บทที่ 3 - ชาวเน็ตแห่แจ้งความ

"ร้องไห้ทำไม ยังไม่ถึงคิวเธอไปลงนรกสักหน่อย"

น้ำเสียงของซูเจ๋อราบเรียบราวกับกำลังถามว่า "กินข้าวหรือยัง" ทว่าความคาวเลือดที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นกลับทำให้อุณหภูมิในไลฟ์สตรีมลดฮวบลงจนติดลบ

เร่อปาถูกเขากระชากผมจนต้องแหงนหน้าขึ้น ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาฉายแง้วความหวาดกลัวอย่างแท้จริง เธออ้าปากค้างแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่จากความตื่นตระหนกสุดขีด

วินาทีนี้ ผู้ชมนับพันคนในห้องส่งไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

ทุกคนเกิดภาพหลอนไปชั่วขณะว่านี่ไม่ใช่รายการวาไรตี้ แต่เป็นเหตุการณ์ปล้นธนาคารของจริง! และพวกเขาทุกคนก็คือตัวประกัน!

กระแสในไลฟ์สตรีมเปลี่ยนทิศทางไปอย่างสิ้นเชิง

หากเมื่อนาทีก่อนทุกคนยังรอ "ดูเรื่องตลก" ตอนนี้ชาวเน็ตทั่วประเทศกลับเปลี่ยนมา "ร้องขอชีวิต" กันแทน

บนชาร์ตคำค้นหายอดฮิต แฮชแท็กพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง

#ซูเจ๋อมหาโจร ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่ง พ่วงด้วยตัวอักษรสีแดงเข้มคำว่า "เดือด"

#แนะนำให้ตรวจสอบซูเจ๋อ ตามมาติดๆ

#เร่อปาถูกขู่จนร้องไห้ ทะลุขึ้นท็อปทรี

ชาวเน็ตนับไม่ถ้วนแห่แท็กบัญชีทางการของตำรวจในพื้นที่ต่างๆ

"@ตำรวจนครบาลจิงไห่ คุณตำรวจมาดูนี่เร็วเข้า! สายตาแบบนี้ถ้าไม่เคยฆ่าคนมาเป็นสิบศพไม่มีทางฝึกได้หรอก!"

"นี่มันการแสดงที่ไหน นี่มันโจรตัวจริงกำลังสาธิตการทำงานชัดๆ!"

"ฉันดูหนังตำรวจจับผู้ร้ายมาก็เยอะ ไม่มีเรื่องไหนที่น่ากลัวเท่าซูเจ๋อเลย! ไอ้ความเย็นชาแบบนั้นมันสมจริงโคตรๆ!"

"ถ้านี่คือการแสดงล่ะก็ ฉันยอมกินคีย์บอร์ดโชว์เลย! แนะนำให้วิสามัญทิ้งตรงนี้เลยเถอะ!"

กองบังคับการตำรวจสืบสวนอาชญากรรมเมืองจิงไห่

ผู้กองเจ้ากังกำลังซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเข้าปากระหว่างเข้าเวร จู่ๆ เสี่ยวหลิวตำรวจหนุ่มหน้าใหม่ก็ยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้

"ผู้กอง รีบดูนี่สิครับ! ในเน็ตเดือดกันใหญ่แล้ว บอกว่ามีดาราเล่นบทโจรได้เหมือนมากจนประชาชนแห่กันแจ้งความ"

เจ้ากังซูดเส้นบะหมี่เข้าปากพลางหัวเราะเยาะ "พวกชาวเน็ตสมัยนี้ก็ตื่นตูมไปเรื่อย การแสดงมันจะไปเหมือนจริงได้สักแค่ไหนเชียว จะสู้ของจริ ... "

สายตาของเขาตกลงบนหน้าจอพอดี

เป็นจังหวะที่ซูเจ๋อกำลังกระชากผมเร่อปา สายตาเย็นเยียบกวาดมองไปรอบทิศทาง

"พรวดดดดด!"

