บทที่ 340 - บอลลูนลอยฟ้ากับขยะลอยน้ำ

บทที่ 340 - บอลลูนลอยฟ้ากับขยะลอยน้ำ

จ้าวตงปั่นรถสามล้อถีบเข้าไปในลานบ้าน

อาไห่ที่รออยู่ในลานบ้าน พอเห็นจ้าวตงก็รีบจูงมือจ้าวจวิ้นโจววิ่งเข้าไปหา "อาตง กลับมาแล้วเหรอครับ พวกเรามาเปิดดูกันเลยดีไหมว่าเก็บอะไรมาได้บ้าง?"

แล้วก็ทำตาวิ้งๆ ออดอ้อน "อาตง เดี๋ยวให้ผมเปิดดูสักถุงได้ไหมครับ? ผมดวงดี รับรองว่าต้องเปิดเจอของดีแน่ๆ"

"ได้ เดี๋ยวให้แกเปิดถุงใบใหญ่สุดเลยละกัน"

"ดีครับ ดีๆ" อาไห่ดีใจสุดๆ รีบไปนั่งยองๆ รอเปิดกล่องสุ่มข้างถุงใบใหญ่

จ้าวตงรู้สึกว่าถุงใบใหญ่น่าจะเป็นพวกผ้า

แค่ดูจากรูปทรง บวกกับน้ำหนักและสัมผัสตอนที่เขายกขึ้นยกลง ก็พอจะเดาได้เกินแปดเก้าส่วนแล้ว

จังหวะนั้นเอง แม่จ้าวก็ถือชามเปล่าผลักประตูออกมา

พอเห็นถุงวางอยู่เกลื่อนลานบ้าน แถมยังมีของบนรถสามล้อถีบอีก ก็ถามอย่างสงสัย "ไปซื้ออะไรที่ตำบลมาเนี่ย? ตั้งหลายถุง เมื่อกี้ไม่เห็นพวกแกเล่าให้ฟังเลย?"

เธอยื่นมือไปจิ้มๆ ถุงสองทีแล้วบ่นต่อ "มิน่าล่ะถึงกลับซะเย็นย่ำ พอมีเงินหน่อยก็ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย..."

"ย่าจ๋า ย่าจ๋า พวกเราไม่ได้ซื้อมานะ จะเล่าให้ย่าฟังนะว่า..." อาไห่ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น วิ่งไปเกาะแขนแม่จ้าว แล้วเริ่มเล่าเรื่องตื่นเต้นระทึกใจที่เกิดกลางทะเลให้ย่าฟังอย่างออกรสออกชาติ

พ่อจ้าวที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เดินออกมาสมทบ คอยพูดเสริมเป็นระยะๆ

แม่จ้าวฟังแล้วก็ยิ้มหน้าบาน ลูบคลำถุงพวกนั้นอีกหลายรอบ ก่อนจะพูดอย่างอารมณ์ดีว่า "นี่มันลาภลอยชัดๆ ตงจื่อดวงดีจริงๆ แค่ออกไปข้างนอกก็ได้ของฟรีกลับมาตั้งเยอะแยะ"

ตอนนี้อารมณ์ที่เธอมองของพวกนี้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเลย ก็ของพวกนี้ได้มาฟรีๆ ไม่ต้องเสียเงินซื้อนี่นา...

พอขนของลงมาจากรถเสร็จ จ้าวตงก็บอกให้อาไห่เปิดถุงใบแรกที่งมขึ้นมาได้ก่อน ส่วนเขาก็เทของในกระสอบป่านออกมาจนหมด

อาไห่ถูมือเล็กๆ ของตัวเองด้วยความตื่นเต้น ท่องคาถาอธิษฐานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกทิศทางในใจจนครบ ถึงได้ออกแรงแก้เชือกที่ผูกอยู่อย่างยากลำบาก ระหว่างนั้นพ่อจ้าวจะเข้าไปช่วย เขาก็ไม่ยอม

พอเปิดออกดูก็พบว่าข้างในมีพลาสติกห่อหุ้มอยู่อีกชั้นหนึ่ง แต่ก็พอมองเห็นของที่อยู่ข้างในแล้ว

จ้าวตงกับพ่อจ้าวช่วยกันเอาของข้างในออกมาตรวจดูว่ามีรอยเปียกน้ำทะเลไหม ถึงจะห่อพลาสติกไว้ก็เถอะ แต่ก็กลัวว่าจะมีรอยขาด

"โอ้โห ผ้าเนื้อดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? ลายก็สวยๆ ทั้งนั้นเลย ผ้าม้วนนี้ผ้าใยสังเคราะห์ใช่ไหม สีแดงสดสวยเชียว อันนี้มีขนๆ ด้วย น่าจะเป็นผ้าขนสัตว์ เอาไว้ตัดเสื้อโค้ทล่ะสิ ใกล้จะหน้าหนาวพอดี ได้ใช้แน่นอน ได้ยินมาว่าเสื้อโค้ทตัวนึงแพงหูฉี่เลยนะเนี่ย เสียดายมีน้อยไปหน่อย ถ้ามีแต่ผ้าแบบนี้ล่ะก็รวยเละแน่..."

