บทที่ 503 - เสียทั้งคนเสียทั้งเงิน

บทที่ 503 - เสียทั้งคนเสียทั้งเงิน

เสียง "เพียะ" ดังสนั่น!

โจวฉี่หนานถูกตบจนหน้าหัน ในที่สุดเขาก็ยอมปล่อยมือ

หลินเมิ่งหรูได้จังหวะผละตัวออก เธอถอยไปนั่งพิงหัวเตียง กอดหมอนไว้แน่น ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา

พูดตามตรง หลังจากที่ตบหน้าเขาไป เธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

เธอก็เป็นผู้หญิงที่มีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี จะให้ยอมขายตัวแลกกับเงินสองแสน ก็คงทำไม่ได้หรอก

แต่ที่ยอมมาที่นี่ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะโจวฉี่หนานดีกับเธอมาตลอดหลายปี แถมทางฝั่งหลี่ตงก็ไม่มีหวังแล้ว เธอจึงกะจะใช้เรื่องนี้เปิดโอกาสให้โจวฉี่หนานเสียเลย

เริ่มจากการตกลงคบหากันเป็นแฟนก่อน แล้วค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์ไปทีละขั้น

เพราะแบบนี้แหละ ก่อนมาที่โรงแรม หลินเมิ่งหรูถึงได้เตรียมใจมาบ้างแล้ว

แค่จูบหรือกอดน่ะพอได้ แต่ถ้าจะให้มากกว่านั้น?

ไม่มีทางแน่นอน!

ด้านหนึ่งคือเธอยังไม่พร้อม

อีกด้านหนึ่งก็คือพ่อยังอยู่ในช่วงวิกฤต เธอไม่มีกะจิตกะใจจะมาทำเรื่องแบบนี้หรอก!

แต่หลินเมิ่งหรูก็คิดไม่ถึง ว่าโจวฉี่หนานคนนี้จะหื่นกามขนาดนี้

อุตส่าห์รอมาตั้งหลายปี จะรออีกสักสองสามวันไม่ได้เชียวเหรอ?

โจวฉี่หนานกุมแก้มตัวเอง น้ำเสียงเกรี้ยวกราด "เธอกล้าตบฉันเหรอ ตั้งแต่เกิดมา แม้แต่แม่ฉันยังไม่เคยตีฉันเลยนะ!"

หลินเมิ่งหรูไม่อยากแตกหักกับโจวฉี่หนาน จึงอ้อนวอนพร้อมอธิบาย "ฉี่หนาน ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

"ฉันรู้ว่านายรู้สึกยังไงกับฉัน เพียงแต่ฉันยังไม่พร้อม..."

โจวฉี่หนานเค้นเสียงหัวเราะ "ยังไม่พร้อม แล้วเมื่อไหร่เธอถึงจะพร้อมล่ะ?"

หลินเมิ่งหรูสูญเสียมาดเทพธิดาผู้หยิ่งยโสไปจนหมดสิ้น "รออีกสองสามวันได้ไหม? รอให้พ่อฉันพ้นขีดอันตรายก่อน"

โจวฉี่หนานไม่เชื่อเด็ดขาด "รอให้พ่อเธอพ้นขีดอันตราย? ถ้าถึงตอนนั้นเธอเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา ฉันก็เสียทั้งคนเสียทั้งเงินน่ะสิ?"

เมื่อเจอเหตุการณ์นี้ ความรู้สึกดีๆ ที่หลินเมิ่งหรูมีต่อโจวฉี่หนาน ก็มลายหายไปในพริบตา!

เพียงแต่ พ่อของเธอยังรอเงินสองแสนนี้ไปต่อชีวิต หลินเมิ่งหรูจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทน "แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง ถึงจะยอมเชื่อ?"

โจวฉี่หนานข่มขู่ "คืนนี้ เธอต้องยอมเป็นของฉันก่อน"

"ตราบใดที่เราเป็นของกันและกันแล้ว ฉันสัญญาเลยว่าเงินสองแสนจะไม่ขาดหายไปแม้แต่แดงเดียว พอเสร็จกิจปุ๊บ ฉันโอนให้เธอทันทีเลย!"

หลินเมิ่งหรูหน้าแดงก่ำ "โจวฉี่หนาน นายเห็นฉันเป็นผู้หญิงแบบไหน?"

โจวฉี่หนานแค่นเสียง "ก็แค่ผู้หญิง จะเป็นแบบไหนได้อีก?"

"เงินสองแสนนี่ไม่ใช่น้อยๆ นะ อย่าว่าแต่ได้นอนกับเธอเลย เอาไปนอนกับดาราหนังยังได้เลย!"

