บทที่ 20 แบบนี้มันถูกกฎหมายโปเกมอนด้วยเหรอฟะ?
บทที่ 20 แบบนี้มันถูกกฎหมายโปเกมอนด้วยเหรอฟะ?
“ยิมโรตา...”
ระหว่างทางเดินกลับไปยังโปเกมอนเซ็นเตอร์ คาโอรุโกะหวนนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นในยิมโรตา รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากของเธออย่างไม่อาจห้ามได้
จู่ๆ เธอก็รู้สึกขึ้นมาว่า สิ่งที่โปเกมอนลีกเคยประกาศไว้ไม่ได้เป็นเรื่องโกหกหลอกลวงเลยสักนิด สิ่งอำนวยความสะดวกอย่างยิมนั้นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อขัดเกลาผู้ท้าชิงจริงๆ และผู้ท้าชิงก็สามารถเก็บเกี่ยวประสบการณ์และเติบโตขึ้นได้จากการแบทเทิลยิมนี่แหละ!
แต่พอสมองดันนึกไปถึงยิมฮานาดะที่เพิ่งไปท้าประลองมาก่อนหน้านี้ รอยยิ้มของคาโอรุโกะก็ดูฝืนๆ ขึ้นมาทันที เอาเถอะ ยิมที่สุกเอาเผากินแบบนั้นมันก็คงมีอยู่บ้างล่ะนะ
ให้ตายเถอะ คนที่จะคู่ควรกับคำว่ายิมลีดเดอร์อย่างแท้จริง ต้องเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงและมีอัธยาศัยอ่อนโยนอย่างยิมลีดเดอร์กู่ซินเท่านั้นแหละ!
“คุณคาโอรุโกะ อารมณ์ดีจังเลยนะคะ?”
เชียร์ลีดเดอร์สาวน้อยคนหนึ่งเอ่ยถามคาโอรุโกะด้วยความสงสัย ก็แหม เพิ่งจะท้าชิงยิมล้มเหลวมาหมาดๆ ไม่ใช่เหรอ?
“เอ๊ะ? งั้นเหรอคะ?”
คาโอรุโกะที่ได้ยินแบบนั้นก็ชะงักฝีเท้าลง เป็นความจริงที่ตอนนี้เธอกำลังอารมณ์ดีสุดๆ แต่เธอแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ?
“กำลังคิดถึงยิมลีดเดอร์กู่ซินเมื่อกี้อยู่หรือเปล่าคะเนี่ย?”
“ไม่ได้คิดซะหน่อยค่ะ กรุณาอย่าพูดจาไร้สาระแบบนี้นะคะ”
คาโอรุโกะหน้าแดงระเรื่อ ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะดุกลับไปเบาๆ
“ค่าๆ ๆ” เชียร์ลีดเดอร์สาวน้อยกะพริบตาปริบๆ อย่างรู้ทัน
“แต่คิดไม่ถึงจริงๆ นะคะ ว่ายิมโรตาจะเป็นแบบนี้... ตอนแรกฉันนึกว่ายิมนี้จะห่วยแตกซะอีก”
“นั่นสิคะ ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกันเลย พี่ยิมลีดเดอร์สุดหล่อคนนั้นอุตส่าห์เอาน้ำอัดลมมาแจกพวกเราด้วย ใส่ใจสุดๆ ไปเลยอ่ะ!”
“แถมฝีมือก็ยังแข็งแกร่งมากๆ ด้วยสิ ขนาดคุณคาโอรุโกะยังต้องยอมสละสิทธิ์ท้าชิงเลยนะคะเนี่ย”
“พวกชาวเน็ตสมัยนี้ชอบพูดจาเพ้อเจ้อจริงๆ เลย ทั้งที่ยิมลีดเดอร์กู่ซินออกจะเพอร์เฟกต์ขนาดนี้ พวกเขายังกล้ากุข่าวลือเสียๆ หายๆ อีก! เกินไปแล้วนะ!”
“ฮึ~ พวกนั้นต้องอิจฉายิมลีดเดอร์กู่ซินอยู่แน่ๆ เลย ก็ยิมลีดเดอร์กู่ซินทั้งหล่อทั้งเก่งขนาดนี้ แถมดูจากสภาพยิมแล้ว ที่บ้านก็คงจะรวยล้นฟ้าอีกต่างหาก พวกนั้นก็เลยจงใจใส่ร้ายป้ายสียิมโรตาไงล่ะคะ”
บรรดาแก๊งแฟนคลับเชียร์ลีดเดอร์ต่างก็ผลัดกันแสดงความคิดเห็น และสรุปฟันธงกันเอาเองเสร็จสรรพ ว่าพวกที่มาคอมเมนต์รีวิวแย่ๆ ต้องเป็นพวกนักเลงคีย์บอร์ดที่จ้องจะดิสเครดิตอย่างแน่นอน
ถึงแม้ว่า... ข้อสันนิษฐานเรื่องการจงใจใส่ร้ายมันจะดูไม่ค่อยมีน้ำหนักสักเท่าไหร่ก็เถอะ?
