บทที่ 37 - แก้มแดงระเรื่อของหญิงงาม ชนะทุกสรรพสิ่ง

บทที่ 37 - แก้มแดงระเรื่อของหญิงงาม ชนะทุกสรรพสิ่ง

"เรื่องนี้..."

ใบหน้าเล็กๆ ของเจียงเยี่ยนหลิงพลันแดงซ่านขึ้นมาอีกครั้ง

ตอนแรกเธอคิดว่าฉินอี๋คงดื้อก็เลยถูกจวินปู้ป้ายทำโทษ ใครจะไปคิดว่าเรื่องราวมันจะเป็นแบบนี้ไปได้

คิดได้ดังนั้นเธอก็แอบลอบมองจวินปู้ป้าย แต่ใบหน้าของเขายังคงราบเรียบเย็นชา ดูเหมือนจะไม่ได้มีความรู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย

"ยัยหนู พี่คงไปก้าวก่ายพี่ชายของเธอไม่ได้หรอกนะ"

เจียงเยี่ยนหลิงลูบหัวฉินอี๋พลางพูดด้วยความจนใจ

แต่ฉินอี๋กลับงัดลูกอ้อนขึ้นมาใช้ทันที

"ไม่เอานะคะ พี่ชายชอบรังแกหนู ตีหนูทุกที แถมไม่มีใครคอยว่าเขาด้วย ฮือๆๆ..."

ยัยหนูยกมือขยี้ตาทำท่าจะร้องไห้โฮ

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง"

เจียงเยี่ยนหลิงรีบโอ๋ทันที

แต่วินาทีต่อมา ฉินอี๋ก็เงยหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาปลอมๆ ขึ้นมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา

"พี่สาวคะ เอาอย่างนี้ดีไหม พี่มาเป็นพี่สะใภ้ของหนูสิคะ ถ้าพี่เป็นพี่สะใภ้ พี่ก็จะได้จัดการพี่ชายหนูได้ไง"

ทุกคนในที่นั้นถึงกับชะงัก

ที่แท้ยัยเด็กนี่ก็อ้อมค้อมซะตั้งนานเพื่อจะเข้าเรื่องนี้นี่เอง!

"พี่... เอ่อ... พี่"

เจียงเยี่ยนหลิงถึงกับใบ้กิน ไม่รู้จะพูดอะไรดี เธอเผลอหันไปสบตาจวินปู้ป้ายราวกับถูกมนต์สะกด และจังหวะนั้นเขาก็มองมาพอดี

สายตาของทั้งสองคนประสานกันกลางอากาศ

"หนูรู้หรอกน่า คิกๆ"

ฉินอี๋หัวเราะคิกคักเบาๆ

ทว่าจวินปู้ป้ายกลับปรายตามองยัยตัวแสบ

"แกรู้เรื่องอะไรห๊ะ"

"รออยู่ข้างนอกนี่แหละ ฉันจะไปทำกับข้าว"

พูดจบจวินปู้ป้ายก็เดินตรงเข้าไปในห้องครัว

"เอ่อ ครั้งนี้ตกลงกันแล้วนี่คะว่าฉันจะเป็นคนเลี้ยง"

"งั้นก็มาเป็นลูกมือฉัน"

"ได้เลยค่ะ"

ทั้งคู่สวมผ้ากันเปื้อนคนละผืน เดินหยิบจับของในครัวกันไปมา บรรยากาศดูอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ส่วนที่ลานว่างด้านนอก ฉินอี๋ในชุดเอี๊ยมกระโปรงกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างอาฮวา นิ้วเล็กๆ ชี้เข้าไปในครัว

"พี่อาฮวาดูสิคะ พี่ชายยังปากแข็งไม่ยอมรับอีก"

"เรานี่น้า แก่แดดจริงๆ"

อาฮวาในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากฉินอี๋เบาๆ พลางส่งยิ้มอ่อนโยนด้วยความเอ็นดู

แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองทั้งสองคนที่อยู่ในครัว โดยเฉพาะเจียงเยี่ยนหลิง ในแววตาของอาฮวาแฝงความอิจฉาเล็กๆ

การได้เป็นผู้หญิงของท่านจวิน...

คงเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดในโลกใบนี้แล้วล่ะมั้ง

หลังจากกินมื้อค่ำเสร็จ เจียงเยี่ยนหลิงก็รีบขอตัวเผ่นกลับบ้านทันที เธอขืนอยู่ต่อ ยัยเด็กผีฉินอี๋อาจจะหาเรื่องแกล้งอะไรเธออีกก็ไม่รู้

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากวิ่งจ๊อกกิ้งเสร็จ เซียวซานก็เข้ามาหาจวินปู้ป้ายเพื่อรายงาน

"ท่านจวินครับ งานไว้อาลัยของโจวเฉียงจะจัดขึ้นในบ่ายวันนี้ครับ"

"เตรียมตัวให้พร้อม บ่ายนี้เราจะไปร่วมงานไว้อาลัยของพวกมัน เพื่อแสดงความเสียใจสักหน่อย แล้วก็... ไปทวงของของเราคืนมาด้วย"

จวินปู้ป้ายแค่นเสียงหัวเราะเยือกเย็น

หลังจากจัดการธุระเสร็จ เขาก็เดินทางไปที่หอสมุดเพื่อหาผู้อำนวยการปู้เพื่อเดินหมากรุกตามที่ตั้งใจไว้

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสี่ของหอสมุด ผู้อำนวยการปู้ก็สังเกตเห็นจวินปู้ป้ายทันที แต่พอเห็นว่าไม่มีเจียงเยี่ยนหลิงมาด้วย ชายชราก็หุบยิ้มและหน้าบึ้งตึงทันที

"จวินปู้ป้าย ลูกสาวเจียงของฉันล่ะ"

ผู้อำนวยการปู้ถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

"ไปทำงาน"

จวินปู้ป้ายเอามือไพล่หลังตอบเสียงเรียบ

"ไอ้หนุ่มนี่ แกไม่ยอมพาเธอมาด้วย"

"ผมมาหาคุณเพื่อเล่นหมากรุกต่างหาก"

ผู้อำนวยการปู้มองจวินปู้ป้ายแล้วส่ายหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นใหม่

"เรื่องหมากรุกเอาไว้ก่อน ฉันมีอะไรจะให้แกดู"

พูดจบ เขาก็พาจวินปู้ป้ายเดินเข้าไปในห้องพักรับรองด้านใน

ไม่นานนัก ปู้ซือเหมิงก็เดินเข้ามา เธอสวมเสื้อขนเป็ดสีขาวตัวหนาและหดคอซุกซ่อนใบหน้าไว้ในเสื้อ ดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่หยอก

"มันหนาวขนาดนั้นเลยหรือไง คนแก่อย่างฉันยังใส่เสื้อชั้นเดียวเลย"

ผู้อำนวยการปู้กรอกตาใส่หลานสาว ก่อนจะแบมือออก

"เอามา"

"ปู่คะ ของชิ้นนี้หนูแอบไปขโมยมาจากบ้านตระกูลเลยนะ ระวังอย่าให้พังล่ะ"

ปู้ซือเหมิงหยิบของบางอย่างออกมาจากอกเสื้ออย่างทะนุถนอมแล้วส่งให้ปู่ของเธอ

"ฉันไม่ได้เป็นคนขโมยสักหน่อย"

ประโยคเดียวของปู่ทำเอาปู้ซือเหมิงแทบกระอักเลือด

เธอรีบโผล่หัวออกมาจากเสื้อขนเป็ด กะจะเถียงสักสองสามประโยค แต่พอมองเห็นจวินปู้ป้ายยืนอยู่ข้างๆ เธอก็รีบหดคอกลับเข้าไปทันที

ที่เธอเอาแต่ซุกหน้าซ่อนตัว ก็เพราะไม่อยากสู้หน้าจวินปู้ป้ายนี่แหละ

เธอไม่มีหน้าจะไปพบเขาแล้ว!

"นี่แหละ ของล้ำค่าที่สืบทอดกันมานับพันปีของตระกูลเรา"

ผู้อำนวยการปู้วางของสิ่งนั้นลงกลางโต๊ะ

จวินปู้ป้ายกวาดสายตามอง มันคือวัตถุที่มีลักษณะคล้ายกระดานหมากรุก แต่สิ่งที่วางอยู่บนนั้นไม่ใช่ตัวหมาก หากแต่เป็นหุ่นทหารขนาดเล็ก

หุ่นทหารเหล่านั้นหล่อขึ้นจากทองสัมฤทธิ์ สภาพเก่าแก่และเต็มไปด้วยสนิมเกรอะกรัง

แต่ถึงกระนั้น งานประติมากรรมก็ยังคงความประณีตงดงาม มองแค่แวบแรกก็สามารถสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวหุ่นทหาร หอกยาวในมือของพวกมันยังคงส่องประกายวาววับ

"ของชิ้นนี้ มีกลิ่นอายฆ่าฟันรุนแรงมาก"

จวินปู้ป้ายไม่เหมือนคนทั่วไป เขาคลุกคลีอยู่ในสนามรบมาตลอด จึงสามารถสัมผัสได้ว่าหุ่นทหารเหล่านี้ล้วนมีจิตวิญญาณ ราวกับเพิ่งคลานลุกขึ้นมาจากกองซากศพในสนามรบ และพร้อมที่จะพุ่งเข้าห้ำหั่นกับศัตรู

