บทที่ 100 - เผชิญหน้าภูตผีปีศาจขั้นสี่

เพื่อความปลอดภัยของหลิวเสวียน เฝิงจวิ้นตัดสินใจติดต่อจี้ป๋อฉาง

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะส่งข้อความไป

ข้อความจากจี้ป๋อฉางก็ส่งมาก่อน

"หลิวเสวียนกำลังปะทะกับพวกภูตผีปีศาจแล้ว!"

"อะไรนะ แล้วทำไมเขาไม่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือล่ะ?"

เฝิงจวิ้นงุนงง

จี้ป๋อฉางตอบกลับมา

"ฉันมองเห็นผ่านกล้องแค่ว่าเขากำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว สถานการณ์จริงเป็นยังไงไม่รู้เลย"

"เพื่อความปลอดภัยนายรีบพาทีมไปช่วยเดี๋ยวนี้เลย!"

มุมมองของจี้ป๋อฉางมีจำกัด เขาทำได้เพียงอาศัยแผนที่เรดาร์คาดเดาตำแหน่งคร่าวๆ ของหลิวเสวียนว่าตอนนี้กำลังซ้อนทับอยู่กับฝูงภูตผีปีศาจ

ซึ่งแสดงให้เห็นว่าทั้งสองฝ่ายเริ่มปะทะกันแล้ว ส่วนกล้องบนกำไลข้อมือถูกออกแบบมาเพื่อใช้สแกนภูตผีปีศาจเพื่อบันทึกคะแนนเท่านั้น มุมกล้องจึงแคบมาก เขาไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ที่นั่นได้อย่างชัดเจนเลย

"เข้าใจแล้ว จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"

เฝิงจวิ้นรับทราบสถานการณ์แล้วรีบวางสาย

"พี่น้องทุกคนเปิดกล้องบันทึกภาพ ออกเดินทาง!"

"แต่จำไว้นะพอไปถึงที่นั่นแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันยังไม่สั่งโจมตีห้ามใครลงมือเด็ดขาด เข้าใจไหม!"

"เข้าใจครับ!"

เมื่อได้รับคำตอบรับที่หนักแน่น เฝิงจวิ้นก็นำทีมล่าปีศาจมุ่งหน้าไปยังที่เกิดเหตุทันที

ไม่นานนักพวกเขาก็เข้าใกล้สถานที่เกิดเหตุ

"ตึง ตึง ตึง!"

...

เสียงการปะทะดังสนั่นมาจากเบื้องหน้า พร้อมๆ กับที่พวกเขาสามารถมองเห็นสถานการณ์เบื้องหน้าได้แต่ไกล

"มีนักเรียนกำลังถูกฝูงภูตผีปีศาจรุมโจมตี!"

"พลังหมอนั่นแข็งแกร่งมาก!"

"ภูตผีปีศาจพวกนี้ตายด้วยฝีมือเขาหมดเลยเหรอ?"

...

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือซากภูตผีปีศาจเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ลูกทีมทุกคนเห็นหลิวเสวียนและจ้าวอวิ๋นกำลังอาละวาดอยู่ท่ามกลางวงล้อมของภูตผีปีศาจ

เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้มากขึ้น ก็พอดีกับที่เห็นฮัวโต๋กระโจนเข้าใส่ฝูงภูตผีปีศาจ

"มีวีรชนอีกตนด้วยเหรอ?"

"ร่างจิตวิญญาณเทพ!"

"สามมณฑลเรามีนักเรียนที่เป็นร่างจิตวิญญาณเทพด้วยเหรอเนี่ย?"

...

วินาทีที่เห็นฮัวโต๋ เฝิงจวิ้นถึงกับอึ้งไปเลย

"มิน่าล่ะตาเฒ่าจี้ถึงได้เอาแต่อมพะนำ ที่แท้หลิวเสวียนก็เป็นร่างจิตวิญญาณเทพนี่เอง!"

"แต่วีรชนตนที่สองของเขาเป็นสายฟื้นฟูไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมีพลังรบแข็งแกร่งขนาดนั้นล่ะ?"

