บทที่ 120 - แผนการของคนคุ้นเคย (2)

บทที่ 120 - แผนการของคนคุ้นเคย (2)

พวกเราไปถึงหน้าทางเข้าซอยฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านหุยหลง มีตำรวจสองนายที่อาจัดเตรียมไว้ให้มารอรับพวกเราอยู่แล้ว

"สวัสดีครับๆ พวกคุณคือผู้เชี่ยวชาญที่มาจัดการเรื่องนี้ใช่ไหมครับ?" ตำรวจนายหนึ่งจับมือกับพี่ชายฉัน แนะนำตัวว่าชื่อเซวีย

"นี่คือซอยฝั่งตะวันออกเหรอคะ?" ฉันมัวแต่เป็นห่วงว่าตาแก่เฉินไปเจอเรื่องอะไรเข้า เลยชะโงกหน้าเข้าไปมองในซอยข้างหลังพวกเขา

ตอนนี้ยังไม่ดึกมากนัก มีคนเดินพลุกพล่านอยู่รอบๆ เวลาแบบนี้ไม่น่าจะเกิดคดีฆาตกรรมขึ้นหรอกมั้ง? แต่ก็ไม่แน่หรอก ตาแก่เฉินนั่นเป็นหมอดูจอมกำมะลอที่พอมีความรู้งูๆ ปลาๆ อยู่บ้าง การที่เขาหวาดกลัวขนาดนั้น แสดงว่าต้องไปเจอดีอะไรเข้าแน่ๆ

"ใช่ครับ ที่นี่แหละซอยฝั่งตะวันออก แต่ข้างในมันแบ่งเป็นซอยย่อยๆ เล็กๆ อีกสามซอย เรียกซอยตะวันออก 1, 2, 3 ไม่รู้ว่าคนที่พวกคุณตามหาพักอยู่ซอยไหนกันแน่" ตำรวจเซวียถามขึ้น "พอจะมีเบาะแสอะไรเพิ่มเติมไหมครับ?"

"อืม เรากำลังตามหาตาแก่ที่ชื่อเฉินกั๋วเซิ่ง ตัวผอมๆ เตี้ยๆ สูงประมาณเท่านี้ค่ะ" ฉันบอกลักษณะของเขาให้ตำรวจเซวียฟัง

เขาพยักหน้ารับ แล้วเดินนำพวกเราเข้าไปพลางสอบถามชาวบ้านไปพลาง

ฉันให้พี่ชายเดินนำหน้า เพื่อช่วยบังสายตาแทะโลมจากพวกผู้ชายแถวนี้ ฮวงจุ้ยที่นี่มันแย่เกินไป พวกผู้ชายที่อาศัยอยู่ที่นี่เลยดูหม่นหมองและก้าวร้าว แววตาแฝงไปด้วยความหื่นกระหายและหยาบคาย

พอเดินมาถึงซอยตะวันออก 1 เราก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พัดโชยออกมาจากในซอย พี่ชายฉันทักทายตำรวจทั้งสองนาย แล้วจับมือฉันเดินเข้าไปข้างใน

พอมาถึงหลังบ้านซอมซ่อหลังหนึ่ง ก็พบว่าไอหยินนั้นแผ่ออกมาจากที่นี่ มีท่อระบายน้ำทิ้งเหม็นคลุ้งไหลออกมาจากในบ้าน

"เสี่ยวเฉียว เธอถอยไปไกลๆ หน่อย ฉันจะปีนกำแพงขึ้นไปดู" พี่ชายสวมถุงมือผ้ากระสอบ คาบยันต์ทองแดงไว้ในปาก นี่เป็นอุปกรณ์คู่กายที่เขาพกติดตัวไปเหมาของกับพ่อเสมอ

เขาวิ่งเหยาะๆ ไปสองก้าวแล้วเหยียบกำแพง ส่งตัวขึ้นไปเกาะขอบกำแพง แล้วใช้แขนดึงตัวปีนขึ้นไป

ตำรวจเซวียพูดเสียงเบา "เก่งนี่นา ท่าทางเหมือนเคยฝึกมาเลย พวกซินแสต้องฝึกวิชาทหารด้วยเหรอครับ?"