"นี่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชั้นนะ ไม่อย่างนั้น ฉันไม่ยอมเป็นไอ้โง่ให้หลอกหรอก..."

หลินเมิ่งหรูไม่เคยถูกใครเหยียดหยามขนาดนี้มาก่อน เธอเงื้อมือขึ้นฟาดฝ่ามือออกไปอีกครั้ง!

แต่คราวนี้โจวฉี่หนานไหวตัวทัน เขาคว้าข้อมือของหลินเมิ่งหรูไว้ได้ทันควัน "ยังคิดจะตบฉันอีกเหรอ?"

"หลินเมิ่งหรู ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเธอไปเอาความหยิ่งยโสมาจากไหน?"

"เธอไม่ดูสภาพตัวเองตอนนี้เลยหรือไง ยังคิดว่าตัวเองเป็นเทพธิดาผู้สูงส่งสมัยเรียนอยู่อีกเหรอ ที่ใครๆ ก็ต้องมาคอยเอาอกเอาใจน่ะ?"

"ตอนนี้เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็หลบหน้าเธอ เพราะกลัวเธอจะมายืมเงิน!"

"นอกจากฉันแล้ว ยังมีใครยอมช่วยเธออีก?"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอหน้าตาสวย คิดว่าฉันจะช่วยเธอหรือไง?"

"ฉันตามจีบเธอมาตั้งหลายปี แต่เธอเคยเห็นหัวฉันบ้างไหม?"

"ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ฉันก็อยากจะนอนกับเธอแล้ว"

"แต่ตอนนั้นเธอไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเลย ในสายตาเธอมีแต่ไอ้หลี่ตงคนเดียว!"

"เงินสองแสนนี่ให้เธอไป ต่อให้วันข้างหน้าเธอจะเลิกกับฉัน ฉันก็ไม่สนหรอก"

"แต่ถ้าเธอไม่ยอมให้อะไรฉันตอบแทนเลย แล้วคิดจะให้ฉันควักเงินสองแสนออกมาง่ายๆ เธอคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ?"

"เห็นฉันเป็นไอ้โง่จริงๆ หรือไง?"

พูดจบ โจวฉี่หนานก็สะบัดแขนของหลินเมิ่งหรูออกอย่างแรง

หลินเมิ่งหรูกระชับเสื้อผ้าแน่น ใบหน้าซีดเผือด "โจวฉี่หนาน... นายคิดจะทำอะไร? นายกล้าเหรอ!"

โจวฉี่หนานแสยะยิ้ม "วางใจเถอะ ฉันไม่ใช้กำลังบังคับเธอหรอก"

"อุตส่าห์เลียแข้งเลียขาเธอมาตั้งหลายปี มันก็ถึงเวลาที่ฉันจะได้เป็นฝ่ายคุมเกมบ้างแล้ว!"

"ฉันจะทำให้เธอ ยอมถอดเสื้อผ้าออกเอง แล้วมาครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างฉันอย่างเต็มใจ!"

หลินเมิ่งหรูพลิกตัวลงจากเตียง "ฝันไปเถอะ ต่อให้ฉันตาย ฉันก็ไม่มีวันยอมตกเป็นของนาย!"

โจวฉี่หนานไม่คิดจะห้าม เขาหมุนตัวกลับไปนั่งบนโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ "ไปสิ อยากไปก็เชิญเลย!"

"ถ้าเธอเดินออกไปจากห้องนี้เมื่อไหร่ เงินสองแสนที่ฉันรับปากไว้ ก็เป็นอันยกเลิก!"

"ตอนนี้พ่อเธอนอนรอความตายอยู่บนเตียงผู้ป่วย รอคอยเงินก้อนนี้จากฉันเพื่อต่อชีวิตนะ!"

"ถ้าเธอกล้าเดินออกจากประตูบานนี้ ก็เท่ากับเป็นการตัดสินโทษประหารชีวิตให้พ่อเธอเลยนะ!"

คำพูดนี้ตรึงหลินเมิ่งหรูให้อยู่กับที่ สองเท้าหนักอึ้งดั่งตะกั่ว ใบหน้าซีดเซียว ร่างกายโอนเอนราวกับจะล้มพับลงไป!

เมื่อเห็นดังนั้น โจวฉี่หนานก็ยิ่งได้ใจ ชี้ไปที่พื้นตรงหน้าตัวเอง "ยังมัวยืนบื้ออยู่อีกทำไม?"

"ถอดเสื้อผ้าออก แล้วเดินมานี่สิ!"

