บทที่ 290 - ไอ้หน้าลิงโดนซ้อม

บทที่ 290 - ไอ้หน้าลิงโดนซ้อม

ทางฝั่งจ้าวตงยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เขาขับเรือโต้ลมทะเล รู้สึกสบายตัวสุดๆ แมงกะพรุนที่ลอยอยู่ประปรายถูกคลื่นจากเรือพัดกระจายออกไป

จ้าวตงเหลือบไปเห็นเรือไม้ลำเล็กที่อยู่ใกล้สุด น่าจะเป็นสองผัวเมียกำลังช่วยกันลากแมงกะพรุนตัวใหญ่ขึ้นเรือ ถึงจะดูทุลักทุเล แต่สีหน้าก็บ่งบอกว่าดีใจสุดๆ ที่จับแมงกะพรุนยักษ์ได้

พอเรือใกล้จะเทียบท่า จ้าวตงก็สังเกตเห็นคนมุงดูกันอยู่เต็มหาด

ลุงสยงยืนกอดอกเป็นแกนนำอยู่ริมฝั่ง สายตาจ้องเขม็งไปที่กลุ่มคน แผ่รังสี 'อย่ามากวนใจ ข้ากำลังโมโห' ออกมาอย่างชัดเจน

จ้าวตงเห็นแล้วก็เดาะลิ้น หันไปเมาท์กับเสี่ยวหู่

"ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ ไม่งั้นลุงสยงคงไม่ทำหน้ายักษ์ขนาดนั้นหรอก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วใครคือไอ้ซวยที่ไปแหย่รังแตนเข้า"

เสี่ยวหู่ที่กำลังดูเขาตักแมงกะพรุนอยู่ พอได้ยินก็หันขวับไปมองที่ฝั่ง

"เชี่ย"

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมคนเยอะจัง?"

"พี่จ้าวตง พวกเขามารอเราหรือเปล่า?"

เสี่ยวหู่ตกใจ รัวคำถามเป็นชุด

จ้าวตงมองหน้าอย่างเอือมๆ "จะมารอเราทำไม? นายไปก่อเรื่องอะไรไว้ล่ะ?"

"หา? เปล่านะ! ผมกลัวว่าพวกนั้นจะมาดักปล้นแมงกะพรุนเราน่ะสิ สองวันมานี้ก็จ้องพวกเราตาเป็นมัน อิจฉาตาร้อนที่เราหาเงินได้เยอะ ใช่แน่ๆ พี่จ้าวตง ต้องเป็นเหตุผลนี้แหละ"

เสี่ยวหู่พูดไปพยักหน้าไป ราวกับเชื่อสนิทใจในข้อสันนิษฐานของตัวเอง

วันนี้พวกจ้าวตงเก็บแมงกะพรุนได้เร็วมาก เลยกลับมาเร็วกว่าปกติ พอเรือเทียบท่า ก็เห็นเจ้าอ้วนกำลังด้อมๆ มองๆ อยู่รอบนอกวงล้อมของลุงสยง

เจ้าอ้วนเขย่งปลายเท้า ชะเง้อคอยาว มือเกาะไหล่คนข้างหน้า พยายามแทรกตัวเข้าไปดู

จ้าวตงแว่วเสียงคนด่าทอดังมาจากข้างใน

"เชี่ย... ไอ้ลูกหมา กล้ามาก่อเรื่องในหมู่บ้านซาอันของเรา สงสัยแกอยากตายใช่ไหม..."

"เออ... ถ้าอยากตายก็บอกมาตรงๆ เดี๋ยวพ่อจัดให้..."

"ยังจะกล้ายุยงคนในหมู่บ้านเราให้ขโมยของอีก คิดว่าตัวเองฉลาดนักเหรอ เห็นพวกเราเป็นไอ้งั่งให้แกหลอกใช้สนุกๆ ใช่ไหมฮะ?"

"อย่าไปเสียเวลาคุยกับมันเลย กระทืบมันเลย..."