"ที่นี่มันที่แบบไหนกัน ยังจะมีอารมณ์มาพูดเล่นอีก ถ้ามีเวลาว่างขนาดนั้นก็ช่วยฉันหาคนหน่อยสิคะ" ฉันขมวดคิ้วตวัดสายตาใส่เขา

ตำรวจเซวียยิ้มเจื่อนๆ หันไปเคาะประตูบ้านแถวนั้นเพื่อสอบถาม

ในสถานที่วุ่นวายแบบนี้ คนที่มาเปิดประตูส่วนใหญ่ก็เป็นพวกคนประเภทเดียวกันทั้งนั้นแหละ

ถ้าไม่ใช่พวกขี้เมา ก็เป็นพวกผู้หญิงสายตาแพรวพราว แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าบ้านหลังนั้นมีใครพักอยู่

"พวกคุณไม่เคยไปมาหาสู่กันเลยเหรอครับ?" ตำรวจเซวียถาม

"จะให้ไปมาหาสู่กันได้ยังไง ประตูก็ไม่มี นี่มันกำแพงหลังบ้านนะ ประตูหน้าน่าจะอยู่ซอยฝั่งตะวันตกนู่นแหละ เดินอ้อมไปไกลเลย ขี้เกียจเดิน ใครจะอยู่ก็ช่างเขาปะไร พวกเราไม่ใช่ตำรวจสักหน่อย" ผู้หญิงคนนั้นบ่นอย่างรำคาญก่อนจะปิดประตูใส่หน้า

พี่ชายปีนขึ้นไปบนหลังคาแล้ว หลังคากระเบื้องดินเผาแบบนี้มันลื่นมาก ฉันมองตามด้วยความหวาดเสียว กำลังจะตะโกนบอกให้เขาลงมาคุยกันก่อน จู่ๆ เขาก็ร้อง "อ้าว" ขึ้นมา "ที่นี่ไม่ใช่บ้านหลังถัดไปหรอกเหรอ? ทำไมไม่มีประตูล่ะ?"

พูดยังไม่ทันขาดคำ กระเบื้องใต้เท้าเขาก็ถล่มครืนลงมา!

ฉันกรี๊ดลั่นด้วยความตกใจ ได้ยินพี่ชายสบถ "เชี่ย" ออกมาคำเดียว แล้วเสียงก็เงียบหายไปเลย

"พะ... พวกคุณ... พวกคุณรีบไปช่วยเขาสิคะ!" ฉันหันไปตะโกนใส่ตำรวจทั้งสองนาย

พวกเขาเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก พอตั้งสติได้ก็รีบวิ่งไปปีนกำแพง แต่กำแพงมันสูงเกินไป ปีนไม่พ้น เลยต้องวิ่งอ้อมไปทางซอยข้างๆ เพื่อหาทางเข้าด้านหน้า

ฉันก็วิ่งตามไปเหมือนกัน แต่สงสัยจะวิ่งแรงไปหน่อย ท้องน้อยเลยปวดจี๊ดขึ้นมา นึกขึ้นได้ว่าในท้องมีเด็กอยู่ เลยไม่กล้าขยับตัวแรงๆ ร้อนใจจนต้องพึมพำเรียกเจียงฉี่อวิ๋นในใจ พร้อมกับท่องบทสวดเรียกยมทูตน้อยออกมาด้วย

ยมทูตน้อยโผล่มาแทบจะทันที "พระชายาน้อย เรียกพวกเรามามีอะไรให้รับใช้หรือขอรับ?"

"ข้างหน้า... ในบ้านหลังข้างหน้าน่ะ พวกนายเข้าไปดูหน่อยสิ... พี่ชายฉันตกลงไปข้างใน..." ฉันหอบแฮ่กๆ ลากสังขารวิ่งเหยาะๆ ต่อไปไม่หยุด

ยมทูตน้อยลอยตามฉันไปได้สองก้าว ก็สะดุ้งโหยง "ที่นี่มีประตูนรกด้วยนี่นา!"

"ไม่ใช่ประตูนรกหรอก มันคือประตูผีผุดต่างหาก คนของตระกูลเสิ่นจัดการปิดผนึกมันไว้ในบ้านหลังนั้นแล้วล่ะ... พวกนายรีบไปดูที่บ้านหลังข้างๆ หน่อยสิ! ทำไมพี่ชายฉันถึงเงียบไปเลยล่ะ!"

บ้านหลังนั้นก็คือบ้านที่อยู่ติดกันจริงๆ แต่ทว่าประตูหน้ากลับถูกก่ออิฐปิดตายไว้!

ก่อนหน้านี้พวกเราเข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นลานบ้านของใครสักคน ตอนนี้ถึงได้รู้ว่ามันเป็นบ้านที่ถูกปิดตาย!

"พวกคุณจะทำอะไรกัน!" ตำรวจที่เฝ้าประตูผีผุด กับนักพรตชายของตระกูลเสิ่นที่กำลังนั่งดูทีวีฆ่าเวลาอยู่ในห้องเล็กๆ ฝั่งตรงข้าม พอได้ยินเสียงโวยวายของพวกเราก็รีบวิ่งออกมา

นักพรตชายตระกูลเสิ่นคิดว่าพวกเรามาก่อกวน เลยผลักฉันอย่างแรง "ถอยไปไกลๆ เลย! ห้ามเข้าใกล้บ้านหลังนี้เด็ดขาด!"

