บทที่ 24 - คู่แข่งขอถอนตัว

ในตอนนั้นเอง

เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[กระตุ้นภารกิจต่อเนื่อง: เส้นทางเซียนพนัน]

[ระยะที่หนึ่ง: เดินทางไปมาเก๊าเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันราชาโป๊กเกอร์]

[รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: เปิดใช้งานแผนผังสกิล "ทักษะการโกง/ทักษะการพนัน"]

[บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: หักค่าชื่อเสียงทั้งหมดและบังคับให้รับงานแสดงภาพยนตร์เกรดต่ำหนึ่งเรื่อง]

ซูเจ๋อมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วสลับไปมองหน้าต่างระบบ

มุมปากค่อยๆ ยกขึ้น

"น่าสนใจดีนี่"

"ในเมื่อระบบออกปากเอง ... "

"งั้นเซียนพนันคนนี้ ฉันจะเป็นให้ดู"

ซูเจ๋อปิดโทรศัพท์แล้วหลับตาลง

"พี่อ้วนหวัง!"

ผู้จัดการส่วนตัวร่างอ้วนที่นั่งขับรถอยู่เบาะหน้าสะดุ้งเฮือก "มะ ... มีอะไรเหรอพี่เจ๋อ"

"ช่วยเช็กตั๋วเครื่องบินไปมาเก๊าให้หน่อย"

"เราจะไปรับของกัน"

วันต่อมา

ณ สตูดิโอรายการ "นักแสดงเข้าฉาก"

แม้ว่าเมื่อวานจะเกิดเหตุการณ์ "จับผู้ร้ายหนีหมายจับ" ที่สะเทือนเลื่อนลั่น แต่รายการก็ยังคงต้องถ่ายทำต่อไป

เพราะตอนนี้นี่กระแสของรายการมันสูงลิ่วจนน่าตกใจ

ผู้กำกับจางโหมวเพื่อเกาะกระแสนี้ ถึงกับสั่งให้คนอัปเกรดระบบรักษาความปลอดภัยของสตูดิโอขึ้นอีกสามระดับเมื่อคืนนี้ มีบอดี้การ์ดชุดดำยืนเรียงแถวกันสองข้างหน้าประตู คนที่ไม่รู้คงนึกว่านี่คือการประชุมสุดยอดผู้นำระดับประเทศ

เมื่อซูเจ๋อเดินเข้ามาในห้องพักนักแสดงด้านหลังเวที

ห้องที่เคยส่งเสียงจอแจก็เงียบกริบลงในทันที

เงียบงันราวกับป่าช้า

สายตาทุกคู่ของผู้เข้าแข่งขันพุ่งตรงไปที่ซูเจ๋อ

สายตาเหล่านั้นไม่ใช่การดูถูก เยาะเย้ย หรืออิจฉาเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป

แต่มันคือ ... ความหวาดกลัว

ความหวาดกลัวอย่างเปิดเผย

วิธีการชำแหละเนื้อหมูของซูเจ๋อในไลฟ์สดเมื่อวาน รวมถึงออร่าที่ทำให้ผู้ร้ายหนีหมายจับต้องคุกเข่า ได้ทิ้งบาดแผลทางใจที่ไม่อาจลบเลือนให้กับเหล่าดาราวัยรุ่นหน้าใสที่เติบโตมาในเรือนกระจกเหล่านี้

มันเหมือนกับว่ามีหมาป่าที่เพิ่งกินอิ่มหลงเข้ามาในฝูงไซบีเรียนฮัสกี

ใครจะกล้าขยับ

ในมือของซูเจ๋อยังคงถือธงผ้าไหม "พลเมืองดี" เอาไว้ด้วย (ไม่มีที่เก็บก็เลยถือติดมือมาด้วย)

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ

เมื่อสายตาของเขากวาดไปถึง ทุกคนก็ก้มหน้าและถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ บางคนถึงกับกลั้นหายใจ

หลี่จื่อเฟิง ดาราหน้าใหม่ยอดนิยมที่คอยจ้องเล่นงานซูเจ๋อและซื้อสื่อมาโจมตีเขามาตลอด ตอนนี้กำลังหดตัวอยู่มุมห้อง มือของเขากำกระติกน้ำเก็บอุณหภูมิไว้แน่นและสั่นเป็นเจ้าเข้าเหมือนคนเป็นโรคพาร์กินสัน

ซูเจ๋อมองไปทางนั้น

หลี่จื่อเฟิงสะดุ้งโหยงจนเกือบจะโยนกระติกน้ำทิ้ง

"พะ ... พี่ซู อรุณสวัสดิ์ครับ"

หลี่จื่อเฟิงฝืนยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ น้ำเสียงสั่นเครือ "พะ ... พี่เชิญนั่งตรงนี้ครับ ตรงนี้เย็นสบายดี"

ซูเจ๋อเลิกคิ้ว

อ้าว

นี่ปอดแหกแล้วเหรอ

ความกร่างก่อนหน้านี้หายไปไหนหมดล่ะ

ซูเจ๋อไม่ได้เกรงใจ เขานั่งกางแขนกางขาลงบนโซฟาตัวกลางสุดและวางธงผ้าไหมตั้งไว้ข้างๆ

พื้นสีแดงตัวหนังสือสีทองเปล่งประกายเจิดจ้า

มันเหมือนกับยันต์คุ้มภัยที่ทำให้ในรัศมีสามเมตรไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

...