ตามมาด้วยเสียงทุบตีดังอั้กๆ แล้วก็เสียงร้องโอดโอยขอความเมตตา ฟังดูหนักหนากว่าเมื่อเช้าเยอะ สงสัยพวกนี้คงจัดหนักไม่ยั้งมือแน่ๆ

จ้าวตงมองไปรอบๆ ก็เห็นเรือประมงลำหนึ่งจอดอยู่แบบรีบๆ แมงกะพรุนบนเรือหกกระจัดกระจาย สวิงก็ถูกโยนทิ้งไว้ส่งเดช เต็นท์บังแดดก็ทำท่าจะพังแหล่มิพังแหล่

จ้าวตงล้วงเงิน 5 หยวนส่งให้เสี่ยวหู่ ใช้ให้ไปซื้อข้าวเช้าที่ท่าเรือ เดี๋ยวจะได้เอาไปกินบนเรือตอนออกทะเล จับแมงกะพรุนได้เยอะขนาดนี้ จ้าวตงก็ไม่ขี้เหนียวหรอก

เสี่ยวหู่เดินคอตกไปอย่างเสียดาย อยากจะอยู่ดูเรื่องสนุกใจจะขาด

พอเสี่ยวหู่เดินลับไป จ้าวตงก็ขนแมงกะพรุนไปพลาง ตะโกนเรียกเจ้าอ้วนมาช่วยงานไปพลาง

พอเจ้าอ้วนเห็นจ้าวตงก็ดีใจหน้าบาน "อ้าว จ้าวตง กลับมาแล้วเหรอ นี่ยืนดูเพลินจนลืมเวลาเลยเหรอเนี่ย" พูดจบก็เงยหน้ามองแดด

"เอ๊ะ ไม่ใช่นี่หว่า จ้าวตง วันนี้กลับมาเร็วนี่นา?"

"อืม ข้างหน้ามีเรื่องอะไรกันเหรอ? คนมุงเพียบเลย?" จ้าวตงเดินนำหน้าก้าวยาวๆ เจ้าอ้วนรีบวิ่งตามหลัง ปากก็เล่าอย่างตื่นเต้น

"ฉันจะเล่าให้ฟัง เมื่อเช้าที่จับขโมยได้น่ะ พอโดนลากตัวไปสอบสวนที่ทำการหมู่บ้าน มันก็คายความลับออกมาหมดเปลือกเลย..."

"มีผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยเหรอ?" เจ้าอ้วนชะงักกึก มองจ้าวตงตาค้าง

"เชี่ย จ้าวตง นายนี่มันโคตรเทพ เดาถูกด้วย? งั้นลองทายสิว่าใครเป็นคนบงการ"

"ก็เจ้าของเรือลำนั้นไง"

"สุดยอด รู้ได้ไงเนี่ย? ก็ไอ้หน้าลิงนั่นแหละ มันขี้ขลาด ไม่กล้าลงมือเอง แต่พองานสำเร็จดันจะขอแบ่งเงินตั้งครึ่งนึง"

"งกชะมัด..."

"ก็ใช่น่ะสิ พอชาวบ้านเขาสอบสวนจนรู้เรื่อง ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ รู้สึกเหมือนโดนหยามหน้า โดนหลอกใช้เป็นเครื่องมือ โมโหจนควันออกหู เลยมารอดักหน้าดักหลังตั้งแต่ไก่โห่ นี่โดนกระทืบเป็นรอบที่สองแล้วนะ"

พูดจบ เจ้าอ้วนก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ กระซิบข้างหูจ้าวตง "ไม่ต้องห่วงนะ ไอ้หมอนั่นโดนจัดหนักแน่ เรื่องของเราก็ถือว่าเคลียร์ไปในตัว แถมไม่ต้องออกแรงเองด้วย ดีจะตาย"

มีเรื่องให้เมาท์มอยแบบนี้ ขนแมงกะพรุนไปกลับกี่รอบก็ไม่รู้สึกเบื่อเลย

ขนไปได้ไม่รู้กี่รอบ เจ้าอ้วนก็เริ่มเอะใจ "จ้าวตง ทำไมยังไม่หมดอีกเนี่ย? วันนี้จับได้เยอะกว่าปกติเหรอ?"

