บทที่ 629 - เทพสงคราม!
บทที่ 629 - เทพสงคราม!
บทที่ 629 - เทพสงคราม!
"ไอ้หนู่นี่ พยายามเต็มที่แล้วจริงๆ แต่ว่า... เวลาที่ให้เขาได้เติบโตมันน้อยเกินไป หากให้เวลาเขาอีกสิบปี ในคุนหลุนซวีก็คงไม่มีใครสั่นคลอนเขาได้แล้ว"
ชายชราถอนหายใจยาว อ้างว้างจับจิต
หลายปีมานี้ เขาหลงคิดมาตลอดว่าตัวเองสามารถควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือได้
ทว่าตอนนี้ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงกลับทำให้เขาโกรธแค้น
ภายในสนามบินนานาชาติมณฑลเจียงหนาน
การโจมตีอันแข็งแกร่งที่สุดของทุกคนต่างก็พุ่งเป้ามาที่เย่เฉิน!
ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ!
เหลยเจี้ยนอวิ๋นและผู้อาวุโสเจิ้งไม่ได้ลงมือ พวกเขาเพียงแค่แสยะยิ้มอย่างน่าขนลุก
พวกเขารู้ดีว่า เย่เฉินได้รับบาดเจ็บสาหัส! ปราณแท้ในจุดตันเถียน หลังจากทนรับการโจมตีสองสามครั้งนั้น คงเหลืออยู่ไม่มากแล้ว
ทำลายค่ายกลงั้นรึ?
คนที่สภาพแทบจะกลายเป็นเศษสวะไปแล้วแบบนี้ จะไปทำลายได้ยังไง?
ในใจของพวกเขาถึงขั้นรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เพราะด้วยพรสวรรค์ของเย่เฉิน หากได้เข้าสู่พันธมิตรโลหิต ไม่ช้าก็เร็วจะต้องกลายเป็นตัวตนเช่นเดียวกับพวกเขาอย่างแน่นอน
จิตสังหารนับไม่ถ้วนขยับเข้าใกล้เย่เฉินเรื่อยๆ
เย่เฉินถูกค่ายกลมารโลหิตคร่าวิญญาณล้อมรอบโดยสมบูรณ์!
ปราณวิญญาณรอบด้านสลายหายไปจนหมดสิ้น!
ต่อให้เย่เฉินคิดจะต่อต้าน ก็ไม่สามารถใช้ปราณวิญญาณได้อีกแล้ว!
"ฉันจะต้องมาตายที่นี่จริงๆ เหรอเนี่ย? ไม่ได้! ฉันยังไม่ได้เข้าไปในคุนหลุนซวี ยังไม่ได้ช่วยพ่อออกมาเลย! แม้กระทั่งปริศนาชาติกำเนิดของตัวเองก็ยังไม่ได้ไข! ยังไม่ได้พบหน้าอาจารย์ที่จากไปแล้วด้วย! ฉันจะตายได้ยังไง!"
วินาทีนี้เย่เฉินหยัดกายลุกขึ้น
ในสมองของเขากำลังคิดหาวิธีรับมืออย่างรวดเร็ว!
จู่ๆ ดวงตาของเย่เฉินก็สาดประกายแสงเจิดจ้า มุมปากปรากฏรอยยิ้มลึกลับขึ้นมา!
รอยยิ้มนี้ ราวกับสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างได้
เขายืนอยู่บนยอดแหลมของเครื่องบิน มองดูจิตสังหารที่ปกคลุมเข้ามา ยี่สิบเมตร สิบเมตร หนึ่งเมตร!
เมื่อระยะห่างหดสั้นลงเหลือเพียงหนึ่งเมตร เย่เฉินก็เรียกเคล็ดวิชากระบี่ออกมาจากในมือ!
"ข้าคือเจ้านิรันดร์ ในเมื่อเจ้าปลุกข้าให้ตื่น ข้าก็ไม่อยากติดค้างน้ำใจเจ้า วันนี้ ข้าจะมอบเคล็ดวิชากระบี่ให้เจ้าวิชาหนึ่ง เคล็ดวิชากระบี่หมื่นศิโรราบ!"
ทันทีที่เคล็ดวิชากระบี่เริ่มต้น หมื่นกระบี่ต้องศิโรราบ!
ดูเหมือนจะเป็นวิชาที่ไร้ประโยชน์ แต่กลับชี้เป็นชี้ตายได้!
เย่เฉินกำเคล็ดวิชากระบี่ไว้ในมือ ชั่วพริบตา ท้องฟ้าเหนือมณฑลเจียงหนานก็ถูกเมฆดำทะมึนปกคลุม!
โลกทั้งใบมืดมิดลงทันตา!
"นี่มันจันทรุปราคางั้นเหรอ?" ผู้คนที่อยู่บนดาดฟ้าต่างก็ร้องอุทานออกมา
แต่กลับดูไม่เหมือนเลย!
ปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้ไม่เคยพบเห็นมาก่อน! ราวกับว่าทั่วทั้งมณฑลเจียงหนานตกลงสู่ความมืดมิดและนรกขุมลึกอย่างไรอย่างนั้น
สายลมอันหนาวเหน็บพัดโชยมา
กลิ่นอายอันเย็นยะเยือก ถึงขั้นทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมา!
เหลยเจี้ยนอวิ๋นและผู้อาวุโสเจิ้งก็เป็นเช่นเดียวกัน!
ความรู้สึกนี้ ราวกับถูกดวงตาจากนรกคู่หนึ่งจ้องมองอยู่
น่าขนลุกขนพอง!
"นี่มันกลิ่นอายอะไรกัน หรือว่าจะมีผู้ยิ่งใหญ่จุติลงมา?"
เหลยเจี้ยนอวิ๋นเอ่ยด้วยความหวาดผวา
ผู้อาวุโสเจิ้งไม่สนเรื่องปรากฏการณ์ประหลาดอะไรทั้งนั้น เขาเอาแต่จ้องเขม็งไปยังเย่เฉิน!
ขอเพียงเย่เฉินตาย จะเกิดปรากฏการณ์ประหลาดอะไรก็ช่างหัวมันเถอะ!
ในขณะที่กระบี่แต่ละเล่มกำลังจะทิ่มแทงเข้าสู่ร่างของเย่เฉิน!
จู่ๆ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!
แสงสีทองสายหนึ่งสาดส่องลงมาปกคลุมร่างของเย่เฉิน!
แสงนั้นเริ่มจากจุดศูนย์กลางคือตัวเย่เฉิน แล้วแผ่ขยายออกไปในชั่วพริบตา!
โลกทั้งใบสว่างไสวขึ้นมาในวินาทีนี้!
แต่นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด!
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ กระบี่วิเศษในมือของยอดฝีมือวิหารสงครามโลหิตหลายสิบคน แข็งค้างไปเสียแล้ว!
ไม่อาจเข้าใกล้เย่เฉินได้เลยแม้แต่นิดเดียว!
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!"
พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งสติ!
เสียง "เปรี๊ยะๆๆ!" ก็ดังกึกก้องไปทั่วผืนแผ่นดิน!
กระบี่ของทุกคนร่วงหล่นลงบนพื้น ถึงขั้นโค้งงอ!
และทิศทางที่พวกมันโค้งงอไป ก็คือทิศทางที่เย่เฉินยืนอยู่นั่นเอง!
ความรู้สึกนี้ ราวกับหมื่นกระบี่ศิโรราบก็ไม่ปาน!
"นี่... เป็นไปได้ยังไง!"
ยอดฝีมือแห่งวิหารสงครามโลหิตตกตะลึงจนใจหายวาบ! ซ้ำยังเกิดเป็นคลื่นยักษ์ถาโถมขึ้นมาในใจ!
กระบี่ของพวกเขาไม่ใช่ของกระจอกนะ หากเอามาไว้ในหัวเซี่ย ย่อมต้องเป็นสุดยอดกระบี่อย่างแน่นอน!
ถึงขั้นที่กระบี่ทุกเล่มล้วนเย่อหยิ่งจองหอง ไม่มีทางที่จะยอมศิโรราบให้ใครง่ายๆ!
ทว่าตอนนี้ มันกลับเกิดขึ้นจริงแล้ว!
เหลยเจี้ยนอวิ๋นงงเป็นไก่ตาแตก!
ผู้อาวุโสเจิ้งยิ่งตัวสั่นงันงก ลางสังหรณ์ไม่ดีแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง!
ใครจะไปคิดว่าค่ายกลสังหารอันดุดันของพันธมิตรโลหิต จะถูกคนทำลายลงง่ายๆ แบบนี้!
ประเด็นคือไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนทำ!
อย่าบอกนะว่าเป็นเย่เฉิน?
ในตอนนั้นเอง เย่เฉินก็ขยับตัว
พุ่งทะยานเข้าไปในฝูงชนอย่างบ้าคลั่ง!
รอบกายมีมังกรโลหิตพันธนาการอยู่ ทุกที่ที่พุ่งผ่านไป สายฟ้าก็ฟาดฟันกระจาย!
ประกายกระบี่ของเขาก็คือแสงสีแดงชาดนับหมื่นจั้ง ประดุจเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ แผดเผาฟ้าดิน!
ไม่อาจต้านทานได้!
"ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!"
ยอดฝีมือที่ยังไม่ทันได้ดึงสติกลับมาจากภาพเหตุการณ์หมื่นกระบี่ศิโรราบ ร่างกายก็ถูกฟาดฟันจนขาดสะบั้น!
หัวหลุดออกจากบ่า!
บนพื้นดินเจิ่งนองไปด้วยเลือดสดๆ ราวกับเป็นแม่น้ำสีเลือด!