คาโอรุโกะฟังพวกเธอคุยกันจนแอบพูดไม่ออก แต่พอลองคิดดูดีๆ ด้วยระดับฝีมือของยิมลีดเดอร์กู่ซิน ต่อให้จะมีผู้ท้าชิงที่แข็งแกร่งโผล่มาจริงๆ มันก็ไม่น่าจะทำให้คะแนนรีวิวของยิมออกมาย่ำแย่ขนาดนี้ได้นี่นา?
คาโอรุโกะเริ่มไม่เข้าใจแล้วสิ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ หรือว่าคอมเมนต์รีวิวแย่ๆ พวกนั้น จะเป็นฝีมือของคนที่มีเจตนาไม่ดีมากลั่นแกล้งจริงๆ งั้นเหรอ?
“เพชรแท้ย่อมเปล่งประกายเสมอ ยิมลีดเดอร์กู่ซินจะต้องมีอนาคตที่รุ่งโรจน์และโด่งดังอย่างแน่นอนค่ะ”
คาโอรุโกะส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เธอเชื่อมั่นและฟันธงอย่างหนักแน่นเลยว่า ในอนาคตกู่ซินจะต้องก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในยิมลีดเดอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของภูมิภาคคันโตอย่างไม่ต้องสงสัย
“ยาโทโมริกับคิราเมะสินะ...”
จากนั้นคาโอรุโกะก็เริ่มขมวดคิ้วมุ่น เมื่อนึกถึงคำแนะนำของกู่ซิน เธอไม่มีเพื่อนอยู่ที่ภูมิภาคอื่นเลยสักคน การจะไหว้วานให้คนอื่นช่วยจับโปเกมอนข้ามภูมิภาคให้ มันก็ออกจะยากลำบากไปสักหน่อย
แต่เธอจะถ่อไปถึงภูมิภาคอโลลากับภูมิภาคพัลเดียด้วยตัวเองก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? ไม่ต้องพูดถึงเรื่องระยะทางจากคันโตที่ห่างไกลกันคนละซีกโลกหรอกนะ ต่อให้เธอจะดั้นด้นไปถึงที่นั่นได้จริงๆ ก็ใช่ว่าเวลาแค่นิดเดียวจะสามารถตามหาโปเกมอนสองสายพันธุ์นี้เจอได้ง่ายๆ
“ลองไปปรึกษาพวกผู้หลักผู้ใหญ่ในเมืองดูดีกว่าค่ะ” คาโอรุโกะเม้มริมฝีปากแน่น ตัดสินใจว่าจะลองกลับไปขอคำแนะนำจากผู้หลักผู้ใหญ่ในเมืองโอโตเมะดูสักที
เธอปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้น! และเธอก็มองเห็นถึงศักยภาพอันล้นเหลือในการพัฒนาทีมประเภทพิษด้วย
ถ้าพูดถึงเรื่องพรสวรรค์ คาโอรุโกะก็มั่นใจว่าตัวเองมีพรสวรรค์อยู่ในระดับที่ไม่เลวเลยทีเดียว ขอเพียงแค่มีทิศทางที่ชัดเจน คาโอรุโกะก็เชื่อมั่นว่าตัวเองจะต้องประสบความสำเร็จได้อย่างแน่นอน
สำหรับเทรนเนอร์คนหนึ่ง ถ้าหากมัวแต่ตั้งข้อสงสัยในตัวเอง แล้วจะก้าวไปสู่จุดสูงสุดได้อย่างไรกัน?
ยิ่งไปกว่านั้น คาโอรุโกะก็ยังแอบคิดเข้าข้างตัวเองด้วยว่า เธอมีความผูกพันกับโปเกมอนประเภทพิษอยู่ไม่น้อยเลย ทั้งๆ ที่ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติแท้ๆ เธอกลับสามารถจับโปเกมอนประเภทพิษมาได้ตั้งหลายตัว นี่มันไม่ใช่โชคชะตาฟ้าลิขิตหรอกเหรอ?
“ยิมลีดเดอร์กู่ซินคะ หญิงสาวคนนี้จะไม่ทำให้คำชี้แนะของคุณต้องสูญเปล่าอย่างแน่นอนค่ะ!”
ใบหน้าจิ้มลิ้มขาวเนียนของคาโอรุโกะฉายแววมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า หญิงสาวคนนี้สัมผัสได้ถึงวิสัยทัศน์ที่คุณมีต่อโปเกมอนประเภทพิษแล้วล่ะค่ะ!