ไม่นานการถ่ายทำรายการก็เริ่มต้นขึ้น

พิธีกรยืนอยู่บนเวทีด้วยความกระตือรือร้น

"หลังจากการแข่งขันที่ดุเดือดเมื่อวานนี้ เรากำลังจะเข้าสู่การแข่งขันแบบ PK ในรอบที่สอง!"

"ต่อไปขอเชิญซูเจ๋อและคู่แข่งของเขา ... เอ๊ะ"

พิธีกรมองดูการ์ดคิวในมือแล้วก็ชะงักไป

"เอ่อ ... ผู้เข้าแข่งขันที่เดิมทีต้อง PK กับซูเจ๋อคือ จางเหว่ย ... "

"จางเหว่ยไปไหนล่ะ"

กล้องตัดภาพไปยังที่นั่งผู้เข้าแข่งขัน

จางเหว่ย นักแสดงคนนั้นกำลังยกมือขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ เขายืนขึ้นด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว

"ผู้กำกับ! ผมขอสละสิทธิ์!"

จางเหว่ยตะโกนแหกปาก "ผมไม่แข่งแล้ว! ผมขอถอนตัว!"

คนทั้งสตูดิโอฮือฮา

จางโหมวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกรรมการขมวดคิ้วถามว่า "ทำไมล่ะ นี่เป็นโอกาสที่ดีมากนะ คุณแน่ใจเหรอว่าจะยอมแพ้"

"ผู้กำกับ ผมรักชีวิตตัวเองครับ!"

จางเหว่ยพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ "ซูเจ๋อเขา ... เขาน่ากลัวเกินไป! ถ้าผมต้องเข้าฉากปะทะอารมณ์กับเขา ผมกลัวว่าจะรับส่งบทกับเขาไม่ได้ แล้วถ้าเขาอินกับบทจนเผลอเอามีดแทงผมขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ"

"เมื่อวานขนาดผู้ร้ายหนีหมายจับยังต้องคุกเข่าให้เขาเลย แล้วผมเป็นใครถึงจะกล้าไปยืนบนเวทีเดียวกับเขาล่ะ!"

"แม่ผมบอกว่าเงินทองแม้จะสำคัญแต่ชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว!"

พูดจบจางเหว่ยก็ไม่สนว่าผู้กำกับจะยอมหรือไม่ เขาโยนไมโครโฟนทิ้งแล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

ความเร็วนั้นไวยิ่งกว่ากระต่ายเสียอีก

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดขำกันจนปอดโยก

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ขำจะตายอยู่แล้ว! ถึงกับกลัวจนถอนตัวเลยเหรอ"

"ซูเจ๋อ: ความไร้เทียมทานมันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน"

"จางเหว่ย: นี่มันการแข่งขันที่ไหนกัน นี่มันคำถามส่งตัวไปตายชัดๆ!"

"ชนะโดยไม่ต้องรบ พลังข่มขวัญของซูเจ๋อนี่ถือเป็นหนึ่งเดียวในวงการบันเทิงเลย!"

ซูเจ๋อยืนอยู่บนเวทีด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

"นี่มัน ... ชนะแล้วเหรอ"

เขามองไปที่โต๊ะกรรมการ

กรรมการทั้งสี่คนรวมถึงจางโหมวด้วยต่างก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

จะให้คะแนนยังไงล่ะเนี่ย

ยังไม่ได้แสดงเลยด้วยซ้ำ

แต่พอมองดูใบหน้าที่ดูไร้พิษสงของซูเจ๋อ แล้วนึกถึงมีดผ่าตัดเมื่อวาน ...

"อะแฮ่ม"

จางโหมวกระแอมไอและเป็นคนแรกที่ยกป้ายขึ้น

"แม้ว่าจะไม่มีการแสดง แต่ออร่าของผู้เข้าแข่งขันซูเจ๋อก็ได้ข่มทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้แล้ว"

"กลิ่นอายแบบชนะโดยไม่ต้องรบนี้ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของเสน่ห์นักแสดงเช่นกัน"

"ผมให้ ... คะแนนเต็ม!"

เมื่อกรรมการอีกสามคนเห็นดังนั้นก็รีบทำตามทันที

"คะแนนเต็ม!"

"คะแนนเต็ม!"

"ต้องได้คะแนนเต็มสิ! ซูเจ๋อสมควรได้รับมัน!"

