บทที่ 100 คดีฟ้องร้องทางปกครองครั้งแรก (ฟรี)

บทที่ 100 คดีฟ้องร้องทางปกครองครั้งแรก

** ผมกลับมาแปลแบบเดิมนะครับ ถ้าแปลแบบใช้คำเป็นทางการ ผมจะลงได้แค่วันละ 2 ตอน เพราะใช้เวลาเกลาคำนานมากก

ในแง่ของกฎหมาย

คำนิยามของข้อหาก่อความวุ่นวายและสร้างปัญหานั้นค่อนข้างคลุมเครือ

โดยทั่วไปแล้ว หากถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหานี้ มักจะมีปัจจัยหลักสามประการ

หนึ่ง ก่อให้เกิดผลกระทบที่เลวร้ายอย่างรุนแรง

สอง ทนายฝ่ายจำเลยไม่มีฝีมือหรือไม่มีประสบการณ์

สาม มีปัญหาในกระบวนการทางกฎหมาย

ในกรณีนี้ การที่จะให้เกิดปัญหาในกระบวนการทางกฎหมายนั้นเป็นเรื่องยากมาก

ก็อย่างที่เห็นกันก่อนหน้านี้ ในคดีของกัวเสี่ยวจวิน แม้แต่ผู้พิพากษาในศาลชั้นต้นยังถูกเด้งจากตำแหน่งเลย

ดังนั้นโดยปกติแล้วจะไม่ค่อยเกิดข้อผิดพลาดในกระบวนการพิจารณาคดี

แน่นอนว่าในระหว่างการพิจารณาคดี ผลลัพธ์ของคำพิพากษามักจะขึ้นอยู่กับเจตนาของผู้พิพากษาเป็นหลัก

ตามที่จางไหลชุนได้กล่าวไว้ คดีนี้มีคำตัดสินที่ไร้สาระอย่างมาก!

มันไม่สมเหตุสมผลเลย!

คนที่ถูกตัดสินลงโทษในคดีนี้ก็คือพี่ชายของจางไหลชุน จางไหลตง

เขาถูกตัดสินจำคุก 6 เดือน เนื่องจากการก่อสร้างโดยไม่ได้รับอนุญาต

ซูไป๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะถามขึ้นว่า

"ตอนพิจารณาคดีในศาลชั้นต้น พวกคุณจ้างทนายความหรือเปล่า?"

จางไหลชุนเกาหัวก่อนจะตอบ

"เอ่อ... เราจ้างทนายมานะ แต่เหมือนจะเป็นทนายที่ไม่เก่งสักเท่าไหร่"

"ตอนนั้นเราคิดว่าตัวเองทำเรื่องดี ไม่เห็นจะมีปัญหาตรงไหนเลย แต่ใครจะไปคิดล่ะ ว่าจะถูกตัดสินจำคุกจริง ๆ"

พอได้ฟังคำตอบแบบนี้ ซูไป๋ก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

ถ้าทนายที่พวกเขาจ้างมาไม่มีความสามารถมากพอ คดีก็ไม่แปลกที่จะออกมาเป็นแบบนี้

โดยเฉพาะอัยการของฝ่ายตรงข้าม ถ้าเป็นคนประเภทเดียวกับลวี่เหว่ย พวกนี้จะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อส่งจำเลยเข้าคุกให้ได้

และยิ่งเป็นคดีข้อหาก่อความวุ่นวายและสร้างปัญหาซึ่งเป็นความผิดที่มีนิยามคลุมเครือแบบนี้ อัยการสามารถชักนำเจตนาของผู้พิพากษาได้อย่างง่ายดาย

ช่างเป็นคดีที่รับมือยากจริง ๆ

เพราะข้อกล่าวหานี้ ไม่มีเกณฑ์ที่ชัดเจน อะไรที่เข้าเค้าแม้แต่นิดเดียวก็สามารถเป็นหลักฐานเอาผิดได้

แต่สิ่งที่แปลกในคดีนี้คือ...

