บทที่ 15 - เริ่มปัง

บทที่ 15 - เริ่มปัง

★★★★★

หยางหลินพาสวีลี่เดินมาถึงหน้าแผงผักของหวงหยวนอย่างคุ้นเคย

หยางหลินรีบกวาดสายตามองรอบๆ พอไม่เห็นสองตายายนั่น เธอก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ถ้าผักพรีเมียมโดนสองตายายนั่นเหมาไปหมด เธอจะเอาหน้าไปไว้ไหนตอนอธิบายให้แม่ฟัง

พอความตึงเครียดผ่านพ้นไป หยางหลินก็หลุดขำออกมา

เธอคงประสาทแดกเรื่องผักมากเกินไป เมื่อวานเธอซื้อไปตั้งสิบชั่ง ส่วนอีกห้าชั่งสองตายายนั่นก็เหมาไปหมด

สองตายายนั่นก็ไม่ได้มีความคลั่งไคล้พิเศษแบบเธอซะหน่อย จะมาซื้อผักแพงๆ แบบนี้ซ้ำสองวันติดได้ยังไง

ถ้าไม่ใช่เพราะผักที่ตุนไว้โดนพ่อกับแม่ฟาดไปซะเยอะ วันนี้เธอเองก็คงไม่ถ่อมาซื้อเหมือนกัน

"แม่ ดูสิ แผงข้างร้านขายเนื้อนั่นไง"

หยางหลินชี้มือไปที่แผงของหวงหยวนให้สวีลี่ดู

"เสี่ยวหลิน แผงนี่คงขายดีน่าดู ลูกไปแย่งซื้อมาได้ยังไงเนี่ย"

สวีลี่ตาไวเห็นป้ายจำกัดการซื้อที่ตั้งอยู่หน้าแผงก็เลยเอ่ยถามด้วยความสงสัย

จำกัดแค่คนละสองชั่ง แล้วผักกองพะเนินในตู้เย็นของลูกสาวมันงอกมาจากไหน

"แม่ อย่าไปสนใจคนมุงเลย พวกนั้นก็แค่มายืนดูเฉยๆ ตอนนี้มีแค่หนูกับสองตายายอีกคู่เท่านั้นแหละที่รู้ความลับว่าผักแผงนี้มันอร่อยเลิศ"

หยางหลินบอกสวีลี่อย่างภาคภูมิใจ

"เดี๋ยวเราสองแม่ลูกเข้าไปเหมาผักพรีเมียมให้เรียบแผงไปเลย"

"สงสัยจะยากแล้วล่ะเสี่ยวหลิน ลูกดูนั่นสิ"

สวีลี่ชี้ไปที่ป้ายจำกัดการซื้อ

จำกัดจำนวน

ผักพรีเมียมจำกัดสิทธิ์ซื้อคนละสองชั่ง

อ่านข้อความบนป้ายจบ ริมฝีปากสวยๆ ของหยางหลินก็อ้าค้าง

ผักพรีเมียมนี่มันก็ไม่มีคนซื้ออยู่แล้ว พ่อค้าจะมาเล่นตัวจำกัดการซื้อทำไม หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ

"แม่ ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ผักนี่ไม่มีใครแย่งซื้อหรอก ถ้าเราเหมาหมด พ่อค้าไม่มีทางปฏิเสธแน่ มีใครบ้างจะปฏิเสธเงินที่มารออยู่ตรงหน้า"

หยางหลินพูดอย่างมั่นใจ

ว่าแล้วสองแม่ลูกก็เดินนวยนาดฝ่าสายตาไทยมุงเข้าไปที่หน้าแผง

"เถ้าแก่ ผักพรีเมียมพวกนี้ฉันเหมาหมดเลย"

มองดูผักสีเขียวมรกตบนรถสามล้อ หยางหลินก็โบกมือขาวผ่องสั่งเหมาด้วยท่าทางใจป้ำสุดๆ

"ขอโทษด้วยครับคุณผู้หญิง จำกัดการซื้อแค่คนละสองชั่งเท่านั้นครับ"

หวงหยวนปฏิเสธอย่างสุภาพ

หยางหลินมองหวงหยวนอย่างงงๆ เธอคิดว่าเขาจะดีใจเนื้อเต้นที่ได้ต้อนรับลูกค้ารายใหญ่อย่างเธอ แต่ที่ไหนได้ ดันมาจริงจังเรื่องจำกัดการซื้อซะงั้น

"เถ้าแก่ ผักพรีเมียมของคุณตอนนี้ก็ยังไม่มีใครซื้อ จะมาเล่นตัวจำกัดการซื้อไปทำไม สู้ขายให้ฉันหมดนี่เลยไม่ดีกว่าเหรอ"