เจ้ากังพ่นบะหมี่ออกมาหมดปาก

เขาวางถ้วยบะหมี่ลงดังปัง คว้าโทรศัพท์มาจ้องเขม็งไปที่ซูเจ๋อในหน้าจอ ดวงตาอันเฉียบคมของตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋าหรี่แคบลงทันที

สีหน้าแววตาแบบนั้น ...

การควบคุมกล้ามเนื้อแบบนั้น ...

รวมถึงความรู้สึกเมินเฉยต่อชีวิตมนุษย์แบบนั้น ...

"สืบ!" เจ้ากังตบโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วสั่งการเสียงเฉียบ "ไปสืบประวัติไอ้เด็กซูเจ๋อนี่มาเดี๋ยวนี้! ถ้ามันไม่เคยมีคดีติดตัวสักสองสามคดีล่ะก็ ฉันยอมกลืนตราตำรวจลงท้องเลยเอ้า!"

"หา ผู้กองครับ นี่มันรายการถ่ายทอดสดนะครับ ... " เสี่ยวหลิวถึงกับงง

"รายการบ้าบออะไรล่ะ! สายตาแบบนี้ต่อให้เป็นแดนประหารฉันยังไม่ค่อยได้เห็นเลย!" เจ้ากังทำหน้าขึงขัง "ต่อให้มันไม่เคยฆ่าคน แต่สภาพจิตใจของไอ้เด็กนี่ต้องมีปัญหาแน่ๆ มันคืออาชญากรแฝงตัวระดับอันตรายร้ายแรง!"

...

บนเวทีในห้องส่ง

เสียงระบบแจ้งเตือนในหัวของซูเจ๋อดังขึ้นรัวๆ

[ติ๊ง! ตรวจพบค่าความกลัวของฝูงชนรอบข้างพุ่งสูงขึ้น! ค่าชื่อเสียง +1000!]

[ติ๊ง! ตรวจพบความตื่นตะลึงของชาวเน็ตทั่วประเทศ! ค่าชื่อเสียง +5000!]

[ติ๊ง! ได้รับความสำเร็จพิเศษ: ข่มขวัญนางเอกระดับชาติจนร้องไห้ รางวัล: ปลดล็อกสิทธิ์การใช้งานร้านค้าระบบ]

ซูเจ๋อดำดิ่งอยู่กับบทบาทจนไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบเลยแม้แต่น้อย

[สมาธิขั้นเด็ดขาด] ทำให้เขาตัดขาดจากสิ่งรบกวนทั้งปวง

ตอนนี้เขามีเพียงความคิดเดียวคือ ควบคุมสถานการณ์และทำภารกิจ "ปล้น" ให้สำเร็จ

เขาปล่อยมือออกจากผมของเร่อปา เช็ดมือกับเสื้อผ้าอย่างรังเกียจ แล้วหันหลังเดินไปที่โต๊ะวางอุปกรณ์ประกอบฉาก

บนโต๊ะมีปืนพกของเล่นสีดำวางอยู่หนึ่งกระบอก

ซูเจ๋อเดินเข้าไปยื่นมือออกไปจับด้ามปืน

ชั่ววินาทีนั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

ปืนของเล่นกระบอกนี้ทำจากพลาสติก คุณภาพก็งั้นๆ แถมฝ่ายอุปกรณ์ยังงกเงิน ไปซื้อของกิ๊กก๊อกราคาไม่กี่หยวนมาจากแผงลอย

สภาพของซูเจ๋อตอนนี้คือ "มหาโจร" เรี่ยวแรงของเขามหาศาลจนน่าตกใจ

"แกรก!"

เสียงหักดังลั่น

ซูเจ๋อเพิ่งจะหยิบปืนขึ้นมา ออกแรงเพียงนิดเดียว ปืนพลาสติกกระบอกนั้นก็หักกลางตรงไกปืนเป็นสองท่อน!