เสียงร้องอย่างน่าเวทนา เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องขอชีวิต ดังก้องไปทั่วอาณาบริเวณร้อยเมตร!
แต่เย่เฉินกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย!
เขารวบรวมพลังทั้งหมดในจุดตันเถียนลงสู่กระบี่สะกดวิญญาณ จุดใดที่เจตจำนงกระบี่กวาดม้วนไป จุดนั้นก็คือทะเลมรณะ!
"ใต้เท้าเหลย ช่วยด้วย!"
"ช่วยด้วย!"
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความดุดันของเย่เฉิน คนของวิหารสงครามโลหิตก็ตื่นตระหนกกันสุดขีด!
ต่างก็พากันร้องขอความช่วยเหลือจากเหลยเจี้ยนอวิ๋น!
"ช่วยเหรอ? ฉันบอกแล้วไง ว่าวันนี้ ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็ต้องมาตายที่นี่ให้หมด! ต่อให้ราชาสวรรค์หน้าไหนมาก็ช่วยพวกแกไม่ได้!"
เสียงของเย่เฉินดังก้องทะลุเมฆา ประดุจอสนีบาตฟาดฟัน!
เขาในตอนนี้ ก็คือราชันย์แห่งการเข่นฆ่า!
กระบี่แล้วกระบี่เล่าฟาดฟันลงมา ปลดปล่อยกระบวนท่าสังหารอันไร้ที่สิ้นสุด
ตึง ตึง ตึง!
ฟ้าดินถึงกับเปลี่ยนสี!
เย่เฉินในตอนนี้ ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเพลงกระบี่หมื่นวิถีโดยสมบูรณ์
ถึงขั้นบรรลุขอบเขตคนและกระบี่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวแล้ว!
ทั่วทั้งร่างประดุจสายรุ้งทอดยาวทะลุดวงอาทิตย์ พุ่งทะลวงฝ่าฟากฟ้า
สายลมพัดหวีดหวิว แผ่นดินสั่นสะเทือน ใครเล่าจะกล้าต่อกร!
และเพราะความเร็วของเย่เฉินนั้นเร็วเกินไป เร็วเสียจนไม่มีใครมองการเคลื่อนไหวของเย่เฉินออกเลย!
ชายชราที่อยู่บนดาดฟ้ามองไม่ออก ไป๋หลี่สยงก็มองไม่ออก เหลยเจี้ยนอวิ๋นและผู้อาวุโสเจิ้งก็มองไม่ออกเช่นกัน!
สิ่งที่เย่เฉินทิ้งไว้ให้พวกเขามีเพียงแค่ภาพติดตาเท่านั้น
ทุกที่ที่ภาพติดตาเคลื่อนผ่าน ล้วนอาบย้อมไปด้วยเลือด
"บัดซบ! เย่เฉิน แกกล้าเรอะ!"
เสียงคำรามของเหลยเจี้ยนอวิ๋นดังขึ้นกะทันหัน เขากับผู้อาวุโสเจิ้งพุ่งทะยานเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง!
หมายจะขัดขวาง ทว่าเย่เฉินในตอนนี้กลับหยุดมือแล้ว
กระบี่สะกดวิญญาณปักอยู่บนพื้น สองมือไพล่หลัง ชุดลำลองอาบชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ
"ตอนนี้เหลือแค่พวกแกสองคนแล้ว"
น้ำเสียงอันเย็นชาเอ่ยขึ้นอย่างเงียบงัน
สิ้นคำพูด ร่างนับสิบก็ระเบิดกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ!
ตายเรียบ!
ใครจะไปคิด ว่ายอดฝีมือมากมายแห่งวิหารสงครามโลหิตของพันธมิตรโลหิต จะต้องมาตายลงเช่นนี้!
ไม่เพียงแต่ค่ายกลมารโลหิตคร่าวิญญาณจะถูกทำลาย แต่ภายในเวลาสิบวินาทีสั้นๆ พวกเขากลับกลายเป็นหมอกเลือดไปจนหมดสิ้น!
วินาทีนี้ โลกทั้งใบคล้ายกับตกอยู่ในความเงียบงัน
ทุกคนบนดาดฟ้าร่างกายสั่นสะท้าน!
"คุณเย่ รอดชีวิตมาได้จริงๆ..."
"ซี๊ดดดด!"
พวกเขาเอาแต่จ้องเขม็งไปยังท่วงท่าอันทะนงองอาจของเย่เฉิน!
เหลือเชื่อจริงๆ!
ถึงขั้นราวกับตกอยู่ในความฝัน!
นี่คือเทพสงครามพิทักษ์แผ่นดินของหัวเซี่ยอย่างนั้นหรือ?
หัวเซี่ยมีเทพสงครามเช่นนี้ ใครจะต้านทานได้?
(จบแล้ว)