พูดเป็นเล่น ใครจะกล้าให้คะแนนต่ำ

ถ้าเกิดคืนนี้ซูเจ๋อไปดักรอที่หน้าบ้านพวกเขาจะทำยังไง ถ้าเกิดซูเจ๋อรู้สึกว่าโครงสร้างกระดูกของพวกเขาน่าสนใจแล้วอยากจะเอาไปศึกษาสักหน่อยจะทำยังไง

ดังนั้น

ซูเจ๋อจึงผ่านเข้ารอบนี้ไปแบบนอนมาด้วยคะแนนเต็ม ท่ามกลางสายตาที่ทั้งงุนงงและหวาดเกรงของคนทั้งสตูดิโอ

"เอาล่ะครับ ในเมื่อผู้เข้าแข่งขันซูเจ๋อผ่านเข้ารอบไปได้โดยตรง"

พิธีกรเช็ดเหงื่อและรีบดำเนินรายการต่อ "งั้นเรามาประกาศหัวข้อของการแข่งขันรอบต่อไปกันเลยครับ"

หน้าจอขนาดใหญ่เลื่อนไปมา

ในที่สุดก็หยุดนิ่งที่ตัวอักษรขนาดใหญ่ไม่กี่ตัว:

[การแสดงความสามารถพิเศษ]

พิธีกรอธิบายว่า "ในรอบต่อไป เราต้องการค้นหาความหลากหลายของนักแสดง นอกจากฝีมือการแสดงแล้ว พวกคุณยังมีความสามารถพิเศษอะไรที่โดดเด่นอีกบ้าง จะร้องเพลง เต้น เล่นดนตรี กายกรรม ... ได้หมดเลยครับ!"

เมื่อได้ยินหัวข้อนี้ ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่หลังเวทีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในที่สุดก็ไม่ต้องแข่งกันที่ฝีมือการแสดงแล้ว!

เมื่อเทียบกับฝีมือการแสดงและออร่าแล้ว สำหรับไอดอลที่มาจากสายเด็กฝึกอย่างพวกเขานั้น การร้องเพลงและเต้นถือเป็นของถนัดเลยทีเดียว!

หลี่จื่อเฟิงยิ่งตาเป็นประกาย

โอกาสพลิกสถานการณ์มาถึงแล้ว!

เขามาจากบอยแบนด์ ร้องเต้นเก่ง แถมยังเล่นเปียโนระดับสิบอีกด้วย!

แล้วซูเจ๋อล่ะ

นอกจากจะแสดงเป็นพวกโรคจิตแล้ว เขายังทำอะไรได้อีก

ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าเขาร้องเพลงหรือเต้นเป็น!

"หึ คราวนี้ฉันจะให้นายได้รู้ว่าไอดอลที่แท้จริงมันเป็นยังไง" หลี่จื่อเฟิงคิดอย่างมาดร้ายในใจ

บนเวที

พิธีกรมองไปที่ซูเจ๋อ "ซูเจ๋อ รอบหน้านายจะแสดงความสามารถพิเศษอะไร ร้องเพลง หรือว่าเต้น"

ซูเจ๋อมองดูหัวข้อนั้นแล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ร้องเพลงงั้นเหรอ

เจ้าของร่างเดิมร้องเพลงเพี้ยนขั้นสุด

เต้นงั้นเหรอ

แข็งทื่อไปทั้งตัว

เล่นดนตรีงั้นเหรอ

เป็นแค่ผิวปาก

นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ ไม่ใช่หรือไง

ในตอนนั้นเองเขาก็นึกถึงคำเชิญลึกลับจาก "โพดำ A" เมื่อวาน รวมถึงภารกิจ [เส้นทางเซียนพนัน] ที่ระบบมอบให้

ในเมื่อจะต้องไปรับของที่มาเก๊า ... งั้นสู้ฝึกซ้อมเตรียมตัวไว้ก่อนไม่ดีกว่าเหรอ

ซูเจ๋อเงยหน้าขึ้นมองพิธีกรพร้อมกับเผยรอยยิ้มลึกลับ

เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น นิ้วที่เรียวยาวดูพลิ้วไหวเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟ

"ผู้กำกับ"

เสียงของซูเจ๋อไม่ดังนัก แต่ก็ดังไปทั่วทั้งสตูดิโอ

"ร้องเพลงเต้นรำมันธรรมดาไปครับ"

"ผมจะแสดงมายากล ... นิดหน่อย"

พิธีกรชะงัก "มายากล เสกนกพิราบอะไรแบบนั้นเหรอ"

ซูเจ๋อส่ายหน้า

เขาล้วงไพ่สำรับใหม่เอี่ยมออกจากกระเป๋าอย่างลวกๆ

ฟึ่บ

ไพ่ในมือของเขาคลี่ออกเป็นรูปสะพานสายรุ้งอันสมบูรณ์แบบ

"ไม่ใช่ปาหี่หลอกเด็กแบบนั้นหรอกครับ"

ซูเจ๋อมองไปที่กล้อง สายตาเปลี่ยนเป็นลึกล้ำและอันตราย ราวกับว่า "มหาโจร" ที่ทำให้ผู้ร้ายหนีหมายจับต้องคุกเข่าได้กลับมาอีกครั้ง

"มันคือแบบที่ ... "

"ทำให้คนหมดเนื้อหมดตัวได้เลยต่างหาก"

[จบแล้ว]