โจวฉี่หนานเผยสีหน้าบ้าคลั่ง การที่เทพธิดาผู้สูงส่งยอมถอดเสื้อผ้าออกเอง มันยิ่งกระตุ้นเส้นประสาทของเขาได้ดีกว่าการลงมือเองเสียอีก!

ริมฝีปากของหลินเมิ่งหรูถูกกัดจนแทบห้อเลือด ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย "โจวฉี่หนาน นายนี่มันหน้าด้านจริงๆ!"

โจวฉี่หนานไม่สนใจเลยสักนิด "ใช่ ฉันมันหน้าด้าน ฉันมันเป็นไอ้คนต่ำช้า!"

"แต่ทำไงได้ล่ะ ตอนนี้คนที่ช่วยเธอได้ ก็มีแค่คนต่ำช้าอย่างฉันเท่านั้น!"

"อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ หลายปีมานี้ ในใจเธอมีแค่ผู้ชายคนเดียว นั่นก็คือหลี่ตง!"

"เธอคิดว่าฉันเทียบหลี่ตงไม่ได้ ในใจเธอก็มองว่าฉันไม่มีทางเทียบหลี่ตงได้ตลอดไป!"

"ใช่ไหมล่ะ?"

หลินเมิ่งหรูมองด้วยสายตาดุดัน "แล้วมันไม่ใช่ความจริงหรือไง?"

โจวฉี่หนานไม่โกรธ "ใช่ มันคือความจริง!"

"เมื่อก่อนฉันยังไม่ยอมรับ แต่ตอนนี้ฉันยอมรับแล้ว ว่าหลี่ตงน่ะเก่งกว่าฉันจริงๆ!"

"เขาคือฮีโร่ของกองตำรวจเทียนโจว ขนาดเลขาธิการถังยังให้ความสำคัญกับเขาขนาดนั้น!"

"ฉันบอกเธอได้เลยนะ อนาคตของหลี่ตงต้องไปได้ไกลอย่างแน่นอน โจวฉี่หนานอย่างฉันชาตินี้ก็ตามเขาไม่ทันหรอก!"

"หลี่ตงคือมังกรในหมู่คน ส่วนฉันมันก็แค่แมลงสาบตัวหนึ่ง ไม่มีค่าพอจะไปหิ้วรองเท้าให้เขาด้วยซ้ำ!"

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น แล้วทำไมเธอไม่ไปขอร้องหลี่ตงล่ะ?"

หลินเมิ่งหรูถูกคำถามนี้แทงใจดำจนพูดไม่ออก!

โจวฉี่หนานยิ่งได้ใจ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปหาหลินเมิ่งหรู

เพื่อที่จะปราบผู้หญิงคนนี้ให้อยู่หมัด เขาทำราวกับต้องการจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหลินเมิ่งหรูให้จมดิน

โจวฉี่หนานบีบคางเธอไว้ "เพราะเธอรู้ดีไงล่ะ ว่าต่อให้เธอจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอร้อง มันก็มีแต่จะทำให้ตัวเองต้องอับอายขายหน้าเปล่าๆ!"

"บางทีหลี่ตงอาจจะยอมให้เธอยืมเงินสักก้อน แต่นั่นมันก็คือความสมเพช!"

"และทันทีที่เธอเอ่ยปาก ภาพลักษณ์ของเธอในสายตาหลี่ตง ก็จะพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี!"

"ความรักสวยรักงามของเธอมันบังตา ทำให้เธอไม่อยากให้หลี่ตงเห็นสภาพที่น่าสมเพชที่สุดของตัวเอง!"

"พูดง่ายๆ ก็คือ เธอยังตัดใจจากหลี่ตงไม่ได้ และอยากจะรักษาภาพลักษณ์เทพธิดาผู้สูงส่งเอาไว้ในสายตาของเขา!"

"ฉันพูดถูกไหมล่ะ?"

หลินเมิ่งหรูถลึงตาใส่ "แล้วจะทำไมล่ะ!"

โจวฉี่หนานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "น่าเสียดายจริงๆ นะ ดอกไม้ร่วงหล่นมีใจให้สายน้ำ แต่สายน้ำกลับไร้เยื่อใยพัดพาบุปผาจากไป!"

"หลินเมิ่งหรู หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองบ้างนะ ดูสภาพตกอับของเธอตอนนี้สิ หลี่ตงจะมาสนใจเธอได้ยังไง?"

"ยังคิดว่าตัวเองเป็นเทพธิดาในดวงใจของทุกคนเหมือนตอนสมัยเรียนอยู่อีกเหรอ?"

(จบแล้ว)