แค่การสร้างสะพาน ทำไมถึงถูกตั้งข้อหานี้ได้?

การที่คดีนี้ถูกนำขึ้นสู่ศาลตั้งแต่แรกมันก็ไร้สาระอยู่แล้ว

เพราะสิ่งที่จางไหลตงทำคือการสร้างสะพานเพื่อช่วยเหลือชุมชน ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดี

เว้นแต่ว่าฝ่ายที่กล่าวหาเขา มีหลักฐานบางอย่างที่สำคัญหรือมีเหตุผลอื่นที่อยู่เบื้องหลัง

เมื่อซูไป๋ไล่ถามรายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ เขาก็ได้รับคำตอบ

ที่แท้มีบริษัทรับเหมาสร้างสะพานแห่งหนึ่งที่สนใจจะสร้างสะพานสาธารณะในพื้นที่นี้

พวกเขาต้องการเสนอแผนโครงการต่อหน่วยงานรัฐ

แต่ตามกฎระเบียบแล้ว ในบริเวณพื้นที่หนึ่งไม่สามารถมีสะพานสองแห่งพร้อมกันได้

ดังนั้นบริษัทก่อสร้างแห่งนี้จึงพยายามเจรจากับจางไหลตง โดยขอให้เขารื้อถอนสะพานที่เขาสร้างขึ้นมา

แต่จางไหลตงปฏิเสธ เพราะสะพานที่เขาสร้างขึ้นนั้น ยังมีคนใช้งานอยู่

เมื่อเจรจาไม่สำเร็จ บริษัทก่อสร้างจึงใช้วิธีอื่น

พวกเขายื่นเรื่องร้องเรียนต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง โดยกล่าวหาว่าจางไหลตงก่อสร้างสะพานอย่างผิดกฎหมายและเรียกเก็บค่าผ่านทางโดยไม่ได้รับอนุญาต

ทำให้จางไหลตงถูกดำเนินคดีอาญาและถูกปรับเงิน 300,000 หยวนในคดีปกครอง

หลังจากได้รับข้อมูลทั้งหมด ซูไป๋ก็เข้าใจแล้วว่าคดีนี้เป็นอย่างไรและรู้ว่าจางไหลชุนต้องการอะไร

ข้อเรียกร้องของพวกเขามีอยู่ 2 อย่าง

ทำคดีให้จางไหลตงพ้นผิด

ยื่นคำร้องขอให้เพิกถอนค่าปรับ 300,000 หยวน

ซูไป๋พยักหน้าเบา ๆ

อย่างไรก็ตาม รายละเอียดของคดียังไม่ครบถ้วน เขาจำเป็นต้องตรวจสอบแฟ้มคดีเพื่อให้เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน

ถ้าไม่มีแฟ้มคดี

อะไรก็ยังพูดได้ไม่เต็มปาก

นอกจากนี้ ซูไป๋ยังต้องเข้าใจเรื่องราวให้ลึกขึ้นจากมุมมองของลูกความโดยตรง

หลังจากคิดทบทวนแล้ว ซูไป๋จึงเอ่ยขึ้น

"จากคำบรรยายของคุณ ผมเข้าใจลำดับเหตุการณ์โดยคร่าว ๆ แล้ว"

"ถ้าคุณต้องการให้สำนักงานกฎหมายของเรารับผิดชอบคดีนี้ คุณต้องลงนามในหนังสือมอบอำนาจก่อน"

"เมื่อมีหนังสือมอบอำนาจแล้ว ทางสำนักงานกฎหมายของเราจึงจะสามารถเริ่มต้นการสอบสวนเพิ่มเติมได้"

"เข้าใจแล้วครับ ทนายซู"

จางไหลชุนพยักหน้าก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามขึ้นว่า

"ทนายซู คดีนี้ พี่ชายของผมมีโอกาสชนะไหม?"

