บทที่ 310 - ประเทศบังอึ้งกิมกี่

เมื่อหลงซานมองเห็นอีกครั้ง เขาก็มาโผล่อยู่กลางทะเลทรายโกบีอันเวิ้งว้าง

ท้องฟ้าเป็นสีแดงคล้ำชวนอึดอัด ไร้ซึ่งดวงอาทิตย์

สายลมแห้งแล้งพัดหอบเอาทรายคลุ้งไปทั่ว ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงสะอื้น

นี่คือสนามประลองแบบสุ่มของการท้าทายระดับโลก — ทะเลทรายสีเลือด

ห่างออกไปราวๆ ร้อยเมตร จีฟก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน

ใบหน้าของจีฟไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ มีเพียงความสงบนิ่งที่ตายด้าน

นั่นคือความสงบของคนที่ยอมรับชะตากรรม และความเยือกเย็นของคนที่เตรียมใจตาย

สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ

ไม่มีคำพูดใดๆ ไม่มีการสนทนา

เวลานับถอยหลังหมดลง!

การต่อสู้ เริ่มต้นขึ้น!

จีฟรู้ตัวดีว่าเป็นรอง เขาจึงเปิดใช้สกิลป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดในทันที — เขตแดนพรหมมาคุ้มภัย!

โดมแสงที่เต็มไปด้วยอักขระลึกลับหมุนวนปกคลุมร่างของเขาไว้ ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มร่ายมนตร์เพื่อสร้างการโจมตีทางจิต หมายจะรบกวนการเคลื่อนไหวของหลงซาน

ทว่า เขาร่ายมนตร์ไปได้แค่ครึ่งเดียวก็ต้องหยุดชะงัก

เพราะหลงซานขยับแล้ว

ไม่มีการหยั่งเชิง ไม่มีการอ้อมค้อม

มีเพียงการพุ่งเข้าใส่แบบตรงไปตรงมาและบ้าคลั่งที่สุด

"โฮก—!!!"

เสียงคำรามราวกับมังกรดังสนั่นออกมาจากปากของหลงซาน

ออร่ารอบตัวเขาพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงขีดสุด เกล็ดมังกรจางๆ ปรากฏขึ้นบนผิวหนัง นัยน์ตาแปรเปลี่ยนเป็นสีทองแดง

อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง

เลือดมังกรเดือดพล่าน สกิลติดตัวเลเวล 80 เพิ่มค่าสเตตัสทั้งหมด 100% ต่อเนื่อง 60 วินาที

พลังตัดนภา สกิลติดตัวของอาชีพซ่อนเร้น เพิ่มพลังโจมตีและเจาะเกราะ

รูม่านตาของจีฟหดเกร็ง ความสิ้นหวังพุ่งทะยานถึงขีดสุด

สกิลติดตัว?

ข้อมูลที่เปิดเผยบอกว่าหลงซานเลเวล 79 ไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมถึงมีสกิลติดตัวเลเวล 80 ได้ล่ะ?

กว่าเขาจะรู้ตัวว่าข้อมูลที่ได้มามันผิดพลาดร้ายแรงขนาดไหน ก็สายไปเสียแล้ว

หลงซานที่กลายร่างเป็นมนุษย์มังกรคลั่ง พุ่งพรวดเดียวข้ามระยะทางหลายสิบเมตร ราวกับวาร์ปมาโผล่ตรงหน้าเขตแดนของจีฟ

ดาบเล่มโตที่ดูธรรมดาๆ ในตอนแรก บัดนี้เปล่งแสงสีแดงทองเจิดจ้า ฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน ไร้ความปรานี ทิ้งเสียงฉีกอากาศดังบาดหู

ไม่มีเทคนิคแพรวพราว ไม่มีการพลิกแพลง

มีเพียงพละกำลัง!

พละกำลังอันสัมบูรณ์!

"ดาบ! ตัด! นภา!"

"เพล้ง—!!!"

