บทที่ 430 - ผลงานชิ้นเอกในประวัติศาสตร์นักล่า
บทที่ 430 - ผลงานชิ้นเอกในประวัติศาสตร์นักล่า
บทที่ 430 - ผลงานชิ้นเอกในประวัติศาสตร์นักล่า
หัวใจของเมิ่งต้าหนิวร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที
ซวยแล้ว!
หมีควายสับตีนแตกจนฝุ่นตลบ พุ่งตรงดิ่งมาที่ต้นไม้ต้นนี้
พอมาถึงใต้ต้นไม้ มันก็กางกรงเล็บดำทะมึนออก เตรียมตะปบเปลือกไม้เพื่อจะปีนป่ายขึ้นไป
ทันใดนั้นเอง ปากกระบอกปืนสีดำสนิท ก็โผล่พรวดออกมาจากพุ่มใบไม้หนาทึบ จ่อเข้ากลางแสกหน้าของมันพอดี!
ท่าทางที่กำลังจะปีนป่ายของหมีควายชะงักกึกทันที มันตกใจจนสะดุ้งกับภาพตรงหน้าที่โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว
เมิ่งต้าหนิวที่ซ่อนตัวอยู่หลังกิ่งไม้ กดเสียงต่ำลง คำรามขู่ด้วยความรู้สึกที่ทั้งอึดอัดทั้งเกรี้ยวกราด
"ไสหัวไปซะ!"
"ไปทางอื่นเลยนะเว้ย!"
"ไม่งั้นพ่อจะยิงให้หัวกระจุยเลย!"
หมีควายอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม ส่งเสียงคำรามขู่ต่ำๆ ในลำคอ
แต่ตอนนี้มันกำลังเสียขวัญกับหมีสีน้ำตาลที่วิ่งไล่ตามมา พอเมิ่งต้าหนิวโผล่มาขู่แบบนี้ ก็ยิ่งทำให้มันตกใจเข้าไปใหญ่
สัญชาตญาณทำให้มันเลือกที่จะถอยหลังกลับไปเพื่อหนีเอาชีวิตรอด
เมิ่งต้าหนิวกำลังจะพ่นลมหายใจด้วยความโล่งอก
แต่หมีควายตัวนั้นกลับหยุดชะงัก หันขวับกลับมา แล้วพุ่งพรวดเข้าใส่ต้นโอ๊กแก่ต้นนี้อีกครั้งราวกับเสียสติ!
ที่แท้ก็เพราะมัวแต่เสียเวลาเมื่อกี้ หมีสีน้ำตาลเลยวิ่งไล่ตามมาทันแล้ว
เมื่อต้องเลือกรับมือกับอันตรายสองอย่าง มันก็ต้องเลือกอันที่อันตรายน้อยกว่า!
หมีควายหมดหนทางเลือกแล้วจริงๆ มันจึงต้องกลั้นใจปีนขึ้นต้นไม้!
เมิ่งต้าหนิวเอาปลายกระบอกปืนจ่อกดลงไปที่หน้าผากขนฟูๆ ของหมีควายอย่างแรง
"ไปตายซะไป!"
"ถ้าขยับขึ้นมาอีกนิดเดียว พ่อยิงจริงๆ นะเว้ย!"
หมีควายส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันก็ไม่กล้าขยับตัวจริงๆ
ในจังหวะความเป็นความตายนั้นเอง
หมีสีน้ำตาลร่างยักษ์ ก็วิ่งไล่มาถึงใต้ต้นไม้แล้ว
มันยืนด้วยสองขาหลัง เอาขาหน้าสองข้างทาบกับลำต้น
มันเงยหน้ามองหมีควายที่เกาะอยู่บนต้นไม้ ดูเหมือนกำลังกะระยะห่าง
เมื่อลองกะระยะดูแล้ว แววตาของหมีสีน้ำตาลก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
หมีควายปีนขึ้นไปได้ไม่สูงเท่าไหร่เลย
กรงเล็บของหมีสีน้ำตาลตวัดตะปบออกไปอย่างแรง จนกวาดไปโดนก้นของหมีควายเข้าอย่างจัง
โฮก!
หมีควายร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด เอาชนะความหวาดกลัวที่มีต่อปากกระบอกปืนไปจนหมดสิ้น
มันดันกระบอกปืนของเมิ่งต้าหนิว พลางดีดตัวพุ่งพรวดขึ้นไปข้างบนอีกสองก้าวราวกับเสียสติ
เมิ่งต้าหนิวก็ตกใจจนสะดุ้งสุดตัวเหมือนกัน
เขาชักกระบอกปืนกลับตามสัญชาตญาณ ถอยร่นเว้นระยะห่างให้กับไอ้สัตว์ร้ายที่กำลังคลั่งตัวนี้
แต่ตอนนี้เขาลนลานทำอะไรไม่ถูกแล้ว
ยิงดีไหม? ถ้ายิงหมีควายร่วงลงไป หมีสีน้ำตาลจัดการมันเสร็จแล้ว เป้าหมายต่อไปจะไม่ใช่เขากับเสี่ยวหลิงหรอกเหรอ?