ลำกล้องปืนร่วงลงพื้น เด้งดึ๋งๆ กลิ้งหลุนๆ ไปจนสุดขอบเวที

ในมือของซูเจ๋อเหลือเพียงด้ามปืนกุดๆ

ทุกคนในฮอลล์อึ้งกิมกี่

ผู้กำกับจางโหมวที่โต๊ะกรรมการใจหายวาบ ซวยแล้ว! อุบัติเหตุทางการแสดง!

ฉากที่ต้องใช้แรงกดดันสูงแบบนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือฉากหลุดแบบนี้แหละ พออุปกรณ์พัง บรรยากาศความน่ากลัวก็จะถูกทำลายลงทันที อารมณ์ของนักแสดงก็จะสะดุด แล้วละครฉากนี้ก็จะพังไม่เป็นท่า!

หวังพั่งจื่อที่อยู่หลังเวทีถึงกับยกมือปิดหน้า "จบกัน จบเห่แล้ว อุตส่าห์บิลด์อารมณ์มาตั้งนาน สุดท้ายมาตกม้าตายเพราะอุปกรณ์กากๆ!"

หน้าต่างแชทก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะมีคนเริ่มพิมพ์ข้อความรัวๆ

"ฮ่าๆๆๆๆ! ขำจะบ้าตาย! ปืนหัก!"

"ทีมงานซื้อของมาจากร้านทุกอย่างยี่สิบหรือไง"

"ซูเจ๋อหน้าเหวอไปเลยสิ จะเล่นต่อยังไงล่ะทีนี้"

"บรรยากาศเมื่อกี้หายวับไปหมดเลย โคตรกร่อย"

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าซูเจ๋อจะต้องหลุดจากคาแรกเตอร์ ต้องลนลาน หรือแม้แต่ผู้กำกับเองก็เตรียมจะสั่งคัตแล้วนั้น

ซูเจ๋อกลับขยับตัว

เขาก้มมองด้ามปืนหักๆ ในมือ สลับกับมองลำกล้องปืนบนพื้น

บนใบหน้าไม่มีวี่แววของความตื่นตระหนก แม้แต่คิ้วก็ไม่ขมวดลงสักนิด

ตรงกันข้าม

มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่อันตรายและชวนขนลุกยิ่งกว่าเดิม

รอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันต่อเครื่องมือห่วยๆ และความจองหองอวดดีที่สื่อว่า "ต่อให้ไม่มีปืน กูคอหอยมึงได้"

"จิ๊"

ซูเจ๋อโยนด้ามปืนหักๆ ทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี

เขาเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองไปรอบๆ ฮอลล์ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่กลุ่มนักแสดงสมทบ (รับบทเป็น รปภ.) ที่กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้อง

เขาหมุนคอไปมาจนเกิดเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ถกแขนเสื้อขึ้นอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังสยองเกล้า

"เครื่องไม้เครื่องมือไม่ค่อยจะได้เรื่องเอาเสียเลย ... "

เขาหยุดไปชั่วครู่ สายตาแปรเปลี่ยนเป็นดุดันอำมหิตราวกับพยัคฆ์ร้ายที่เตรียมขย้ำเหยื่อ

"สงสัยต้องทำขึ้นมาใหม่สักกระบอกแล้วล่ะ"

พูดจบ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่กระบองยางข้างเอวของ รปภ. คนหนึ่งเขม็ง

สายตานั้นสื่อความหมายชัดเจนว่า ขอยืมกระดูกแกมาใช้หน่อยก็แล้วกัน

ตู้ม!

หนังหัวของผู้ชมทั้งฮอลล์ระเบิดตู้มในพริบตา!

นี่มันการด้นสดเหรอ!