เสียงแตกหักดังก้องไปทั่วทะเลทราย

เขตแดนพรหมมาคุ้มภัยที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่ง พอเจอกับสกิลดาบตัดนภาที่หลงซานทุ่มสุดตัว มันก็เปราะบางราวกับเปลือกไข่ รอยร้าวลามไปทั่วในพริบตา ก่อนจะแตกกระจายไม่มีชิ้นดี

แรงสะท้อนจากการแตกของเขตแดนทำให้จีฟครางต่ำในลำคอ เลือดซึมมุมปาก การโจมตีทางจิตถูกขัดจังหวะอย่างรุนแรง

ส่วนดาบของหลงซานยังคงพุ่งทะยานต่อ ท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังของจีฟ มันฟาดเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างจัง

"ฉัวะ—!"

ชุดนักบวชของจีฟขาดกระจุย เครื่องรางป้องกันที่ห้อยคออยู่แตกละเอียด

แผลลึกจนเห็นกระดูกปรากฏขึ้นบนหน้าอก ลากยาวตั้งแต่ไหล่ขวาไปจนถึงท้องซ้าย

ร่างของเขากระเด็นลอยไปด้านหลังราวกับตุ๊กตาผ้าขาดๆ เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วกลางอากาศ

-127,893!

ตัวเลขสีแดงฉานน่าขนลุกเด้งขึ้นเหนือหัวของจีฟ

หลอดเลือดของเขา หายวับไปกว่าหนึ่งในสามจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว

แต่มันยังไม่จบแค่นั้น!

หลงซานไม่เปิดโอกาสให้พัก เขาถีบตัวพุ่งตามร่างที่ลอยคว้างของจีฟไปติดๆ

ดาบที่สอง ฟาดฟันลงมาอีกครั้ง

ดาบนี้ ก็ยังคงเรียบง่ายและดุดันเหมือนเดิม

เวทป้องกันสองสามบทที่จีฟฝืนร่ายขึ้นมา พอเจอกับพลังของหลงซาน ก็เหมือนกระดาษเปียกน้ำ ขาดวิ่นในพริบตา

เขาพยายามจะสวนกลับ พยายามจะใช้สกิลควบคุม

แต่การถูกกดดันด้วยพละกำลังอันมหาศาลของหลงซาน ทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก นับประสาอะไรกับการร่ายสกิลที่ซับซ้อน

นี่แหละคือการต่อสู้ระยะประชิดของสายกายภาพระดับท็อป เมื่อชิงความได้เปรียบมาได้แล้ว สายเวทก็จะถูกกดหัวจนโงหัวไม่ขึ้น

ถ้าเข้าประชิดตัวได้เมื่อไหร่ ก็เท่ากับตาย!

"ฉัวะ!"

ดาบที่สอง ฟาดเข้าที่ไหล่ซ้ายของจีฟ

กระดูกไหปลาร้าแหลกละเอียด!

-98,654!

หลอดเลือดลดฮวบลงไปอีก!

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที

หลอดเลือดของจีฟ ก็เหลือศูนย์

เมื่อหลงซานตวัดดาบงัดร่างที่แหลกเหลวของจีฟขึ้นฟ้า ก่อนจะมองดูมันร่วงหล่นลงมาอย่างหมดสภาพ

การต่อสู้ ก็จบลงโดยไร้ข้อกังขา

จีฟร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ลมหายใจรวยริน ในดวงตาเหลือเพียงความว่างเปล่า

หลงซานเดินเข้าไปหา ยืนมองลงมาด้วยสายตาเย็นชา ไร้ซึ่งการเย้ยหยัน ไร้ซึ่งความสมเพช

"อ่อนแอเกินไป"

สิ้นคำพูด หลงซานก็ยกเท้าขวาขึ้น แล้วกระทืบลงไปอย่างแรง

"ปัง!"

ฝุ่นทรายคลุ้งขึ้นบางๆ กลางทะเลทรายโกบี

หลอดเลือดของจีฟ ว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์

การต่อสู้ทั้งหมด ตั้งแต่เริ่มจนจบ ใช้เวลาเพียง... 1 นาที 47 วินาที

ณ ประเทศมังกร อาคารสำนักงานใหญ่หอวิญญาณนักรบ

ลำแสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง

ร่างของหลงซานที่ไร้รอยขีดข่วน ปรากฏตัวขึ้น

เขาปัดฝุ่นตามตัวเบาๆ สีหน้าดู... เซ็งๆ

"เสร็จแล้วเหรอ?" หลงเจิ้นเยว่ถาม

"อืม เสร็จแล้ว" หลงซานพยักหน้า "ไอ้แก่นั่นมันอ่อนกว่าในข้อมูลอีก สงสัยจะกลัวจนฉี่ราด สกิลยังร่ายไม่ทันจบเลย"

วินาทีต่อมา ประกาศระบบที่เย็นชาและดังกึกก้อง ก็ดังขึ้นทั่วโลกอีกครั้ง:

[การท้าทายระดับโลกที่ประเทศมังกรประกาศต่อประเทศบัง สิ้นสุดลงแล้ว!]