"แค่ไม่ต้องติดคุกก็พอแล้ว..."

"ส่วนค่าปรับ 300,000 หยวน มันหนักเกินไปสำหรับครอบครัวของเรา พอจะลดลงได้บ้างไหม?"

ซูไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบกลับไปว่า

"เรื่องนี้เราจะพยายามอย่างเต็มที่ แต่รับประกันไม่ได้"

จางไหลชุนพยักหน้าเงียบ ๆ

"เข้าใจแล้วครับ ทนายซู ผมฝากด้วย"

ไม่นานนัก หนังสือมอบอำนาจก็ถูกจัดเตรียมและลงนามเรียบร้อย

ก่อนออกจากสำนักงานกฎหมายไห่ฟาง

เซียวไห่ป๋อยังยัดชาฝรั่งมาให้ซูไป๋ถึง 2 จิน

"ทนายซู ขอบคุณมากที่ช่วยผมในครั้งนี้"

"คดีนี้มีปัญหายุ่งยากหลายอย่าง แถมค่าทนายก็ไม่ได้สูงเท่าไหร่"

"แต่ลูกค้ารายนี้เป็นคนที่ได้รับการแนะนำมาจากลูกค้าเก่าของผม มันปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ"

"ครั้งนี้ถือว่าคุณช่วยผมไว้มาก ถ้าสำนักงานของคุณมีปัญหาคดีฟ้องร้องทางแพ่งเมื่อไหร่ ผมจะช่วยเต็มที่!"

ซูไป๋ยิ้มมุมปากเบา ๆ

"ทนายเซียว คุณพูดเกินไปแล้วครับ"

คดีนี้ต่อให้ไม่คิดค่าทนาย แต่ได้บุญคุณจากเซียวไห่ป๋อ หุ้นส่วนระดับสูงของสำนักงานกฎหมายด้านคดีแพ่งที่ดีที่สุดในเมืองหนานตู ยังไงก็คุ้มสุด ๆ อยู่แล้ว!

ระหว่างทางกลับไปที่สำนักงานกฎหมายไป๋จวิน

หลี่เสวี่ยเจินทำหน้าจริงจัง ขณะนึกถึงรายละเอียดของคดีนี้ เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“ทนายซู ฉันไม่เข้าใจเลย”

“ทำไมถึงมีคนทำแบบนี้ได้?”

“คนอื่นสร้างสะพานมันไม่ใช่เรื่องดีเหรอ?”

“ทำไมยังมีคนไปแจ้งความอีก? มันน่าโมโหมากเลยนะ”

“เกินไปจริง ๆ!”

“ฉันว่าคนที่ไปแจ้งความน่ะ สมควรถูกส่งเข้าคุก!”

หลี่เสวี่ยเจินพูดด้วยสีหน้าโกรธจัด

ซูไป๋ยิ้มก่อนตอบกลับ

“คดีนี้มันก็มีปัญหาอยู่จริง ๆ จากที่จางไหลชุนเล่าให้ฟัง คนที่แจ้งความและให้หลักฐานคือผู้รับผิดชอบของบริษัทก่อสร้างสะพานนั่นแหละ”

“ที่คดีนี้ถูกนำขึ้นสู่ศาลได้”

“แสดงว่าหลักฐานที่อีกฝ่ายส่งมามีความน่าเชื่อถือพอสมควรในทางกฎหมาย”

“ถึงจะดูไร้จรรยาบรรณก็เถอะ แต่การตัดสินคดีต้องอิงตามกฎหมาย ยังไงก็ต้องรอดูเอกสารของศาลก่อน”

“อ้อ…”

“เข้าใจแล้วค่ะ ทนายซู”

“เมื่อกี้ฉันแค่พูดไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะส่งใครเข้าคุกจริง ๆ นะ ทนายซูอย่าเข้าใจผิดนะคะ”

ซูไป๋: ???

