไมเนี่ย? ฉันพูดคำว่า 'ส่งไป' หมายความว่าแช่งให้เขาตายงั้นเหรอ? ยายแก่นี่ วันๆ ในสมองคิดแต่อะไรอกุศล!"

"ฉันคิดเหรอ? ฉันว่าเธอนั่นแหละที่พูดจาไม่คิดก่อนพูด!" เจี่ยจางซื่อกระแทกไม้เท้าในมือลงบนธรณีประตู

จากนั้นหล่อนก็พูดต่อ "คำว่า 'ส่งไป' มันใช่คำที่จะพูดกันส่งเดชได้เหรอ? ถ้าเปลี่ยนเป็นพูดถึงเหยียนปู้กุ้ยบ้านเธอ เธอจะชอบฟังไหมล่ะ?"

ป้าสองที่นั่งอยู่ข้างๆ พยายามเข้ามาไกล่เกลี่ย "เอาล่ะๆ พอเถอะนะ เป็นเพื่อนบ้านกันแท้ๆ จะมาทะเลาะกันเพราะคำพูดแค่สองพยางค์ทำไม ป้าสามหล่อนก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก"

"ไม่ได้ตั้งใจเหรอ? ฉันว่าหล่อนจงใจชัดๆ!" เจี่ยจางซื่อเชิดหน้าเถียง "วันๆ เอาแต่นั่งนินทาชาวบ้านอยู่หน้าประตู เรื่องบ้านนู้นทีบ้านนี้ที ไม่เคยเห็นหล่อนพูดอะไรดีๆ ออกมาสักคำ!"

ป้าสามหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ฉันเนี่ยนะนินทาชาวบ้าน? เรื่องตงซวี่บ้านเธอกับอี้จงไห่ มีใครในลานบ้านนี้ไม่รู้บ้างล่ะ? ฉันแค่หวังดีถามดู กลายเป็นความผิดฉันซะงั้น?"

"ไม่ต้องมาพูดถึงตงซวี่กับเหล่าอี้บ้านฉัน! เรื่องในครอบครัวฉัน มันกงการอะไรของเธอด้วย?" เจี่ยจางซื่อก้าวเข้าไปใกล้สองก้าว น้ำลายแทบจะกระเด็นใส่หน้าป้าสามอยู่แล้ว

ซาจู้ยืนดูอยู่ข้างๆ จนเริ่มปวดหัว แต่เรื่องพวกนี้มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย เขาก็เลยเดินตรงกลับเข้าไปที่ลานบ้านชั้นกลางทันที

ในลานบ้านชั้นกลาง ฉินหวยหรูกำลังดูแลเสี่ยวดังอยู่ พอได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากลานบ้านชั้นหน้า เธอก็รีบวิ่งไปดูทันที เพราะจากเสียงที่ได้ยิน เธอจำได้แม่นว่าหนึ่งในนั้นเป็นเสียงแม่สามีของเธอ

ยังไม่ทันจะเดินไปถึงลานบ้านชั้นหน้า เธอก็เห็นซาจู้เดินสวนเข้ามาเสียก่อน

"ซาจู้ แม่สามีฉันเขาทะเลาะอะไรกันอยู่ที่ลานบ้านชั้นหน้าล่ะนั่น?" ฉินหวยหรูถามซาจู้

พอเห็นฉินหวยหรู ซาจู้ก็ยิ้มหน้าบานขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินคำถามของหล่อน เขาก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หล่อนฟังอีกรอบ

พอฟังซาจู้เล่าจบ ฉินหวยหรูก็รู้สึกว่าป้าสามพูดจาไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่จริงๆ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งคิดเล็กคิดน้อยเรื่องพวกนี้ เธอรีบหันไปพูดกับซาจู้

"ซาจู้ เธอช่วยดูเสี่ยวดังให้ฉันแป๊บนึงนะ ฉันขอไปดูสถานการณ์หน่อย"

ซาจู้พยักหน้ารับคำ แล้วเดินไปอุ้มเสี่ยวดังขึ้นมา

เสี่ยวดังที่โดนซาจู้อุ้มก็ไม่ได้ร้องไห้งอแงแต่อย่างใด แถมยังยื่นมือไปดึงหูเขาเล่นอีกต่างหาก

ซาจู้เห็นเสี่ยวดังทำแบบนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา แต่พอคิดว่าฉินหวยหรูออกไปข้างหน้าก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไงบ้าง เขาจึงอุ้มเด็กเดินตามไปดูด้วย

พอไปถึงลานบ้านชั้นหน้า ก็เห็นเจี่ยจางซื่อกำลังปะทะคารมกับป้าสามอย่างดุเดือด โดยมีฉินหวยหรูคอยดึงรั้งตัวเจี่ยจางซื่อเอาไว้

ฉินหวยหรูออกแรงดึงแขนเจี่ยจางซื่อ พร้อมกับเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แม่คะ แม่พูดน้อยลงหน่อยเถอะค่ะ ป้าสามเขาก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก เป็นเพื่อนบ้านกัน ทะเลาะกันไปมันก็ดูไม่ดีนะคะ"

เจี่ยจางซื่อสะบัดมือหล่อนออก ชี้หน้าป้าสามแล้วแผดเสียง "ฉันดูไม่ดีเหรอ? หล่อนมายืนแช่งตงซวี่ต่อหน้าต่อตาฉันขนาดนี้ จะให้ฉันทนอยู่เฉยๆ ได้ยังไง?"

ป้าสามก็ไม่ยอมแพ้ ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ "ฉันไปแช่งเขาตอนไหนล่ะ? เธอมันพวกพาลหาเรื่องชัดๆ!"

ป้าสองที่อยู่ตรงกลาง คอยพูดไกล่เกลี่ยฝั่งนู้นทีฝั่งนี้ที จนเหงื่อตกเต็มหน้าผาก "ใจเย็นๆ กันก่อน เรื่องแค่นี้เอง....."

เจี่ยจางซื่อพอได้ยินแบบนั้น ก็หันไปตอกกลับใส่ป้าสองทันที "เรื่องของบ้านฉัน แกมีสิทธิ์อะไรมายุ่งฮะ?"

(จบแล้ว)