"ของสิ่งนี้เรียกว่ากระดานค่ายกล ในยุคโบราณ มีกองทหารราบอยู่หน่วยหนึ่งที่สามารถรบชนะกองทหารม้าได้ แกพอจะรู้เรื่องไหม"

ผู้อำนวยการปู้สวมแว่นสายตายาวแล้วเอ่ยถาม

"ถ้าจะพูดให้ถูกคือยุคสามกษัตริย์โบราณ ส่วนกองทหารราบที่คุณพูดถึง ถ้าผมเดาไม่ผิด คงจะเป็นค่ายทลายทัพสินะ ค่ายทลายทัพใช้เพียงแค่กำลังทหารราบ แต่กลับบดขยี้กองทัพม้าขาวผู้ภักดีที่ได้ชื่อว่าเป็นกองทหารม้าอันดับหนึ่งในใต้หล้าจนย่อยยับ และก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะกองทหารราบที่แข็งแกร่งที่สุด"

"สมกับที่เกิดมาเพื่อสนามรบ รู้ลึกกว่าตาแก่อย่างฉันซะอีก นี่คือกระดานค่ายกลที่ผู้ก่อตั้งค่ายทลายทัพทิ้งไว้ ภายในนี้บรรจุค่ายกลของค่ายทลายทัพเอาไว้"

ผู้อำนวยการปู้ดันกระดานค่ายกลไปตรงหน้าจวินปู้ป้าย

จวินปู้ป้ายยื่นมือออกไปสัมผัส พร้อมกับหลับตาลง ภาพที่ปรากฏขึ้นในหัวของเขาคือสนามรบที่เต็มไปด้วยภูเขาซากศพและทะเลเลือด กองทหารหน่วยหนึ่งกำลังบุกทะลวงไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

"ปณิธานทลายทัพ มุ่งหน้าสู้ตายไร้ทางถอย"

เสียงตะโกนก้องกังวานสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งแผ่นดิน

ทหารแต่ละนายพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต อาบเลือดสู้รบอย่างดุเดือด แม้จะบาดเจ็บ แม้จะเหลือแขนเพียงข้างเดียว พวกเขาก็ยังใช้ฟันฉีกกระชากเนื้อของศัตรูออกมา

ผ่านไปครู่หนึ่ง จวินปู้ป้ายลืมตาขึ้นแล้วกล่าว

"ค่ายทลายทัพ สมแล้วที่เป็นกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคโบราณ แต่... ค่ายเขี้ยวหมาป่าของผมก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันหรอกนะ"

"ของสิ่งนี้มีประโยชน์กับผม คุณเสนอราคามาได้เลย ขอเพียงไม่เป็นภัยต่อความมั่นคงของแคว้นเซี่ย ผมรับปากให้คุณได้ทุกอย่าง"

สำหรับผู้นำทัพแล้ว ค่ายกลย่อมเป็นสิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่ง จวินปู้ป้ายเองก็ไม่มีข้อยกเว้น ยิ่งเป็นค่ายกลของกองทัพไร้พ่ายอย่างค่ายทลายทัพด้วยแล้ว

เมื่อได้ยินคำพูดของจวินปู้ป้าย ผู้อำนวยการปู้ก็ลอบปิติยินดีอย่างบ้าคลั่งในใจ

เขาเดาถูกจริงๆ

ฐานะของจวินปู้ป้ายเหนือกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็อายุขนาดนี้แล้ว ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ย่อมเก็บอาการได้มิดชิด ชายชราปั้นหน้ายิ้มแย้มแล้วตอบว่า

"ฉันกับสหายตัวน้อยถูกชะตากันตั้งแต่แรกเห็น ของสิ่งนี้ฉันเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ขอยกให้แกก็แล้วกัน"

พูดจบ ทั้งเขาและปู้ซือเหมิงก็ต่างกลั้นใจรอฟังประโยคถัดไป

คนระดับจวินปู้ป้าย ไม่มีทางรับของขวัญล้ำค่าชิ้นนี้ไปฟรีๆ แน่นอน

ถึงตอนนั้น เขาก็จะอาศัยจังหวะนี้ผลักดันหลานสาวของตัวเองให้ไปเป็นลูกศิษย์ของจวินปู้ป้ายให้ได้ นี่แหละคือเป้าหมายที่แท้จริงที่เขายอมงัดของล้ำค่าประจำตระกูลออกมา

ทว่าจวินปู้ป้ายกลับรับของชิ้นนั้นไปหน้าตาเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและพูดว่า

"ถูกชะตากันตั้งแต่แรกเห็น งั้นพวกเรามาสาบานเป็นพี่น้องกันดีไหม"

[จบแล้ว]