ปฏิกิริยาตอบสนองไวเกินไปแล้ว! แถมบทพูดนี่อีก ... "ทำขึ้นมาใหม่สักกระบอก" หมายความว่าไง จะเอาอะไรทำ เอาซี่โครงคนมาทำเหรอ!

ที่โต๊ะกรรมการ ผู้กำกับจางโหมวตื่นเต้นจนลุกพรวดขึ้นยืน สองมือค้ำโต๊ะ แววตาเป็นประกายวาววับน่ากลัว "เยี่ยม! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมที่สุด! นี่สิถึงจะเรียกว่าการแสดง! นี่สิไอ้บ้าการแสดงของแท้!"

ไลฟ์สตรีมแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

"ฉันไม่ไหวแล้ว! ขอยาดมที!"

"ทำไมพออุปกรณ์พังแล้วมันดูน่ากลัวกว่าเดิมอีกวะเนี่ย!"

"ทำขึ้นมาใหม่สักกระบอก ... ฉันรู้สึกเหมือนเขากำลังจะฉีกร่างคนด้วยมือเปล่ายังไงยังงั้น"

"ไหวพริบการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าฉากนี้ฉันให้เต็มสิบ! ไม่กลัวตัวร้ายมีปืน แต่กลัวตัวร้ายใช้มือเปล่านี่แหละ!"

"ซูเจ๋อ: ปืนน่ะเหรอ มันเป็นของเล่นของพวกอ่อนแอเท่านั้นแหละ"

ซูเจ๋อถกแขนเสื้อเสร็จก็พุ่งตรงเข้าไปหากลุ่มนักแสดงสมทบโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง

พวกนักแสดงสมทบก็เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยที่จ้างมาขำๆ เมื่อกี้ก็โดนออร่าของซูเจ๋อข่มจนเข่าอ่อนไปรอบหนึ่งแล้ว พอเห็นซูเจ๋อพุ่งเข้ามา แต่ละคนก็ร้องเสียงหลง หันหลังวิ่งหนีป่าราบ

จากบทเดิมที่ รปภ. ต้องพุ่งเข้าไปรวบตัวโจร

ตอนนี้กลายเป็นโจรวิ่งไล่กวด รปภ. ซะอย่างนั้น!

สถานการณ์วุ่นวายสุดขีด ทว่ากลับดูสมจริงจนน่าใจหาย!

ซูเจ๋อคว้าคอเสื้อของนักแสดงสมทบที่วิ่งช้าที่สุด หิ้วกลับมาเหมือนหิ้วลูกไก่ ก่อนจะจับกดลงกับเคาน์เตอร์

"ปัง!"

หน้าของนักแสดงสมทบกระแทกกับเคาน์เตอร์อย่างจัง

ซูเจ๋อคว้าปากกาหมึกซึมบนโต๊ะขึ้นมา ปลายปากกาจ่อห่างจากเส้นเลือดใหญ่ที่คอของนักแสดงสมทบเพียงหนึ่งเซนติเมตร

มือของเขานิ่งสนิทราวกับหินผา

สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง

"อย่าขยับ"

พูดแค่สองคำสั้นๆ

นักแสดงสมทบคนนั้นถึงกับฉี่ราดกางเกง ตาเหลือกค้าง สลบเหมือดไปตรงนั้นเลย

ทั้งฮอลล์เงียบกริบ

ซูเจ๋อค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองกล้อง

สายตานั้นราวกับทะลุผ่านหน้าจอมาจดจ้องผู้ชมทุกคนที่กำลังดูไลฟ์สตรีมอยู่

จากนั้นเขาก็ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก ทำท่าจุ๊ปากใส่กล้อง

"ชู่ว"

วินาทีนี้ ผู้ชมนับสิบล้านคนทั่วประเทศราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอไว้พร้อมๆ กัน

นี่มันการแสดงบ้าอะไรกัน

นี่มันมหาโจรหลุดออกมาอาละวาดชัดๆ!