ฉันโดนผลักจนล้มลงไปกองกับพื้น ตวาดกลับด้วยความโมโห "พวกเราแค่จะเข้าบ้านข้างๆ!"

"บ้านข้างๆ ก็ไม่ได้! ใครจะไปรู้ว่าพวกแกคิดจะแอบปีนกำแพงเข้าไปทำลายหลักฐานหรือเปล่า! ที่นี่มีคนตายนะโว้ย ก่อนจะสืบสวนเสร็จห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด!" เขาตะโกนอย่างวางอำนาจ

ไอ้บ้าเอ๊ย! น่าโมโหจริงๆ!

ยมทูตน้อยโผล่หน้าออกมา พอดีนักพรตชายตระกูลเสิ่นน่าจะสัมผัสได้ถึงไอหยินบนตัวพวกเรา เลยรีบควักยันต์ออกมาเตรียมรับมือ "ว่าแล้วเชียวว่าต้องมีของไม่ดี!"

พูดจบเขาก็ตวัดสายตาคมกริบมาทางฉัน ฉันเพิ่งจะพยุงตัวลุกขึ้น เขาก็ปายันต์ใส่หน้าฉัน ฉันโมโหจนกระชากยันต์ทิ้ง แล้วด่ากราด "ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?! ฉันบอกว่าเห็นพี่ชายตกลงไปข้างในกับตา! แกไม่ฟังใช่ไหม... ได้... งั้นแกโทรหาเสิ่นชิงรุ่ยเลย ฉันจะคุยกับหล่อนเอง!"

"แกเป็นใครถึงกล้ามาเรียกชื่อคุณหนูใหญ่ของพวกเราห้วนๆ!" เขาตวาดกลับอย่างไม่เกรงใจ

ฉัน...

ฉันอยากจะพุ่งเข้าไปอัดหน้ามันจริงๆ!

ยมทูตน้อยกระตุกแขนเสื้อฉันเบาๆ "พระชายาน้อย ใจเย็นๆ ก่อนขอรับ... เอ่อ... ในนั้นไม่มีคนอยู่จริงๆ นะขอรับ! พวกข้าเข้าไปดูมาแล้ว ไม่มีใครอยู่เลย!"

ไม่มีคน?! แล้วพี่ชายฉันหายไปไหนล่ะ?!

พอนึกถึงว่าพี่ชายหายตัวไป น้ำตาฉันก็ไหลพรากออกมาทันที——ฉันเห็นเขาตกลงไปกับตา! แถมยังได้ยินเสียงเขาสบถด้วย จะไม่มีคนอยู่ได้ยังไง?!

ตำรวจเซวียแบกบันไดพาดบ่ามา ฉันพุ่งเข้าไปผลักเขาออก กะจะปีนเข้าไปดูเอง

"เฮ้ยๆๆ คุณอย่าเพิ่งใจร้อนสิ! ถ้าคุณกระโดดลงไปแล้วจะขึ้นมาได้ยังไง!" ตำรวจเซวียรีบดึงฉันไว้ "เดี๋ยวรอเพื่อนผมไปยืมบันไดมาอีกอัน เอาไปหย่อนไว้ข้างในก่อน——"

ฉันรอไม่ไหวแล้ว ฉันร้อนใจแทบเป็นบ้า! นั่นพี่ชายฉันทั้งคนนะ! เขาหายตัวไป!

ตอนที่ฉันกำลังก้าวเท้าขึ้นบันได จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตวาดกร้าวเย็นยะเยือกดังขึ้นมา "มู่เสี่ยวเฉียว! เธอทำบ้าอะไรของเธอ!"

ฉันหันกลับไปมอง เห็นเจียงฉี่อวิ๋นยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ข้างหลัง เขาเอื้อมมือมากระชากตัวฉันลงมาจากบันได โดยไม่สนเลยว่าภาพที่คนอื่นเห็นมันจะดูพิลึกพิลั่นแค่ไหน——

ความโกรธของเจียงฉี่อวิ๋นแผ่ซ่านจนหนาวเหน็บทะลุถึงกระดูก เขาตวาดเสียงต่ำ "ช่วงนี้ฉันทำดีกับเธอมากไปจนเธอลืมไปแล้วใช่ไหมว่ากำลังท้องกำลังไส้! ถึงได้กล้าจะปีนกำแพงแบบนี้——"

(จบแล้ว)