บทที่ 623 - คนเดียวก็เกินพอ!
บทที่ 623 - คนเดียวก็เกินพอ!
บทที่ 623 - คนเดียวก็เกินพอ!
เย่เฉินมองไปทางเปาเผยหมิน ถามด้วยความสงสัย "พวกคุณกำลังกางค่ายกลเหรอ?"
เปาเผยหมินพยักหน้า "คุณเย่ ไม่ว่ายังไง เดี๋ยวก็ต้องเกิดศึกใหญ่ขึ้น หากไม่มีค่ายกล ผลกระทบที่ตามมาจะรุนแรงเกินไปครับ"
"น่าเสียดายที่ศาสตร์แห่งค่ายกลของพวกเราไม่แข็งแกร่งพอ พื้นที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ การจะกางค่ายกลมันยากเกินไปจริงๆ ทำได้แค่กางค่ายกลง่ายๆ ไว้ตรงฝั่งที่ติดกับเขตที่อยู่อาศัยเท่านั้นครับ"
เย่เฉินปรายตามองค่ายกลนั้น ช่างเป็นค่ายกลที่เรียบง่ายจริงๆ จึงเอ่ยว่า "พวกคุณถอยไปเถอะ วันนี้มีผมอยู่ จะไม่ส่งผลกระทบต่อพื้นที่ใดในมณฑลเจียงหนานอย่างแน่นอน"
สิ้นคำพูด เย่เฉินก็ไม่รอให้เปาเผยหมินและพวกตอบสนอง เขาย่อเข่าลง ระเบิดพลังออกมากะทันหัน ร่างกายลอยละลิ่วขึ้นฟ้า!
เหยียบย่ำกำแพง พุ่งทะยานขึ้นไปข้างบน!
ชั่วพริบตา เขาก็มาปรากฏตัวอยู่บนยอดตึกแห่งหนึ่ง
เย่เฉินยืนอยู่บนยอดตึก เอามือไพล่หลัง หลับตาลง กลิ่นอายอันแข็งแกร่งแผ่ซ่านออกมา
เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่าผู้พิทักษ์หัวเซี่ย ไป๋หลี่สยง รวมถึงยอดฝีมือมากมายแห่งหัวเซี่ย ต่างก็มีสีหน้าตื่นตระหนก!
เย่เฉินในวินาทีนี้ ในสายตาของพวกเขาราวกับเป็นเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่!
หัวเซี่ยจะรองรับคนที่มีพลังกล้าแข็งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!
จู่ๆ เย่เฉินก็ลืมตาขึ้น ดวงตาสุกสกาวราวกับหมู่ดาวที่สว่างไสวที่สุดในยามค่ำคืน!
เขายื่นมือออกไป ชี้ตรงไปยังฟากฟ้า "สายฟ้าจงมา!"
บนท้องฟ้ามีเมฆดำทะมึนม้วนตัว เมฆพายุสายฟ้าปั่นป่วน!
สายฟ้าฟาดฟันลงมาอย่างบ้าคลั่ง!
วินาทีที่สายฟ้าฟาดลงบนร่างของเย่เฉิน มือทั้งสองข้างของเย่เฉินก็ประสานอินอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายแห่งค่ายกลค่อยๆ ควบแน่นขึ้น
เกิดลมพายุพัดโหมกระหน่ำที่สนามบินนานาชาติมณฑลเจียงหนาน! สนามแม่เหล็กแปรปรวน! แผ่นดินไหวสั่นสะเทือน!
ปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้ ทำให้ผู้คนที่อยู่เบื้องล่างต่างก็ต้องถอนหายใจด้วยความทึ่ง!
เปาเผยหมินถึงกับอุทานออกมา "คุณเย่กำลังกางค่ายกล! ซ้ำยังเป็นค่ายกลที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ผมเคยไปคุนหลุนซวี เคยเห็นปรมาจารย์ค่ายกลในนั้นกางค่ายกลมาแล้ว ยังไม่เคยเกิดปรากฏการณ์ประหลาดเช่นนี้เลย!"
"คุณเย่สมกับเป็นอันดับหนึ่งแห่งหัวเซี่ยจริงๆ!"
"น่าเสียดายที่พลังของคุณเย่เพียงคนเดียว ไม่อาจต้านทานกองทัพร้อยคนได้! หากราชันย์กระบี่หมื่นวิถีที่อยู่เบื้องหลังเขายอมลงมือ อาจจะยังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่บ้าง!"
เย่เฉินไม่สนใจคำพูดของคนเบื้องล่างเลยแม้แต่น้อย ความเร็วในการประสานอินยิ่งทวีความรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ! กระทั่งมีอักขระสันสกฤตส่องประกายวูบวาบออกมาเป็นสาย!
รอบสนามบินนานาชาติมณฑลเจียงหนานคล้ายกับก่อตัวเป็นม่านพลังสีแดงชาดขึ้นมา!
ม่านพลังก่อตัว!
ในดวงตาของเย่เฉินทอประกายความเย็นเยียบวาบหนึ่ง ยันต์วิญญาณต้นกำเนิดถูกเรียกออกมา!