เฝิงจวิ้นมองฮัวโต๋ที่ซัดภูตผีปีศาจปลิวไปทีละตัวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

ข้อมูลที่เขาได้รับมาคือวีรชนตนที่สองของหลิวเสวียนเป็นสายฟื้นฟู ส่วนวีรชนตนที่สามที่เพิ่งทำพันธสัญญามาหมาดๆ ถึงจะเป็นตนที่มีความสามารถในการเผาผลาญภูตผีปีศาจ

เมื่อหลิวเสวียนเลื่อนระดับเป็นขั้นสาม วีรชนตนแรกของเขาจะกลับคืนสู่หอวีรชน

ในช่วงเวลานี้หลิวเสวียนที่เรียกได้เฉพาะวีรชนตนที่สองจะต้องมีพลังป้องกันอ่อนแอมากแน่ๆ

นี่จึงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่พวกเขามอบโล่คุ้มกันให้กับหลิวเสวียน

รอจนกว่าความเข้ากันได้ของวีรชนตนที่สามเต็มหลอดและสามารถเรียกออกมาได้ พลังของหลิวเสวียนถึงจะก้าวกระโดดขึ้นอย่างแท้จริง

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ในฐานะร่างจิตวิญญาณเทพหลิวเสวียนไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนั้นเลย

"ไม่คิดเลยว่าตาเฒ่าจี้จะปิดบังเรื่องนี้ไว้ซะมิดเชียว!"

เฝิงจวิ้นเบ้ปาก

ขณะที่เขากำลังชั่งใจว่าจะเข้าไปช่วยดีหรือไม่

"ตู้ม!"

"ตู้ม!"

...

กลิ่นอายอันแข็งแกร่งสามสายก็ปะทุขึ้นจากระยะไกล

พุ่งเป้าไปที่สมรภูมิรบอย่างรวดเร็ว

"ภูตผีปีศาจระดับขั้นสี่!"

"พวกศาลอสูร!"

"นั่นมันรองประธานสมาคมผู้ใช้วิญญาณเมืองหลิงเฉิงนี่นา เขาเป็นคนของศาลอสูรงั้นเหรอ!"

...

ทุกคนเห็นคนที่ลงมืออย่างฉีเหลียนและพวกพ้องต่างก็ตกใจ

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเฉิงเจี้ยน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เฉิงเจี้ยนทำหน้าที่เป็นผู้คุมสอบผลัดเปลี่ยนเวรยาม ทำให้ลูกทีมหน่วยล่าปีศาจหลายคนเคยพบเจอเขามาก่อน

"ภูตผีปีศาจขั้นสี่ลงมือเอง หลิวเสวียนคงจะรับมือได้ไม่ง่ายแน่"

เฝิงจวิ้นคิดพลางยืนรอสัญญาณขอความช่วยเหลือจากหลิวเสวียนอยู่กับที่

ทว่าเมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้นต่อมาเขาก็ถึงกับชะงักงัน

...

กลางสมรภูมิรบ

"ตูม!"

หลิวเสวียนถือหอกมังกรเงินประกายแสง สวมเกราะเกล็ดมังกรเงินประกายแสงและผูกคัมภีร์ชิงหนางไว้ที่เอวภายใต้สภาวะห้าสัตว์หลอมรวม

เขาบุกตะลุยฝ่าวงล้อมของภูตผีปีศาจราวกับกำลังเดินอยู่ในดินแดนที่ไร้ผู้คน พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินสังหารศัตรู

ขณะที่กำลังต่อสู้อย่างเมามัน หลิวเสวียนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งสายหนึ่งที่พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง

ความเร็วของมันรวดเร็วมาก หลิวเสวียนยกหอกมังกรเงินประกายแสงขึ้นป้องกันทันที

"เคร้ง!"

เท้าที่เต็มไปด้วยขนเตะเข้าที่หอก แรงกระแทกมหาศาลส่งมาทำให้หลิวเสวียนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะตั้งหลักได้

เขารีบเงยหน้าขึ้นมอง

"สัตว์อสูรขั้นสี่ ... ไม่ใช่สิ คนของศาลอสูรต่างหาก!"