อืม... และแล้ว การเดินทางของสาวน้อยในชุดกิโมโนผู้ตัดสินใจมุ่งมั่นจะเป็นผู้เชี่ยวชาญโปเกมอนประเภทพิษก็ได้เริ่มต้นขึ้น
...
ณ สวนหลังบ้านของยิมโรตา
กู่ซินกำลังง่วนอยู่กับการจัดตารางการฝึกซ้อมให้กับบรรดาโปเกมอนตัวหลักอย่างเนียโรเตและเพื่อนๆ ถึงแม้ว่าในตอนกลางคืนเขาจะสามารถใช้สูตรโกงอย่างระบบจำลองการเติบโตได้ก็เถอะ
แต่การฝึกพิเศษตามหลักการที่ถูกต้องก็ยังคงเป็นสิ่งที่จำเป็นและขาดไม่ได้ อย่างเช่น การฝึกฝนเพื่อเพิ่มความชำนาญในการใช้ท่าไม้ตาย หรือการฝึกปฏิกิริยาตอบสนอง เป็นต้น
“เอ๊ะ? กู่ซิน นายไปจับปิปปีมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”
“หา?”
กู่ซินหันขวับไปด้วยความงุนงง และภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็คือ ไอรีนกำลังเดินอุ้มปิปปีเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าประหลาดใจ
ในขณะที่ปิปปีซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของไอรีน ก็กำลังเบิกตากลมโตสุกใสจ้องมองมาที่กู่ซินด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ปิปปีงั้นเหรอ?
“เด็กคนนี้หลงทางมาหรือเปล่านะ”
กู่ซินไม่ได้คิดอะไรให้มากความ เขาเดินเข้าไปลูบหูเล็กๆ ของเจ้าตัวน้อยด้วยความเอ็นดู มันน่ารักน่าชังซะไม่มี
ปิปปีคือโปเกมอนประเภทแฟรี่ รูปลักษณ์ภายนอกของมันถูกจัดอยู่ในหมวดหมู่ของความน่ารักน่าชังอย่างเป็นทางการ ขนสีชมพูฟูฟ่องฟรุ้งฟริ้งทั่วทั้งตัว แถมรูปร่างยังดูคล้ายกับดวงดาว มองยังไงก็แบ๊วสุดๆ
และปิปปีก็ยังจัดเป็นโปเกมอนสายพันธุ์หายาก ซึ่งแน่นอนว่าพวกมันมักจะเป็นที่โปรดปรานของบรรดาสาวๆ เป็นพิเศษ
แต่กู่ซินจำได้แม่นยำเลยนะ ว่าในสวนหลังบ้านของเขาไม่มีทางมีปิปปีอาศัยอยู่อย่างแน่นอน ตอนที่เขาเดินทางไปฝึกวิชาที่ภูเขาโอสึกิมิคราวก่อน เขาก็ไม่ยักกะเจอปิปปีเลยสักตัว ก็เลยยังไม่ได้จับพวกมันมาเลี้ยง
ถึงอย่างนั้น การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของปิปปีตัวนี้ ก็ไม่ได้ทำให้กู่ซินรู้สึกลำบากใจอะไรมากมายนัก ก็แหม สวนหลังบ้านของเขามันกว้างขวางใหญ่โตซะขนาดนี้นี่นา
เพราะงั้นมันก็เลยมักจะมีโปเกมอนป่าแอบลักลอบเข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่บ่อยๆ บางตัวหน้าด้านหน้าทนเข้ามาแล้วก็ปักหลักยึดพื้นที่ไม่ยอมไปไหนเลยก็มี
ยกตัวอย่างเช่นเจ้ายาดงตัวนั้นไง...