เมื่อกี้เธอพูดด้วยความจริงใจล้วน ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

คิดดูดี ๆ เถอะ มีใครที่เธอไม่อยากส่งเข้าคุกบ้าง?

ฝ่ายทนายของคู่กรณี ฝ่ายโจทก์ ฝ่ายจำเลย หรือแม้แต่ผู้พิพากษาในศาล ไม่ว่าใครที่เกี่ยวข้อง เธอก็คงอยากให้เข้าไปอยู่ในคุกหมด

แล้วตอนนี้มาอธิบายแบบนี้ จะให้เชื่อได้ยังไง?

แต่ซูไป๋ก็แค่คิดในใจเท่านั้นไม่ได้พูดออกมา

เขารู้ดีว่าความคิดของหลี่เสวี่ยเจินเป็นยังไง ค่อย ๆ ปรับทัศนคติของเธอไปก็พอ

แต่ถ้าพูดออกไปตอนนี้ อาจทำให้ความคิดแบบนั้นฝังแน่นกว่าเดิม ซึ่งจะเป็นปัญหาในอนาคตได้

“อืม ฉันเข้าใจแล้ว”

“ไปขอสำเนาเอกสารของศาลชั้นต้นกันเถอะ”

เมื่อเห็นว่าซูไป๋ไม่ได้ใส่ใจมากนัก หลี่เสวี่ยเจินก็ถอนหายใจโล่งอก

เกือบไปแล้ว...

เมื่อกี้เผลอพูดออกมาโดยไม่ทันคิด ดีที่ไม่มีปัญหาอะไร

เห็นซูไป๋เดินนำไปไกลแล้ว หลี่เสวี่ยเจินจึงรีบวิ่งตามไป

...

คดีของจางไหลตงไม่ได้อยู่ในเมืองหนานตู แต่เป็นคดีของศาลในอำเภอหนึ่งที่อยู่ติดกับเมืองหนานตู

อำเภอนั้นมีชื่อว่าหนานชวน

หนานชวนอยู่ภายใต้การบริหารของเมืองหลินหนาน

คดีนี้ศาลชั้นต้นก็ดำเนินการพิจารณาคดีที่ศาลอำเภอหนานชวนเช่นกัน

เมื่อมาถึงศาลอำเภอหนานชวน

ซูไป๋ส่งเอกสารที่เกี่ยวข้องและยื่นคำร้องขอคัดลอกเอกสารของคดี

เจ้าหน้าที่ศาลตรวจสอบเอกสารของซูไป๋อย่างละเอียด ก่อนจะกล่าวว่า

“เอกสารคดีที่เกี่ยวข้อง ต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงในการคัดลอกให้เสร็จ”

"กรุณารออย่างอดทนด้วยนะคะ"

"ได้ครับ ขอบคุณมาก"

ซูไป๋กล่าวขอบคุณพร้อมรอยยิ้ม

หลังจากนั้น เขากับหลี่เสวี่ยเจินก็นั่งรออยู่ในห้องโถงของศาลเกือบสองชั่วโมง

จนกระทั่งเจ้าหน้าที่หญิงส่งเอกสารที่คัดลอกเสร็จมาให้ซูไป๋ด้วยรอยยิ้ม

"สวัสดีค่ะ นี่คือเอกสารคดีที่คุณขอไว้ค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว"

ซูไป๋รับเอกสารมา แล้วส่งต่อให้หลี่เสวี่ยเจิน

เธอเก็บเอกสารลงในกระเป๋าเอกสาร ก่อนจะตบกระเป๋าเบา ๆ แล้วถามว่า

"ทนายซู ตอนนี้เราได้เอกสารมาแล้ว ต่อไปจะทำยังไงต่อดี?"