ไม่ยิงล่ะ? ไอ้หมีควายตัวนี้เพื่อความอยู่รอด มันอาจจะถีบเขากับเสี่ยวหลิงร่วงลงไปเป็นเหยื่อล่อให้หมีสีน้ำตาลกิน เพื่อถ่วงเวลาให้ตัวเองหนีรอดไปได้หรือเปล่า?
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ที่เมิ่งต้าหนิวกำลังชั่งใจว่าจะยิงหรือไม่ยิงอยู่นั้นเอง
เหนือหัวของเขาก็มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น
"กรี๊ด!"
เสี่ยวหลิงนั่นเอง!
หญิงสาวขวัญกระเจิงไปหมดแล้ว มือไม้อ่อนแรงจนก้าวพลาด ร่างทั้งร่างร่วงหล่นลงมาจากกิ่งไม้ทันที!
หมีสีน้ำตาลที่อยู่ใต้ต้นไม้ กับหมีควายที่กำลังเตรียมจะปีนขึ้นไปต่อ ต่างก็สะดุ้งตกใจกับเสียงกรีดร้องนี้
สัตว์ร่างยักษ์ทั้งสองตัวหยุดชะงักการกระทำลงทันที
จากนั้น พวกมันก็หันหัวใหญ่โตไปมองยังทิศทางที่เสี่ยวหลิงร่วงหล่นลงมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
ในพงหญ้า
ต้าหู่กับเฮยหลงเห็นเสี่ยวหลิงร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ ดวงตาทั้งคู่ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
พวกมันไม่สนอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น พุ่งพรวดออกมาจากที่ซ่อนตัวทันที
ขนาบซ้ายขวา คุ้มกันเสี่ยวหลิงไว้แน่น แยกเขี้ยวขู่คำรามในลำคอ จ้องเขม็งไปที่หมีทั้งสองตัวอย่างไม่ลดละ
เมิ่งต้าหนิวก็ถูกเสี่ยวหลิงทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปเหมือนกัน
เขาอยู่ในภาวะตึงเครียดสุดขีด นิ้วชี้เกาะไกปืนอยู่ตลอดเวลา
พอเสี่ยวหลิงร่วงลงมา เขาก็สะดุ้งโหยงไปทั้งตัวตามสัญชาตญาณ
ปัง!
หมีควายที่กำลังชะเง้อคอดูลาดเลาอยู่ข้างล่าง ไม่ทันได้ระวังตัวเลยว่าคนที่อยู่บนต้นไม้จะลั่นไกปืนกะทันหัน
มันรู้สึกแค่ว่ามีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวที่ข้างหู จนแก้วหูแทบแตก
วินาทีต่อมา ความเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัสก็แล่นปราดไปทั่วร่าง
มันเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ หันขวับกลับมามองเมิ่งต้าหนิว
แต่มันไม่สามารถส่งเสียงร้องใดๆ ออกมาได้อีกแล้ว ร่างกายของมันอ่อนปวกเปียก ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ดังตุ้บ
ส่วนหมีสีน้ำตาลที่อยู่ข้างล่าง กำลังชะเง้อคอดูว่าทำไมหมาสองตัวนั้นถึงต้องไปคุ้มกันคนด้วย
พอได้ยินเสียงปืนดังสนั่นจากบนต้นไม้ มันก็ตกใจจนสะดุ้งโหยง
มันกำลังจะเงยหน้าขึ้นไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น
ก็รู้สึกว่าท้องฟ้ามืดมิดลงกะทันหัน ร่างของหมีควายน้ำหนักกว่าสี่ร้อยชั่ง ร่วงหล่นลงมาทับหน้ามันพอดีเป๊ะ
ระยะมันใกล้เกินไป มันจึงไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ ทั้งสิ้น
หมีควายตัวนั้น ร่วงลงมาทับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของมันอย่างจัง
น้ำหนักสี่ร้อยกว่าชั่ง แม้จะไม่สามารถทับหมีสีน้ำตาลน้ำหนักพันกว่าชั่งให้ตายได้
แต่แรงกระแทกมหาศาลนั้น ก็ส่งผลให้มันหงายหลังล้มตึงลงไปนอนกองกับพื้น
แถมหัวหมีใหญ่โตของมัน ยังถูกร่างของหมีควายทับไว้แน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้เลย
เมิ่งต้าหนิวที่อยู่บนต้นไม้มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน ถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันไปเลย
เขามองดูหมีสีน้ำตาลที่นอนหงายท้องแผ่หลา อวดพุงนุ่มนิ่มให้เห็นเต็มตา กำลังตะเกียกตะกายพยายามจะลุกขึ้น
เชี่ยเอ๊ย!
นอนหงายท้องแผ่หลาอยู่ใต้ตีนฉันแบบนี้ รอนรหาที่ตายชัดๆ!
จังหวะนี้แหละ!
เขาชักปืนขึ้นลำอย่างรวดเร็ว เล็งไปที่หัวใจและหน้าท้องของหมีสีน้ำตาล โดยไม่สนที่จะเล็งให้แม่นยำด้วยซ้ำ
ปัง! ปัง! ปัง...