หยางหลินพยายามเกลี้ยกล่อม

"คุณผู้หญิงครับ"

คราวนี้หวงหยวนไม่ได้พูดอธิบายอะไรมาก แค่ชี้นิ้วไปที่ป้ายเตือน

หยางหลินกะจะตื๊อต่อ แต่สวีลี่สะกิดห้ามไว้ก่อน

"เถ้าแก่ งั้นเอามาสี่ชั่งก็แล้วกัน"

สวีลี่เอ่ยปากสั่งเอง

"ได้เลยครับ"

คราวนี้หวงหยวนรับคำอย่างอารมณ์ดี รีบจัดการเอาผักใส่ถุงสี่ชั่งให้สองแม่ลูกอย่างว่องไว

"เถ้าแก่ ทำไมคุณถึงไม่ยอมขายผักทั้งหมดให้พวกเราล่ะ"

พอจ่ายเงินเสร็จ สวีลี่ก็อดสงสัยไม่ได้

เป็นพ่อค้าประสาอะไร ปล่อยให้เงินลอยนวลไปต่อหน้าต่อตา

"พวกคุณเคยชิมแล้ว รสชาติมันอร่อยใช่ไหมล่ะครับ ผมก็แค่อยากให้คนอื่นมีโอกาสได้ลิ้มลองความอร่อยนี้ด้วยเหมือนกัน"

หวงหยวนชี้ไปที่ผักจุดตันเถียนบนรถสามล้อพร้อมรอยยิ้มบางๆ

สวีลี่อดมองหวงหยวนด้วยสายตาทึ่งๆ ไม่ได้ คำตอบนี้เหนือความคาดหมายของเธอจริงๆ

สวีลี่หิ้วถุงผักเดินจากไปพร้อมหยางหลิน เธอรู้สึกได้เลยว่าธุรกิจของพ่อค้าคนนี้จะต้องเติบโตไปได้อีกไกลแน่นอน

...

"จำกัดการซื้อจริงๆ ด้วยแฮะ"

"มีเงินมารอตรงหน้าก็ไม่เอา"

"หรือเราจะลองซื้อไปชิมดูสักมัดดี"

...

กลุ่มไทยมุงเริ่มซุบซิบกันอีกระลอก

"พวกนาย ตื่นได้แล้ว จำกัดการซื้ออะไรกัน ไม่เห็นแก่เงินอะไรกัน ยัยสองคนนั่นก็แค่หน้าม้า เดี๋ยวพ่อค้าก็ต้องจ่ายเงินค่าจ้างให้พวกหล่อนอยู่ดีแหละ"

ได้ยินเสียงคนเริ่มลังเล เหยียนชิงก็รีบตะโกนขัดจังหวะทันที

เขาต้องสกัดกั้นพ่อค้าจอมลวงโลกคนนี้ให้ถึงที่สุด จะไม่ยอมให้แผนการสกปรกสำเร็จเด็ดขาด

คำพูดของเหยียนชิงช่วยดึงสติพวกที่กำลังจะคล้อยตามให้กลับมาได้ทันควัน

เห็นสถานการณ์กลับมาสงบ เหยียนชิงก็พรูลมหายใจอย่างโล่งอก

...

"อ้าว ดูนั่นสิ สองตายายเมื่อวานก็มาอีกแล้ว"

พอได้ยินแบบนี้ เหยียนชิงที่เพิ่งจะเบาใจก็กลับมาเครียดปรี๊ดอีกรอบ

พ่อค้าแผงนี้ลงทุนชะมัด จ้างหน้าม้ามาเป็นพรวนไม่ขาดสาย

แต่ของปลอมยังไงก็คือของปลอม

เขาจะจับตาดูพ่อค้าคนนี้ไว้ให้ดี ไม่มีทางปล่อยให้แผนสำเร็จหรอก

...