เจตจำนงสายฟ้ารอบกายยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น!
พร้อมกันนั้น เขาชี้ดรรชนีออกไป เค้นโลหิตแก่นแท้ออกมา หยดลงบนม่านพลังสีแดงชาด!
แสงสีแดงสาดส่องเจิดจ้า ปกคลุมทุกสรรพสิ่ง!
ถึงขั้นที่ผู้คนเบื้องล่างคล้ายกับเห็นมังกรยาวสองตัวกำลังแหวกว่ายอยู่บนม่านพลังอย่างเลือนราง!
"ค่ายกลพิทักษ์เมืองหมื่นวิถี! จงเปิด!"
เย่เฉินตวาดลั่น มังกรยาวสองตัวนั้นมุดทะลุม่านพลังลงสู่ใต้ดินไปในทันที
ม่านพลังกลายเป็นสสารที่มีตัวตนขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะเลือนหายไป!
เย่เฉินก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว ร่วงหล่นลงมาจากที่สูง กลับมายืนบนพื้นดินได้อย่างมั่นคง
เปาเผยหมินและผู้พิทักษ์หัวเซี่ยเหล่านั้นยังไม่ทันตั้งสติจากความตกตะลึง!
เย่เฉินเพิ่งจะจากภูเขาเจียงเต้าไปได้ไม่นาน พลังถึงกับบรรลุถึงขั้นนี้เชียวหรือ?
นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
ไป๋หลี่สยงฟาดฝ่ามือใส่ความว่างเปล่าตรงหน้า จู่ๆ ม่านพลังก็ปรากฏขึ้น
พร้อมกันนั้น พลังค่ายกลอันแข็งแกร่งสุดขีด ก็กระแทกไป๋หลี่สยงจนถอยกรูดไปกว่าสิบก้าว
"ค่ายกลนี่ถึงกับแข็งแกร่งดุดันปานนี้เชียว!"
บรรดาผู้พิทักษ์หัวเซี่ยและยอดฝีมือที่เหลือตั้งใจจะลองทดสอบดูบ้าง แต่ในตอนนั้นเอง เครื่องบินลำหนึ่งก็ค่อยๆ บินมาจากที่ไกลๆ!
ทั่วทั้งท้องฟ้ามีเครื่องบินเพียงลำเดียว!
เห็นได้ชัดว่า คนของพันธมิตรโลหิตมาถึงแล้ว!
กองทัพยอดฝีมือร้อยคนมาถึงแล้ว!
ฝันร้ายของหัวเซี่ยได้มาเยือนแล้ว!
ในดวงตาของไป๋หลี่สยงลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ เขาเอ่ยกับทหารค่ายเหล็กโลหิตที่อยู่ด้านหลังโดยตรง "นักรบค่ายเหล็กโลหิตจงฟังคำสั่ง ภารกิจของพวกเราคือการปกป้อง! แม้ความห่างชั้นระหว่างพวกเรากับยอดฝีมือคุนหลุนซวีกลุ่มนี้จะมากนัก แต่ขอเพียงพวกเรารวมใจเป็นหนึ่งเดียว ก็จะสามารถเอาชนะศัตรูได้ทั้งหมด!"
นักรบค่ายเหล็กโลหิตเบื้องหลังต่างก็ส่งเสียงคำรามกึกก้อง!
พวกเขายินดีสละชีพเพื่อหัวเซี่ย
เปาเผยหมินและยอดฝีมือรอบด้านต่างก็รู้สึกสะเทือนใจ เลือดในกายเดือดพล่าน เตรียมพร้อมรับศึก
ในตอนนั้นเอง เย่เฉินก็หันขวับกลับมา เอ่ยเสียงเรียบ "เรื่องนี้ ผมเย่เฉินเป็นคนก่อ วันนี้ผมจะขอรับผิดชอบเพียงคนเดียว พวกคุณรออยู่ข้างนอกก็พอ"
"คุณเย่! ไม่ได้นะครับ!"
ไป๋หลี่สยงเป็นคนแรกที่ปฏิเสธ!
เย่เฉินแข็งแกร่งก็จริง แต่จะเป็นคู่มือของวิหารสงครามโลหิตได้อย่างไร!
นี่มันยอดฝีมือตั้งร้อยคนเลยนะ!
หนึ่งในนั้นอาจจะมีพลังเหนือกว่าเย่เฉินไปไกลลิบ นับประสาอะไรกับคนเป็นร้อย จะต้านทานไหวได้อย่างไร!
เปาเผยหมินจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบถามขึ้นว่า "คุณเย่ หรือว่าท่านผู้นั้นก็มาด้วยครับ?"