"อืม กลับสำนักงานก่อน"

ซูไป๋พยักหน้าตอบ

ตอนนี้เอกสารอยู่ในมือแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการตรวจสอบเนื้อหา

ดูว่ามีจุดไหนผิดปกติหรือไม่ แล้วค่อยไปพบกับจำเลยอีกที

เมืองหลินหนานอยู่ไม่ไกลจากเมืองหนานตูมากนัก

หลังจากเรียกรถแท็กซี่ ทั้งสองก็เดินทางกลับสำนักงานกฎหมายได้ในเวลาไม่นาน

เมื่อถึงสำนักงาน ซูไป๋และหลี่เสวี่ยเจินก็เริ่มจัดเรียงเอกสาร

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ซูไป๋นวดขมับเล็กน้อย หลังจากอ่านเอกสารจบและจัดลำดับข้อมูลทั้งหมด

ตอนนี้เขาสามารถเชื่อมโยงหลักฐานกับคำตัดสินของศาลได้แล้ว

และสิ่งที่เขาสรุปออกมาได้ก็คือ

คดีนี้มีความยุ่งยากพอสมควร

ความยากของคดีอยู่ที่แนวโน้มของผู้พิพากษา

ในคำพิพากษาของศาลชั้นต้น

เหตุผลที่จางไหลตงถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานก่อความวุ่นวายและสร้างปัญหา หลัก ๆ มาจากการตีความกฎหมายตามมาตราที่สามของความผิดนี้

"การใช้กำลังบีบบังคับหรือยึดทรัพย์สินของรัฐหรือเอกชนโดยมิชอบ หรือสร้างความเสียหายให้กับทรัพย์สินของผู้อื่น หากมีลักษณะร้ายแรง ถือเป็นความผิดฐานก่อความวุ่นวายและสร้างปัญหา"

เหตุผลที่ศาลตัดสินว่ามีความผิดคือจางไหลตงสร้างสะพานโดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งเป็นการใช้พื้นที่สาธารณะโดยมิชอบ มีการเรียกเก็บค่าผ่านสะพานถือว่าเป็นการหาผลประโยชน์ส่วนตัว รายได้จากค่าผ่านทางรวมแล้วประมาณ 30,000 หยวน

ด้วยเหตุนี้ศาลจึงตัดสินให้จำคุก 6 เดือน

นอกจากโทษจำคุกแล้ว จางไหลตงยังถูกสั่งปรับ 300,000 หยวน

เหตุผลคือก่อสร้างสะพานโดยไม่ได้รับอนุญาต ได้รับผลประโยชน์จากการใช้พื้นที่สาธารณะโดยมิชอบ

ซึ่งค่าปรับนี้สูงเกินไปและจางไหลตงไม่มีปัญญาจ่ายแน่นอน

ซูไป๋ต้องยอมรับว่าข้อกฎหมายถูกนำมาใช้ในคดีนี้ สมบูรณ์แบบ

ไม่มีช่องโหว่ให้โต้แย้งได้ง่าย ๆ

"ถ้าคุณบอกว่าไม่มีความผิด? ได้เลย!"

"ฉันจะอ่านข้อกฎหมายให้ฟังตรงนี้เลย!"

"ฟังจบแล้วยังจะบอกว่าไม่มีความผิดอีกเหรอ?"

"ยังกล้าเถียง? งั้นก็ตัดสินลงโทษซะเลย!"

ศาลตัดสินคดีอย่างรัดกุม ตามตัวบทกฎหมายเป๊ะ ๆ

ต่อให้รู้ว่ามันไม่สมเหตุสมผล แต่ก็หาข้อโต้แย้งไม่ได้

สิ่งที่น่าคิดคือ

บริษัทก่อสร้างสะพานนั้น "ฉลาดทางกฎหมาย" มาก

พวกเขาไม่เพียงแค่ร้องเรียน แต่ยังใช้กระบวนการทางกฎหมายให้เป็นประโยชน์

พอรู้ว่าพื้นที่นี้ไม่สามารถมีสะพานสองแห่งได้

พวกเขาก็ยื่นเรื่องฟ้องร้องเพื่อให้สะพานของจางไหลตงถูกยกเลิก

แถมยังชนะคดีด้วย!

หลังจากตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดเสร็จ

ซูไป๋ก็สูดหายใจลึก ๆ แล้วพูดขึ้นว่า

"ไปพบกับจำเลยก่อนดีกว่า!"

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูไป๋พาหลี่เสวี่ยเจินไปที่เรือนจำอำเภอหนานชวน

หลังจากยื่นเอกสารที่เกี่ยวข้องแล้ว

สำหรับผู้ต้องขังที่ถูกตัดสินโทษเพียง 6 เดือนอย่างจางไหลตง

เจ้าหน้าที่เรือนจำดำเนินการตรวจสอบเอกสารและสอบถามข้อมูลที่จำเป็น

จากนั้นก็พาซูไป๋และหลี่เสวี่ยเจินไปยังห้องเยี่ยมผู้ต้องขัง

พูดตามตรง แม้จะไม่มีการใช้เส้นสายใด ๆ แต่ประสิทธิภาพการทำงานของเจ้าหน้าที่ที่นี่ก็ค่อนข้างรวดเร็วทีเดียว

ภายในห้องเยี่ยม

หลังจากเจ้าหน้าที่แจ้งข้อปฏิบัติและกฎระเบียบต่าง ๆ แล้วก็กล่าวว่า

"ต้องใช้เวลาประมาณสิบนาทีในการนำตัวผู้ต้องขังมา"

"ได้ครับ ขอบคุณมาก"

ซูไป๋กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ ก่อนจะนั่งรอในห้องเยี่ยมพร้อมกับหลี่เสวี่ยเจิน

หลี่เสวี่ยเจินทำหน้าจริงจัง

เธอรู้สึกชื่นชมจางไหลตงที่สร้างสะพานเพื่อช่วยเหลือชุมชน

ไม่นานนัก

จางไหลตงถูกพาตัวเข้ามาในห้องเยี่ยม

แม้ว่าอายุของเขาจะยังไม่มากนัก แต่เขากลับดูแก่เกินวัย

ผิวของเขาดำคล้ำกว่าจางไหลชุนอย่างเห็นได้ชัด

แสดงให้เห็นว่าเขาทำงานหนักมาตลอดชีวิต

เมื่อเห็นซูไป๋ แววตาของเขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้

เขาดูเกร็งเล็กน้อย และใช้เวลาสักพักกว่าจะพูดออกมาได้ว่า

"สวัสดีครับทนาย ผมชื่อจางไหลตง"

ซูไป๋ยิ้มและพยักหน้าตอบ

"สวัสดีครับ ผมเป็นทนายความของคุณ มาจากสำนักงานกฎหมายไป๋จวินเมืองหนานตู"

"เรียกผมว่าทนายซูก็ได้"

"ได้ครับ ทนายซู"

หลังจากได้ยินคำพูดของซูไป๋ สีหน้าที่เคร่งเครียดของจางไหลตงก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

ดวงตาของเขามีประกายแห่งความหวังเล็กน้อย

"ทนายซู จริง ๆ แล้ว ผมจะถูกตัดสินจำคุกหกเดือนก็ไม่เป็นไรหรอก"

"ไม่ว่าผมจะผิดจริงหรือไม่ ผมก็ยอมรับมันได้"

"แต่…"

"ลูกชายของผมกำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย"

"การที่ผมถูกตัดสินโทษ จะส่งผลกระทบต่ออนาคตของลูกไหม?"

"ผมไม่อยากให้เรื่องของผมไปทำให้ลูกต้องลำบาก"

"แล้วก็… ค่าปรับสามแสนหยวนมันมากเกินไป ผมไม่มีปัญญาจ่าย"

"มันลดลงได้ไหม?"