เจ้ายาดงตัวนั้นโผล่มาจากไหนก็ไม่มีใครรู้ วันๆ เอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่ริมทะเลสาบ บางทีเล่นนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นไม่ยอมขยับเขยื้อนเปลี่ยนท่าเลยทั้งวันก็มี
ดังนั้น ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเจ้าปิปปีตัวนี้โผล่มาจากไหน แต่กู่ซินก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็แงล่ะ เมืองโรตาอยู่ห่างจากภูเขาโอสึกิมิแค่ไม่กี่ช่วงตึกเองนี่นา
และภูเขาโอสึกิมิก็เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยตามธรรมชาติที่มีชื่อเสียงของฝูงปิปปีนั่นแหละ
ปิปปีสัมผัสได้ถึงการลูบไล้ของกู่ซิน แต่มันก็ไม่ได้มีท่าทีขัดขืนหรือพยายามเบี่ยงตัวหลบ มันยังคงจ้องมองกู่ซินด้วยดวงตากลมโตไร้เดียงสาที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา
“งั้นเราก็เลี้ยงมันไว้เถอะนะ ปิปปีน่ารักจะตายไป”
ไอรีนดูจะถูกอกถูกใจเป็นพิเศษ เธอค่อนข้างเอ็นดูปิปปีตัวนี้เลยล่ะ
“อืม~ เอาสิครับ” กู่ซินพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหยิบโปเกบล็อกออกมาหนึ่งชิ้น
“เจ้าตัวเล็ก ถ้าบังเอิญพลัดหลงกับครอบครัวล่ะก็ งั้นก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกันนะ รับรองว่ามีของอร่อยๆ ให้กินไม่อั้นแน่นอน”
กู่ซินค้อมตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะยื่นโปเกบล็อกไปจ่อที่ปากของปิปปีพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลังแห่งโทกิวะแผ่กระจายออกไปรอบตัวอย่างเงียบเชียบและไร้รูปไร้ลักษณ์
ปิปปีกะพริบตาปริบๆ มันเอียงคอเล็กน้อยขณะจ้องมองกู่ซิน ดูเหมือนว่ามันจะยังคงสงสัยในตัวกู่ซินอยู่ไม่น้อย
ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ปิปปีก็ก้มหน้าลงอ้าปากงับโปเกบล็อกในมือของกู่ซิน ดูเหมือนว่ารสชาติของมันจะอร่อยล้ำเกินคาด ดวงตาของปิปปีถึงกับเปล่งประกายวิบวับขึ้นมาทันที
“มี่~!”
เสียงร้องใสแจ๋วราวกับกระดิ่งดังแว่วออกมาจากปากของปิปปีตัวนี้ นัยน์ตากลมโตทั้งสองข้างหยีโค้งเป็นรูปสระอิ
ไอรีนมองดูปิปปีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูรักใคร่ยิ่งกว่าเดิม
ทว่ากู่ซินกลับชะงักงันไปชั่วขณะ
“เอ๊ะ? เสียงร้องของปิปปีมันเป็นแบบนี้งั้นเหรอ?”
กู่ซินจ้องมองปิปปีสุดแบ๊วตัวนี้ด้วยความฉงนสนเท่ห์ ไม่ใช่มั้ง หรือว่าเขาจะความรู้รอบตัวน้อยเกินไป?
เสียงร้องของปิปปีคือคำว่า ‘มี่’ งั้นเหรอ?
กู่ซินหรี่ตาลงแคบ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้มันมีกลิ่นทะแม่งๆ ชอบกล
กู่ซินหยิบสมาร์ตโฟนโรตอมของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะหันกล้องไปทางปิปปี ไม่ว่าแกจะเป็นภูตผีปีศาจมาจากไหน พอเจอระบบวิเคราะห์ของโปเกเด็กซ์เข้าไป ยังไงแกก็ต้องเผยธาตุแท้ออกมาให้เห็น!
และเมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับข้อมูลในโปเกเด็กซ์ของปิปปีตัวนี้ สีหน้าของกู่ซินก็บิดเบี้ยวแปลกประหลาดอย่างหาคำบรรยายไม่ได้ในทันที
<ติ๊ด~ ปิปปี ประเภทแฟรี่ โปเกมอนนางฟ้า>
<คุณสมบัติพิเศษ: ประสานเวลา>
<ท่าไม้ตาย: แปลงร่าง, ไซโคคิเนซิส, ออร่าสเฟียร์, นิ้วแกว่ง, แผนชั่ว, บลาสต์เบิร์น, ไฮโดรแคนนอน, เฟรนซีแพลนต์, แผ่นดินไหว, เอ็กซ์แพนด์ฟอร์ซ...>
<คำบรรยาย: เนื่องจากรูปลักษณ์ภายนอกที่น่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก จึงทำให้มันได้รับความนิยมอย่างล้นหลามในฐานะสัตว์เลี้ยง ทว่าการจะค้นหาพวกมันตามธรรมชาตินั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย>
คุณโปเกเด็กซ์ครับ ช่วยอธิบายให้ฟังชัดๆ หน่อยได้ไหม ว่าปิปปีบ้านคุณมีคุณสมบัติพิเศษเป็นประสานเวลาเนี่ยนะ?
แล้วอีจำนวนท่าไม้ตายพวกนี้มันอะไรกันวะเนี่ย ล่อไปเป็นพรืดตั้งสองร้อยกว่าท่า แถมในโปเกเด็กซ์ยังเลื่อนดูแทบไม่หมดอีกต่างหาก นี่ปิปปีบ้านคุณมันเก่งเว่อร์วังอลังการขนาดนี้เลยเหรอ?
แบบนี้มันถูกกฎหมายโปเกมอนด้วยเหรอฟะ?