เย่เฉินย่อมรู้ว่าท่านผู้นั้นในคำพูดของเปาเผยหมินหมายถึงใคร
เฉินเทียนหลี
น่าเสียดายที่เฉินเทียนหลีไม่อยู่แล้วชั่วคราว
เย่เฉินส่ายหน้า "ครั้งนี้ ผมมาคนเดียว"
สิ้นคำพูด เย่เฉินก็ก้าวเท้าเข้าไปในค่ายกล ซ้ำยังเดินมุ่งหน้าไปทางสนามบิน
แผ่นหลังดูอ้างว้าง คล้ายกับการจากลาและเตรียมไปเผชิญหน้ากับความตาย
ไป๋หลี่สยงและเปาเผยหมินอยากจะตามเข้าไป แต่กลับพบว่าค่ายกลขวางกั้นทุกอย่างเอาไว้
นอกจากเย่เฉิน ก็ไม่มีใครเข้าไปได้อีก
"คุณเย่ ทำไมถึงต้องทำแบบนี้ด้วย! เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบเองนะ จะต้องแบกรับความเจ็บปวดเช่นนี้เพียงลำพังงั้นหรือ?"
"หัวเซี่ยมีคุณเย่ ยังจะต้องการอะไรอีก!"
"ขอให้คุณเย่กลับมาอย่างมีชัย เพียงแต่..."
ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
ปาฏิหาริย์งั้นหรือ?
แม้เย่เฉินจะสร้างปาฏิหาริย์มานับไม่ถ้วน แต่ตอนนี้ คงไม่อาจเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นได้อีกแล้วจริงๆ
มีเพียงความจริงอันโหดร้ายเท่านั้น
……
เย่เฉินมาถึงพื้นที่โล่งกว้างภายในค่ายกล
ไม่มีสิ่งใดบดบัง
เครื่องบินค่อยๆ ร่อนลงจอด
เขาเอามือไพล่หลัง สายลมกรรโชกพัดเสื้อผ้าลำลองของเขาปลิวไสว เส้นผมยุ่งเหยิง ทว่ามุมปากกลับปรากฏรอยยิ้มลึกลับ
ถ้าเขาเดาไม่ผิด ผู้อาวุโสเจิ้งก็น่าจะอยู่ด้วย
เช่นนั้นก็ดีเลย
ชีวิตของผู้อาวุโสเจิ้ง เขาเย่เฉินขอรับไว้ล่ะ
กุญแจสำหรับช่วยพ่อออกมา เขาเย่เฉินก็ขอรับไว้เช่นกัน
ส่วนคนนับร้อยนั่น ชีวิตของพวกมัน เขาเย่เฉินก็เหมาหมด!
บนเครื่องบิน ผู้อาวุโสเจิ้งย่อมมองเห็นร่างอันเย่อหยิ่งเย็นชาเบื้องล่าง!
เขารีบหันไปมองเหลยเจี้ยนอวิ๋น อุทานออกมาว่า "ใต้เท้าเหลย เย่เฉินมาจริงๆ ด้วย พูดไปเป็นพันคำ ยังสู้คำพูดของท่านเพียงคำเดียวไม่ได้เลย! เกรงว่าตอนนี้ ไอ้หนูนี่คงจะกลัวจนฉี่ราดไปแล้วกระมัง!"
ในสายตาของผู้อาวุโสเจิ้งและทุกคน เย่เฉินเห็นได้ชัดว่ามาเพื่อรนหาที่ตาย
ไม่แน่ว่าพอเครื่องบินลงจอด เขาก็คงจะคุกเข่าอยู่บนพื้นไม่ยอมลุกเป็นแน่
เหลยเจี้ยนอวิ๋นยกยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม "ผู้อาวุโสเจิ้ง ท่านนี่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ไอ้เดรัจฉานตัวแค่นี้ ปล่อยไว้ตั้งนานยังจัดการไม่ได้ ถึงกับต้องให้ข้าลงมือเอง"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของผู้อาวุโสเจิ้งก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังยิ้มรับ "ถึงข้าจะเป็นผู้อาวุโส แต่ข้าก็เป็นแค่ผู้อาวุโสคนหนึ่ง ท่านสิถึงจะเป็นเทพสงครามแห่งวิหารสงครามโลหิต เทพสงครามคืออะไร? คือผู้ที่ไร้พ่ายในทุกการศึกน่ะสิ! ใครเล่าจะกล้าขวางหน้าท่าน?"
เหลยเจี้ยนอวิ๋นพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาถึงขั้นคิดเอาไว้แล้วว่า ทันทีที่ลงสู่พื้น จะต้องหักแขนหักขาไอ้หนูนี่ให้หมดเป็นอันดับแรก!
จู่ๆ ก็มียอดฝีมือพันธมิตรโลหิตอุทานขึ้นมา "ไอ้หนู่นั่นดูท่าทางแปลกๆ นะ"
สิ้นประโยคนี้ สายตานับไม่ถ้วนก็หันขวับลงไปเบื้องล่างอีกครั้ง!
ทันทีที่สายตาตกกระทบ พวกเขก็พบว่าเย่เฉินขยับตัวแล้ว!
ในฝ่ามือปรากฏกระบี่ยาวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ!
เขาจับกระบี่ยาวกลับหัว ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว แขนขวาระเบิดพลังออกมากะทันหัน!
ลางๆ ราวกับมีแสงสีแดงระเบิดขึ้นมาในชั่วพริบตา!
(จบแล้ว)