"ทนายซู นี่เป็นเพียงสองสิ่งที่ผมขอร้อง"

ขณะที่จางไหลตงพูด สีหน้าของเขาดูหมองเศร้า

ใบหน้าที่ดำคล้ำยิ่งดูเต็มไปด้วยริ้วรอยความทุกข์ใจ

ซูไป๋มองจางไหลตง

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกนับถือชายผู้นี้อยู่ลึก ๆ ในใจ

ซูไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง

หลังจากเรียบเรียงอารมณ์แล้ว เขาก็พูดขึ้นช้า ๆ

"อืม! ผมเข้าใจข้อเรียกร้องของคุณแล้ว"

"สำหรับคดีนี้ สำนักงานกฎหมายของเราจะพยายามอย่างเต็มที่ในการอุทธรณ์"

"คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องอื่น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเรา"

"ตอนนี้จุดสำคัญอยู่ที่การพิจารณาคดีในศาลอุทธรณ์"

"คุณมีความคิดเห็นเกี่ยวกับหลักฐานเหล่านี้ไหม?"

"มีจุดไหนที่คุณต้องการคัดค้านหรือมีอะไรที่ไม่ตรงกับความเป็นจริงหรือเปล่า?"

ขณะพูด ซูไป๋หยิบเอกสารหลักฐานจากกระเป๋าเอกสารออกมาวางบนโต๊ะ

จางไหลตงรับเอกสารด้วยสองมือแล้วค่อย ๆ อ่านอย่างละเอียด

เขาหรี่ตาลง พยายามตรวจสอบเนื้อหาแต่ละบรรทัด

หากเอกสารยับหรือไม่เรียบร้อย เขาก็ใช้มือที่เต็มไปด้วยรอยหยาบกร้านค่อย ๆ ปรับให้เรียบ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

จางไหลตงใช้มือที่หยาบกระด้างขยี้ตา ก่อนจะชี้ไปที่บางจุดในเอกสารแล้วพูดขึ้นช้า ๆ

"ทนายซู สำหรับจุดนี้ ผมคิดว่าการอธิบายในจุดนี้มีปัญหา"

ซูไป๋พยักหน้าให้หลี่เสวี่ยเจินเป็นสัญญาณให้จดบันทึก

หลี่เสวี่ยเจินทำหน้าจริงจัง พร้อมจดรายละเอียดทั้งหมดที่จางไหลตงชี้ให้ดู

เมื่อจบการบันทึก

ซูไป๋กวาดสายตามองข้อมูลที่ได้มาคร่าว ๆ ก่อนจะจัดเรียงเอกสารใหม่แล้วเก็บลงกระเป๋าเอกสาร

จากนั้นเขาอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติมให้จางไหลตงฟัง พร้อมกำชับเรื่องที่จำเป็นต้องระวัง

จางไหลตงพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ

"เข้าใจแล้วครับ ทนายซู ผมจะทำตามที่คุณบอก"

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย

ซูไป๋และหลี่เสวี่ยเจินเดินออกจากเรือนจำ

ทันทีที่ออกมาข้างนอก หลี่เสวี่ยเจินทำหน้าหม่นหมอง ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ

"ทนายซู ฉันรู้สึกว่าจางไหลตงเป็นคนดีจริง ๆ เขาไม่สมควรถูกตัดสินโทษแบบนี้เลย"

"ทนายซู เราต้องชนะคดีนี้ให้ได้ใช่ไหม?"

ซูไป๋ยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ก่อนถามกลับ

"เธอคิดว่าฉันจะแพ้คดีหรือเปล่า?"

หลี่เสวี่ยเจินยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย

"ไม่มีทางค่ะ ทนายซูต้องชนะอยู่แล้ว!"

ซูไป๋: คดีนี้เป็นคดีฟ้องร้องทางปกครองคดีแรกของฉัน ยังไงก็ต้องชนะสิ!