แม่จ้าวมองจนตาเป็นประกายวาววับ ทุกครั้งที่หยิบผ้าออกมาม้วนหนึ่ง เธอก็จะเดินเข้าไปลูบคลำอย่างชอบใจ พร้อมกับวิจารณ์ไปเรื่อย

พ่อจ้าวยิ้มจนตาหยี "ไม่น้อยแล้ว ไม่น้อยแล้ว ของดีๆ ทั้งนั้นเลย รู้จักพอซะบ้างสิ"

สำหรับพวกผ้า อาไห่ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ พอดูเสร็จก็วิ่งไปดูของที่จ้าวตงเทออกมาจากกระสอบป่านแทน

"นั่นสิครับ คนอื่นยังไม่ทันได้เก็บเลย พวกเราเก็บได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว แถมยังเป็นของใหม่เอี่ยม ไม่มีรอยเปียกน้ำเลยด้วย โชคดีสุดๆ แล้ว" จ้าวตงมองโลกในแง่ดี ของพวกนี้รวมๆ กันแล้วราคาก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ

"อาตง รีบมาดูขวดสีแดงพวกนี้สิ ของกินหรือเปล่าครับ"

อาไห่โตแล้ว เลยได้แต่นั่งยองๆ มองดูอยู่ห่างๆ ยังไม่กล้าหยิบจับ แต่จ้าวจวิ้นโจวไม่เหมือนกัน พอเห็นสีสวยๆ ก็คว้ามาขวดหนึ่ง กลิ้งเล่นกับพื้นอย่างสนุกสนาน

วิ่งไล่ตามขวดไปหัวเราะเอิ๊กอ๊ากไป

เฉินซิ่วที่กำลังอยู่ไฟได้ยินเสียงเอะอะข้างนอก ก็อดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าออกไปดูทางหน้าต่าง

"เฮ้ย ไอ้ตัวแสบ รู้ไหมเนี่ยว่ามันคืออะไรถึงกล้าเอามาเล่น ใจกล้าไม่เบาเลยนะ ไม่กลัวมันระเบิดใส่หน้าหรือไง" จ้าวตงเดินเข้าไปตบหัวลูกชายเบาๆ

จากนั้นก็ยิ้มกริ่ม ก้มลงเก็บขวดสีแดงที่จ้าวจวิ้นโจวกำลังกลิ้งเล่นขึ้นมา หันปากขวดไปทางจ้าวจวิ้นโจว แล้วเปิดออกดัง "ป๊อก"

ของเหลวสีน้ำตาลดำพุ่งกระฉูดออกมา เลอะเต็มหน้าจ้าวจวิ้นโจว ไอ้ตัวแสบตกใจหลับตาปี๋ หน้าเล็กๆ ย่นเข้าหากัน

"ตงจื่อ นั่นมันอะไรน่ะ แกกล้าพ่นใส่หน้าเด็กได้ยังไง รีบดูสิว่ามีพิษหรือเปล่า ฟองฟู่เชียว เดี๋ยวเด็กก็เป็นอะไรไปหรอก วันๆ เล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง" พ่อจ้าวเอื้อมมือไปตีจ้าวตงสองที แล้วทำท่าจะเข้าไปเช็ดหน้าให้หลาน

เหอะ ของพรรค์นี้เขาคุ้นเคยดี น้ำหวานซ่าๆ นี่เอง

มันจะมีพิษได้ยังไง

จ้าวจวิ้นโจวหัวเราะร่วนเบี่ยงตัวหลบ แลบลิ้นเลียของเหลวที่มุมปากด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็จ้องมองขวดในมือจ้าวตงตาเป็นประกาย

"หวาน... พ่อ... หวาน..."

"เด็กคนนี้ นี่ใจกล้าเหมือนพ่อไม่มีผิด อะไรก็กล้าชิมไปหมด ไม่กลัวท้องร่วงหรือไง ดูสิ ของดีอะไรมีฟองฟู่ด้วย..." พ่อจ้าวบ่นพลางหันไปมองจ้าวตง "รีบพาหลานไปสถานีอนามัยให้หมอตรวจดูหน่อยเถอะ เดี๋ยวจะกินอะไรผิดสำแดงเข้าไป"

"ใช่ๆ เชื่อพ่อแกเถอะ รีบพาไปตรวจดูหน่อย เมื่อก่อนเคยมีข้าวเหนียวลอยมาจากฝั่งตรงข้ามทะเล เป็นของเสีย พอกินเข้าไปบางคนก็อาหารเป็นพิษตาย" เรื่องที่แม่จ้าวเล่า จ้าวตงก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน

น่าจะเป็นช่วงประมาณยุค 60 ตอนนั้นในแผ่นดินใหญ่กำลังเผชิญกับภาวะอดอยากครั้งใหญ่ที่กินเวลานานถึงสามปี

สองฝั่งช่องแคบไต้หวันเริ่มทำ "สงครามจิตวิทยา" กันยาวนานกว่า 20 ปี ถือเป็นปรากฏการณ์แปลกประหลาดในประวัติศาสตร์สงครามของมวลมนุษยชาติ และเป็น "สงครามที่ไม่มีดินปืน" อีกด้วย

มณฑลโพ้นทะเล (ไต้หวัน) มักจะใช้บอลลูนลอยฟ้าหรือปล่อยของลอยน้ำมา ซึ่งมักจะเป็นพวกของใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น ผ้าขนหนู สบู่ เสื้อกล้าม ถุงน่องไนลอน อาหาร เป็นต้น ของมีค่าที่ลอยมาก็มีพวกวิทยุ

แน่นอนว่าข้างในก็จะมีใบปลิวต่างๆ และมีธนบัตรปลอมม้วนรวมอยู่ด้วย

จ้าวตงจำได้ว่าเคยดูข่าว บอลลูนที่ลอยไปไกลที่สุดก็คือไปถึงภาคอีสาน ส่วนของลอยน้ำ ชาวประมงตามชายฝั่งทะเลก็น่าจะเคยเก็บได้กันเยอะ

โดยทั่วไปแล้ว ชาวบ้านก็จะเก็บของไว้ใช้เอง ส่วนพวกใบปลิวก็จะโยนทิ้งทะเลไปหมด คนที่มณฑลโพ้นทะเลคงไม่รู้หรอกว่า ประชาชนในยุคนั้นซื่อสัตย์และรักชาติกันขนาดไหน

จำได้ว่ามีรายงานข่าวบอกว่า แผ่นดินใหญ่ก็ปล่อยของลอยน้ำไปเหมือนกัน

อย่างเช่น เหล้าเหมาไถ น้ำส้มสายชูเก่า แฮมจินหัว ชาหลงจิ่ง บุหรี่จงฮว๋า เก๋ากี้ และของขึ้นชื่อประจำถิ่นอื่นๆ

จำได้ว่าตอนที่จ้าวตงเห็นข่าว เขายังรู้สึกเสียดายเลย มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้น ต่อให้เอามาขายในยุคหลัง ของพวกนั้นก็มีมูลค่ามหาศาลเลยล่ะ

วิธีการสื่อสารแบบพิเศษนี้ ดำเนินติดต่อกันมาเป็นเวลานานมากในตอนนั้น

จ้าวตงแหงนหน้าดื่มน้ำหวานที่เหลือรวดเดียวหมด แล้วก็หันไปยิ้มบอกพ่อกับแม่ว่า "วางใจเถอะครับ ไม่มีพิษหรอก ดูสิ ผมก็ดื่มเหมือนกัน"

พอดื่มหมด แก๊สก็ตีขึ้น จ้าวตงเรอออกมาอย่างสบายใจ อาไห่ดึงแขนจ้าวตงด้วยความอยากรู้อยากเห็น "อาตง รสชาติเป็นไงบ้างครับ? อร่อยไหม ขอดูขวดหน่อยสิ..."

เฉินซิ่วมองดูอยู่ครู่หนึ่งก็ล้มตัวลงนอน กอดลูกสาวตัวน้อยไว้ ยิ้มมุมปากบ่นพึมพำเสียงเบา "ต่อไปลูกห้ามทำตัวเหลวไหลเหมือนพ่อนะ"

การเปิดกล่องสุ่มทำให้คนมีความสุข โดยเฉพาะกล่องสุ่มที่ได้มาฟรีๆ ความสุขก็ยิ่งทวีคูณเป็นสองเท่า

จ้าวตงฉีกกล่องโฟมออกสองใบ ใบหนึ่งเป็นนมผงนำเข้าแบบซอง ส่วนอีกใบคือของคู่กันกับน้ำอัดลม นั่นก็คือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

"ฮ่าๆๆ วันนี้เก็บได้แต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลย"

"อาตง สองกล่องนี้ก็เป็นถุงๆ เหมือนกัน เป็นของกินอร่อยๆ ใช่ไหมครับ?"

"อร่อย หวาน พ่อ โจวโจวจะกิน"

พอได้ยินว่าเป็นของกิน จ้าวจวิ้นโจวก็วิ่งเข้ามา ชะเง้อคอมองจ้าวตง อยากกินของอร่อยใจแทบขาด

(จบแล้ว)