ดวงตาของหลิวเสวียนเปล่งประกายแสงสีขาว ไม่นานเขาก็มองทะลุถึงตัวตนที่แท้จริงของฉีเหลียนซึ่งเป็นคนของศาลอสูร

"ถ้าเดาไม่ผิด เขาน่าจะเป็นผู้นำตระกูลฉี ฉีเหลียน"

จากข้อมูลที่จี้ป๋อฉางให้มาระบุชัดเจนว่าสมาชิกศาลอสูรที่ลงมือในครั้งนี้มีเพียงฉีเหลียนคนเดียวที่ดื่มเลือดราชันจนเลื่อนระดับเป็นขั้นสี่

คนอื่นๆ พลังด้อยกว่าเขาทั้งหมด

"แกอาจจะไม่รู้จักฉัน แต่ไม่เป็นไร"

"ฉันขอแนะนำตัวสักหน่อยก็แล้วกัน"

"เพื่อให้แกได้ตายตาหลับ"

ฉีเหลียนจ้องมองไปที่หลิวเสวียนแววตาดุดัน

"ฉันคือฉีเหลียน ฉีจากฉีเฉิงกง ฉีจากฉีเหล่ย ... "

"ตอนนี้แกเข้าใจแล้วใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินการแนะนำตัวของเขา หลิวเสวียนก็แน่ใจในตัวตนของเขาแล้ว

"เคยได้ยินมาบ้าง ผู้นำตระกูลฉีที่อ่อนแอไร้พรสวรรค์ ต้องพึ่งพาการขายลูกชายและน้องชายแท้ๆ ของตัวเองถึงจะหนีเอาตัวรอดมาได้"

หลิวเสวียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คำโกหกไม่ทำร้ายใคร ความจริงต่างหากที่บาดลึก

ก่อนหน้านี้ฉีเหลียนมีพลังแค่ขั้นสามด้อยกว่าฉีเหล่ยด้วยซ้ำ

พอไม่ได้รับการติดต่อจากฉีเหล่ยที่ขาดหายไปหนึ่งชั่วโมงเขาก็รีบพาคนของตัวเองหนีไปทันที

ตรงกับที่หลิวเสวียนพูดเป๊ะ

แม้ว่าเขาจะทำไปเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลฉี แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความจริงที่ว่าเขาหนีเอาตัวรอดได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้นฉีเหลียนก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวภายในพริบตา

"ปากดีนักนะไอ้เด็กเมื่อวานซืน ไม่ว่าแกจะพูดยังไงวันนี้ฉันก็จะล้างแค้นให้เฉิงกงกับน้องรองให้ได้!"

"ตึง!"

ฉีเหลียนกระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรงจนก้อนหินแตกกระจาย พุ่งเข้าใส่หลิวเสวียนทันที

"ความเร็วสูงมาก!"

ความเร็วที่ฉีเหลียนแสดงออกมานั้นเร็วที่สุดเท่าที่หลิวเสวียนเคยเจอมา

แม้แต่ภูตผีปีศาจสองตัวที่เจอในแหล่งรวมภูตผีปีศาจเมืองจิงเฉิงก่อนหน้านี้ความเร็วของพวกมันก็ยังห่างชั้นกับเขามาก

ฉีเหลียนพุ่งมาถึงตัวเขาง้างหมัดขวาต่อยเข้าใส่หลิวเสวียนอย่างเต็มแรง

"เปรี้ยง!"

หลิวเสวียนยกหอกมังกรเงินประกายแสงขึ้นป้องกัน แรงกระแทกมหาศาลทำให้เขาถูกผลักกระเด็นถอยหลังไปอีก

"แรงเท่ากับเมื่อกี้เลย"

หลิวเสวียนเปรียบเทียบแรงโจมตีทั้งสองครั้งของฉีเหลียนก็พบว่าแทบไม่ต่างกันเลย

แสดงว่าตอนที่เขาลอบโจมตีเมื่อครู่ เขาใช้พลังไปเกือบหมดแล้ว

ในเวลาต่อมาหลิวเสวียนและฉีเหลียนก็ปะทะกันอีกหลายครั้ง

ในที่สุดก็แน่ใจ

"พลังของเจ้านี่ก็มีแค่นี้ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาสู้ยืดเยื้อกับมัน"

หลิวเสวียนประเมินจากการต่อสู้หลายครั้งที่ผ่านมา พลังที่ฉีเหลียนแสดงออกมาในตอนนี้ด้อยกว่าเขาเสียอีก

หลังจากปะทะกันอีกครั้ง หลิวเสวียนหยุดชะงัก ชะงักเท้าก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีกลับ

การรวมเอาทั้งห้าลักษณ์เข้าด้วยกันบวกกับการเสริมพลังจากเกล็ดมังกร ทำให้ความเร็วของหลิวเสวียนพุ่งทะยานถึงขีดสุด

เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็พุ่งไปอยู่ตรงหน้าฉีเหลียน หอกมังกรเงินประกายแสงในมือแทงสวนออกไปทันที

"โฮก!"