"อืม"

เจ้าอ้วนยิ้มกริ่ม "เยี่ยมไปเลย ตามพี่จ้าวตงมานี่ไม่อดตายจริงๆ"

คนพลุกพล่านริมหาด เจ้าอ้วนเลยเปลี่ยนเรื่องคุย หันไปเล่าเรื่องหัวขโมยต่อเป็นฉากๆ

เสี่ยวหู่ซื้อข้าวเช้าเสร็จก็เอามาวางบนเรือ แล้วมาร่วมวงขนแมงกะพรุนแถมยังคุยผสมโรงไปด้วย

เรือประมงลำอื่นๆ ที่ทยอยกลับมา ทั้งของคนในหมู่บ้านและต่างถิ่น ต่างก็ไปมุงดูเรื่องสนุกกันหมด วงล้อมแน่นหนาซะจนแทบจะไม่มีที่แทรก

จ้าวตงขนแมงกะพรุนเสร็จ ก็กำชับเจ้าอ้วนให้รีบชั่งน้ำหนักแล้วเอาไปส่ง อย่ามัวแต่ดูเพลินจนเสียงาน

แล้วเขากับเสี่ยวหู่ก็กระโดดขึ้นเรือ ขับออกไปแบบไม่เหลียวหลัง

เจ้าอ้วนยืนอยู่วงนอก ตะโกนเรียกลุงสยงเสียงดังฟังชัด พอได้ยินเสียงลุงสยงตอบกลับมา เขาถึงวิ่งเหยาะๆ กลับไปเฝ้าแมงกะพรุนต่อ

ขืนปล่อยให้พวกมือไวใจเร็วขโมยไป คงได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่

ตอนที่ลุงสยงเดินมาทางหาด คนกลุ่มนั้นก็เริ่มขยับเขยื้อน ลากตัวไอ้หน้าลิงไป เจ้าอ้วนเดาว่าลุงสยงคงสั่งการอะไรไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ระหว่างทางกลับ จ้าวตงเห็นอาเจี้ยนกับจ้าวหัวขับเรือกลับมา บนเรือมีแค่คนเดียวเหมือนกัน

อากาศร้อนอบอ้าว จ้าวตงถอดรองเท้าบูทออกตั้งแต่ขึ้นเรือ เหงื่อกับน้ำทะเลหมักหมมกันจนเขาแทบจะทนกลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ลอยตามลมมาไม่ไหวแล้ว

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงจุดหมาย พ่อจ้าวกับเสี่ยวม่านเก็บแมงกะพรุนได้เยอะขึ้นอีก

จ้าวตงกับเสี่ยวหู่ใส่รองเท้าบูท หิ้วข้าวกลางวันกระโดดลงน้ำ

"พักก่อน มากินข้าวกันเถอะ"

กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ถ้าไม่กินข้าวก็ไม่มีแรง ยิ่งพวกที่ตื่นมาทำงานตั้งแต่ไก่โห่แบบพวกเขา ถ้าไม่หาอะไรรองท้องคงทนไม่ไหวแน่

จ้าวตงกับเสี่ยวม่านกินมาเรียบร้อยแล้วตอนอยู่บนเรือ พอมีแมงกะพรุนให้เก็บ พวกเขาก็ต้องทำเวลาแข่งกับนาฬิกา ไม่อยากเสียเวลาไปเปล่าๆ

จ้าวเผิงปาดเหงื่อเดินเข้ามา "ต้ากัง เมื่อกี้พวกเราบอกอาเจี้ยนกับจ้าวหัวไปแล้วนะ ว่าให้ซื้อข้าวกลับมาด้วย จะได้มาล้อมวงกินด้วยกันเลย"

ต้ากังที่เดินตามมาพยักหน้ารับ

"ไม่เป็นไร ซื้อมาซ้ำก็เก็บไว้กินตอนเที่ยงได้ ไม่เสียของหรอก"

พ่อจ้าวหยิบขนมเปี๊ยะขึ้นมากัดคำนึง เห็นลูกๆ ช่วยเหลือเกื้อกูลกันแบบนี้ ทั้งต่อหน้าและลับหลัง เขาก็อดภูมิใจไม่ได้

พวกวัยรุ่นปกติไม่ค่อยได้กินของดีๆ พอมีโอกาสได้กินก็ดีใจกันใหญ่ ต่างก็วิจารณ์ของพะโล้ที่ซื้อมา

"พะโล้นี่ต้มได้ที่เลยนะ ลำไส้ใหญ่ ปลาหมึก ลำไส้เล็ก กระเพาะหมู แล้วก็ผักพวกนี้ รสชาติซึมเข้าเนื้อหมดเลย โคตรอร่อย"

"อืม ฉันว่าขาหมูพะโล้นี่เด็ดสุด หนึบๆ เด้งๆ..."

"มีคากิด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นล่ะ?..."

(จบแล้ว)