กราดยิงอย่างบ้าคลั่งไม่ยั้ง จนกระทั่งกระสุนหมดเกลี้ยงแม็กกาซีน ถึงได้หยุดยิงพร้อมกับหอบหายใจแฮกๆ
ป่าทั้งป่าตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า
หมีสีน้ำตาลร่างยักษ์มหึมา นอนหงายท้องแผ่หลาอยู่บนพื้น
ถึงไขมันจะหนาแค่ไหน ก็ทนแรงกราดยิงในระยะประชิดขนาดนี้ไม่ได้หรอก
หน้าท้องอันอวบอั๋นของมัน ตอนนี้เละเทะไม่มีชิ้นดีแล้ว
อวัยวะภายในคงจะแหลกเหลวไปหมดแล้วล่ะ
ขาทั้งสี่ข้างของหมีสีน้ำตาลกระตุกกลางอากาศสองสามที ก่อนจะเหยียดเกร็ง แล้วสิ้นใจไปในที่สุด
ส่วนหมีควายที่ทับอยู่บนหน้ามันน่ะ ก็ตายสนิทไปตั้งแต่แรกแล้วล่ะ
กระสุนนัดนั้นของเมิ่งต้าหนิว ยิงเจาะเข้าหูมันพอดิบพอดี
สมองกระจุยกระจายเป็นดอกไม้เลือดอันสวยงาม
ไอ้หมีดวงซวยสองตัวนี้ ต้องมาตายแบบงงๆ ด้วยน้ำมือของเมิ่งต้าหนิวซะอย่างนั้น
บนต้นไม้
เมิ่งต้าหนิวยังคงยืนเก๊กท่าถือปืนค้างไว้ ยืนอึ้งตะลึงงันไปเลย
เขาก้มมองปืนล่าสัตว์ที่กระสุนหมดเกลี้ยงในมือ
แล้วสลับกับมองซากศพอันใหญ่โตสองร่างที่ทับซ้อนกันอยู่ใต้ต้นไม้
เชี่ยเอ๊ย!
เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ?
ฉันตัวคนเดียวปืนกระบอกเดียว ฆ่าหมีควายกับหมีสีน้ำตาลตายพร้อมกันเลยเหรอ?
นี่มันผลงานระดับเทพประทานชัดๆ!
ขืนเอาไปเล่าให้ใครฟัง นี่มันคือผลงานชิ้นเอกในประวัติศาสตร์นักล่าเลยนะเว้ย!
เมิ่งต้าหนิวหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง
ซี๊ด!
เจ็บโว้ย!
ฉันไม่ได้ฝันไป!
ความดีใจอย่างบ้าคลั่งที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ พุ่งพล่านขึ้นสมองทันที
เขาแทบจะทนไม่ไหว อยากจะแหงนหน้าหัวเราะร่วนอยู่บนต้นไม้นี้ซะเดี๋ยวนี้เลย
แต่แล้วในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังมาจากใต้ต้นไม้
เมิ่งต้าหนิวถึงเพิ่งได้สติ
เขารีบสะพายปืนล่าสัตว์ไว้ข้างหลัง แล้วใช้ทั้งมือทั้งเท้าไถลตัวลงมาจากต้นไม้อย่างรวดเร็ว
"เจ๊หลิง!"
"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เขากระโดดสามก้าวรวดพุ่งเข้าไปหาเสี่ยวหลิง แล้วประคองหล่อนลุกขึ้นจากพื้น
ใบหน้าของเสี่ยวหลิงซีดเผือดราวกับกระดาษ ตัวสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า
พอหล่อนเห็นเมิ่งต้าหนิว ก็ปล่อยโฮออกมาทันที แล้วโผเข้ากอดเขาแน่น
"ต้าหนิว!"
"ฉัน... ฉันนึกว่าตัวเองจะตายซะแล้ว!"
เมิ่งต้าหนิวกอดหล่อนไว้แน่น มือใหญ่ลูบแผ่นหลังหล่อนเบาๆ
"ไม่เป็นไรแล้วๆ"
"ผ่านไปแล้วนะ"
ปากก็ปลอบโยนไป แต่สายตากลับควบคุมไม่ได้ เอาแต่เหลือบมองซากหมีสองตัวนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า
ยิ่งมอง ความภูมิใจในอกก็ยิ่งพองโตจนกดไม่ลง
มุมปากเหมือนติดสปริง กดลงไปก็เด้งขึ้นมาใหม่ ยิ้มกว้างไม่หุบเลยทีเดียว
เสี่ยวหลิงเห็นท่าทางแบบนั้น ก็เริ่มโมโหขึ้นมา
"ฉันกลัวแทบตายอยู่แล้ว!"
"นายยังจะมาหัวเราะอีกเหรอ?"
เมิ่งต้าหนิวกลั้นหัวเราะไม่อยู่แล้วจริงๆ
"ฮ่าๆๆ... ฮ่าๆๆ... ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ..."
"ฮ่าๆๆ... ฮ่าๆๆ... ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ..."
"ฮ่าๆๆ... ฮ่าๆๆ... ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ..."
(จบแล้ว)