มังกรวิญญาณทั้งเจ็ดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างการพุ่งทะยานหลุดออกจากหอก

พุ่งเข้ารัดพันร่างของฉีเหลียนไว้ล่วงหน้า

เสียงมังกรคำรามดังก้องสะท้านข่มขวัญฉีเหลียน ในขณะเดียวกันมังกรวิญญาณก็อ้าปากกัดลงบนโล่พลังปีศาจที่ล้อมรอบตัวฉีเหลียน

จากประสบการณ์ตอนที่สู้กับฉีเฉิงกง หลิวเสวียนรู้ดีว่ามังกรวิญญาณไม่สามารถทำลายพลังปีศาจได้ในระยะเวลาอันสั้น

หอกมังกรเงินประกายแสงหายวับไปพร้อมๆ กับที่เขากำมือเปล่า

ธนูเจิ้นเทียนปรากฏขึ้นในมือ

ง้างคันศรและขึ้นสายในรวดเดียว

วินาทีต่อมา

ศรวิญญาณที่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างก็พุ่งออกจากสายพุ่งเข้าใส่โล่พลังปีศาจของฉีเหลียน

ศรทลายมารแผลงฤทธิ์

เพียงไม่ถึงวินาทีมันก็ทะลวงโล่พลังปีศาจของฉีเหลียนจนแตกกระจาย

ทว่าขณะที่ศรกำลังพุ่งต่อไปและกำลังจะปักเข้าที่ร่างของฉีเหลียน

"ตู้ม!"

กลิ่นอายอันแข็งแกร่งก็ระเบิดออกมาจากร่างของฉีเหลียน ขนทั่วร่างของเขากลายเป็นของแข็งในทันที

"เคร้ง!"

ศรทลายมารปักเข้าที่ขนอันแข็งแกร่ง มันหมุนควงเสียดสีอย่างต่อเนื่องเพื่อหมายจะเจาะทะลวงพลังป้องกัน

แต่ภายใต้การจ้องมองของเนตรกระจ่างแจ้งพลังปีศาจสีดำก็ไหลทะลักออกมาจากจุดกำเนิดของฉีเหลียนสร้างพลังป้องกันอันมหาศาลให้กับเส้นขน

ศรทลายมารปะทะกับพลังป้องกันของเส้นขนอยู่สักพัก

ก่อนจะสลายหายไป

"ศรทลายมารเจาะพลังป้องกันทางกายภาพของมันไม่ได้งั้นเหรอ!"

"นี่คือความแข็งแกร่งทางกายภาพของภูตผีปีศาจขั้นสี่สินะ!"

ไม่ว่าจะเป็นผู้ใช้วิญญาณหรือสัตว์อสูร

เมื่อทะลวงสู่ขั้นสามแล้ว ในกระบวนการฝึกฝนขั้นต่อไปจะต้องดูดซับพลังวิญญาณจากสภาพแวดล้อมรอบตัวเพื่อเปลี่ยนเป็นปราณกังหรือพลังปีศาจเพื่อหล่อหลอมร่างกาย

ทำให้พลังป้องกันทางร่างกายเพิ่มสูงขึ้นอย่างมหาศาล

ฉีเหลียนในตอนนี้ก็เป็นเช่นนั้น และที่สำคัญกว่านั้นคือเขาได้ดื่มเลือดราชันเข้าไปด้วย

พลังที่ได้รับจากเลือดราชันทำให้พลังป้องกันของเขาเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น

"การข่มขวัญทางจิตงั้นเหรอ!"

ฉีเหลียนได้สติกลับมาจากเจ็ดขดมังกรสะบัด พอตั้งสติได้ก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

"ด้วยพลังของแกในตอนนี้ ไม่มีทางสู้ฉันได้หรอก!"