[ผู้ชนะ: หลงซานแห่งประเทศมังกร!]

[ผู้แพ้: จีฟแห่งประเทศบัง (เสียชีวิต)!]

[ตามกฎ ประเทศมังกรจะได้รับแต้มบุญประเทศ 10% และประเทศบังจะสูญเสียแต้มบุญประเทศ 10%!]

[การถ่ายโอนแต้มบุญประเทศ มีผลทันที!]

สิ้นเสียงประกาศ อากาศทั่วโลกก็เหมือนจะหยุดนิ่ง

เมื่อเทียบกับแต้มบุญประเทศของประเทศอีเกิล แต้มบุญประเทศ 10% ของประเทศบังนั้นให้ความรู้สึกที่ต่างกันลิบลับ

เห็นได้ชัดเลยว่า แต้มบุญประเทศส่วนใหญ่ ล้วนอยู่ในกำมือของสามประเทศมหาอำนาจอันดับแรก

แต่สิ่งที่ทำให้คนทั้งโลกช็อกจริงๆ คือการต่อสู้ในครั้งนี้ต่างหาก

ไม่ถึงสองนาที!

ผู้ตื่นรู้ระดับท็อป เลเวล 79 ระดับแกนนำของประเทศบัง... โดนสอยร่วงไปแบบนี้เลยเหรอ?

คนทั้งโลก... เดือดพล่าน!

ไม่ใช่แค่ในช่องประกาศ แต่เป็นโลกความเป็นจริง ทั้งในศูนย์บัญชาการ ศูนย์วาร์ป หรือแม้แต่ตามท้องถนน!

"ไม่ถึงสองนาที... วันช็อตคิล..."

"นี่มันไม่ใช่สู้แล้ว นี่มันบดขยี้ชัดๆ! บดขยี้กันเห็นๆ!"

"ผู้อาวุโสสูงสุดของประเทศมังกร... จะโหดไปไหนวะเนี่ย?!"

"งานนี้ประเทศบังจุกแน่ เสียแต้มบุญประเทศไป 10% แถมยังเสียยอดฝีมือไปอีกคน..."

ความหวาดกลัว ความตกตะลึง ความยำเกรง...

หลากหลายความรู้สึกแผ่ขยายไปทั่วโลก

ณ ประเทศบัง วิหารพรหมมา

ราจีโมฮันขาอ่อน ทรุดฮวบลงกับพื้น หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ปากพึมพำ "จบกัน... จบกันแล้ว... แต้มบุญประเทศ 10%..."

ทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นเพียงเพราะความอวดดีและคำพูดพล่อยๆ ของเขาแท้ๆ

ในที่สุด เขาก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตัวเองทำเรื่องโง่เง่าลงไปขนาดไหน

ประเทศจิงโจ้ ประเทศจอห์นบูล ประเทศโกล ประเทศอาทิตย์อัสดง...

ประเทศที่เพิ่งจะกระโดดออกมารับลูกประเทศอีเกิลเมื่อครู่นี้ ตอนนี้พากันเงียบกริบ ใจเต้นรัวด้วยความหวาดเสียว

โชคดีนะ โชคดีที่ประเทศมังกรเลือกเชือดประเทศบัง ไม่ใช่พวกเขา

พร้อมๆ กันนั้น ความเย็นเยียบก็แล่นปร๊าดจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อม

ประเทศมังกร ไม่ได้ขี้ขลาดอย่างที่พวกเขาคิดเลยสักนิด

พวกเขามีทั้งกำลังที่แข็งแกร่ง และที่สำคัญคือ... มีความเด็ดขาดที่จะลงมือทำ