ฉวีวั่งเดินนำหน้ามาอย่างองอาจ ตามหลังมาด้วยแก๊งเพื่อนสาววัยเกษียณ

พวกเธอคือเพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทของหวังอิงภรรยาแกนั่นเอง

เมื่อวานแกกับหวังอิงซื้อผักพรีเมียมไปห้าชั่ง ขากลับไปเจอแก๊งคุณป้ากลุ่มนี้แวะมาหาพอดี

เรื่องราวหลังจากนั้นก็เดาได้ไม่ยาก พอแก๊งคุณป้าได้ลิ้มรสผักพรีเมียมปุ๊บก็โดนตกกันถ้วนหน้า พากันซักไซ้ไล่เลียงว่าไปซื้อผักวิเศษนี่มาจากไหน

นั่นแหละที่มาของขบวนพาเหรดในวันนี้

มองเห็นแผงของหวงหยวนอยู่ไกลๆ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของฉวีวั่ง

"ดูสิ ผักนั่นแหละ ซื้อจากแผงนั้นเลย"

ตอนนั้นเอง เสียงหวังอิงชี้เป้าให้เพื่อนๆ ฟังก็ดังมาจากด้านหลัง

รอยยิ้มของฉวีวั่งถึงกับชะงัก แกพอมองเห็นภาพอนาคตลางๆ แล้ว

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป การจะได้ลิ้มรสผักพรีเมียมคงจะยากขึ้นเรื่อยๆ แหงๆ

ท่ามกลางวงล้อมของแก๊งคุณป้า ฉวีวั่งก็เดินมาถึงหน้าแผงผัก

พอเห็นผักพรีเมียมที่เหลืออยู่ถึงสิบหกมัด รอยยิ้มของฉวีวั่งก็กว้างกว่าเดิม

สิ่งที่แกกลัวที่สุดก็คือกลัวยัยหนูเมื่อวานมาเหมาผักไปจนเกลี้ยงนี่แหละ

ดูท่าทางวันนี้ยัยหนูนั่นคงไม่มา

ก็แหงล่ะ เมื่อวานเล่นเหมาไปซะเยอะ วันนี้จะมาอีกทำไม

ใช่ว่าทุกคนจะบังเอิญเจอเรื่องบังเอิญแบบพวกแกสักหน่อย

"พ่อหนุ่ม ผักสิบหกมัดนี่ลุงเหมาหมดเลยนะ"

ฉวีวั่งกวาดมือเหนือแผงผัก สั่งหวงหยวนอย่างป๋า

หวงหยวนอดมองฉวีวั่งไม่ได้จริงๆ ก็แหม แก๊งคุณป้าที่ตามมาเป็นพรวนมันเตะตาสุดๆ

เรียกได้ว่าสายตาทุกคู่แถวนั้นต่างพุ่งเป้าไปที่ฉวีวั่งและขบวนคุณป้าด้านหลังกันหมด

"คุณลุงครับ ขอโทษด้วยครับ จำกัดสิทธิ์ซื้อแค่คนละสองชั่งเท่านั้นครับ"

หวงหยวนผายมือไปทางป้ายพร้อมกับบอกฉวีวั่งยิ้มๆ

ฉวีวั่งหันไปมอง ถึงได้เห็นป้ายจำกัดการซื้อตั้งอยู่

เมื่อกี้สายตาแกจดจ่ออยู่แต่กับผักพรีเมียม เลยไม่ทันสังเกตเห็นป้ายที่งอกขึ้นมาใหม่

"พ่อหนุ่ม จะมาจำกัดการซื้อทำไม ขายให้ลุงหมดนี่แหละ จะได้รีบเก็บแผงกลับบ้านไวๆ ไง"

ฉวีวั่งหัวเราะบอกหวงหยวน แกไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครปฏิเสธลูกค้าที่มาเหมาถึงที่

"คุณลุงครับ ถ้าผมไม่จำกัดการซื้อ ป่านนี้คุณลุงก็ไม่ทันได้เห็นผักพวกนี้แล้วล่ะครับ"

หวงหยวนยิ้มพลางชี้ไปที่ผักพรีเมียมบนแผง

"นี่แปลว่ายัยหนูนั่นมาแล้วงั้นสิ"

ฉวีวั่งหลุดปากพูดออกมาทันที

เพราะคนที่รู้ว่าผักนี่อร่อยเด็ดในตอนแรกก็มีแค่แกกับยัยหนูนั่นแค่สองคน

ฉวีวั่งไม่ดึงดันต่อ จ่ายเงินรับผักมาสองชั่ง

แกรู้ดีว่าการจำกัดการซื้อน่ะถูกต้องที่สุดแล้ว

ไม่งั้นถ้าชื่อเสียงของผักกระฉ่อนออกไป แล้วใครนึกอยากจะเหมาก็เหมาได้ล่ะก็

คนที่เคยลิ้มลองความอร่อยไปแล้วอย่างพวกแกคงต้องทรมานใจแย่

แก๊งคุณป้าต่อคิวซื้อผักกันไปคนละสองชั่งตามระเบียบ

เหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของบรรดาไทยมุงรอบๆ แผงอย่างชัดเจน

[จบแล้ว]