ฉีเหลียนแสดงสีหน้าดุร้ายพุ่งเข้าใส่หลิวเสวียนอีกครั้ง

หลิวเสวียนรีบเก็บธนูเจิ้นเทียน หอกมังกรเงินประกายแสงปรากฏขึ้นมาแทนที่เขากระชับหอกด้วยสองมือเข้าปะทะกับฉีเหลียนอย่างรวดเร็ว

"ตอนนี้ฉันกับเขามีระดับพลังห่างกันมาก พลังทำลายล้างของศรทลายมารจึงด้อยกว่าตอนนั้นมาก"

ก่อนหน้านี้หลิวเสวียนมีระดับพลังห่างจากฉีเฉิงกงแค่ขั้นย่อยเดียว

แต่ตอนนี้เขากับฉีเหลียนมีระดับพลังห่างกันถึงหนึ่งขั้นใหญ่

ยิ่งการฝึกฝนก้าวหน้าไปเท่าไหร่ ช่องว่างระหว่างขั้นย่อยก็จะยิ่งห่างมากขึ้นเท่านั้น

หลิวเสวียนเข้าใจได้ว่าศรทลายมารไม่สามารถทำลายพลังป้องกันของศัตรูได้โดยตรง

"แต่ด้วยพลังรบของฉันในตอนนี้ ต่อให้ไม่มีศรทลายมารฉันก็สู้กับมันได้!"

ห้าสัตว์หลอมรวมช่วยเสริมพลังให้หลิวเสวียนอย่างมหาศาล พลังความสามารถทั้งห้าอย่างที่ผสานเข้ากับร่างกายของเขา ทำให้หลิวเสวียนที่ถือหอกสองมือสามารถสู้กับฉีเหลียนได้อย่างสูสี

นี่ขนาดว่าฉีเหลียนได้ดื่มเลือดราชันและได้รับพลังจากสัตว์อสูรระดับราชันมานะ ถ้าเป็นภูตผีปีศาจขั้นสี่ระดับต้นตัวอื่นป่านนี้คงตายอยู่ใต้คมหอกของหลิวเสวียนไปนานแล้ว

"รอจนกว่ายาชาหมาเฟ่ยซ่านจะออกฤทธิ์ มันสู้ฉันไม่ได้แน่!"

หลิวเสวียนปล่อยยาชาหมาเฟ่ยซ่านออกมาระหว่างการต่อสู้อยู่ตลอดเวลา

คัมภีร์ชิงหนางช่วยเพิ่มประสิทธิภาพให้กับยาชาหมาเฟ่ยซ่านเช่นกัน หลิวเสวียนเชื่อว่าอีกไม่นานฉีเหลียนจะต้องโดนยาสลบจนล้มพับไปแน่นอน

ไม่ไกลออกไป เฝิงจวิ้นและคนอื่นๆ มองดูสถานการณ์ในสนามรบด้วยความตกตะลึง

"เขารับมือกับภูตผีปีศาจขั้นสี่ได้!"

"ไม่ใช่แค่เขานะ วีรชนของเขาก็เก่งเหมือนกัน!"

...

ในอีกสองสนามรบที่เหลือ

ฮัวโต๋เคลื่อนไหวด้วยความคล่องแคล่วว่องไว โฉบไปมาอยู่รอบๆ ตัวปูยักษ์หุ้มเกราะ

เขาอาศัยความเร็วที่เหนือกว่าสัตว์อสูรมากกระโดดขึ้นไปชกปูยักษ์หุ้มเกราะเป็นระยะๆ

ปูยักษ์หุ้มเกราะมีขนาดตัวใหญ่เทอะทะ เคลื่อนไหวเชื่องช้า ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีระยะประชิดหรือการใช้การโจมตีด้วยธาตุน้ำ

ก็ไม่สามารถโจมตีโดนฮัวโต๋ได้เลย

ทำให้กระดองของปูยักษ์หุ้มเกราะเต็มไปด้วยรอยแผลมากมาย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอีกไม่นานฮัวโต๋ก็จะสามารถโค่นปูยักษ์หุ้มเกราะลงได้อย่างแน่นอน

[จบแล้ว]