ตอนที่ 320 แม่มดแห่งดวงดาวผู้มอบพรไปทั่ว （สอง）(ฟรี)

ตอนที่ 320 แม่มดแห่งดวงดาวผู้มอบพรไปทั่ว （สอง）

เฮเคตใช้เวทเคลื่อนย้ายพริบตามายังตระกูลดิกาเบิล ทหารยามที่หน้าประตูจำเธอได้ในทันที จึงนำทางเธอไปหาพี่สาวคนรองอีดิธด้วยท่าทางเลื่อมใส

“พี่สาวคนรอง”

เฮเคตทักทายเมื่อเห็นพี่สาวคนรองอีดิธกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่แต่ไกล

พี่สาวคนรองหันกลับมาแล้วยิ้มกล่าวว่า “เฮเคต ไม่เจอกันหลายเดือน ทำไมถึงมาหาข้าเองได้ล่ะ”

“เพราะข้ามีของดีมาให้พี่น่ะสิ” เฮเคตยิ้ม

พี่สาวคนรองวางบัวรดน้ำลงแล้วพาเฮเคตเข้าไปในห้องโถง สั่งให้เมดเตรียมขนมหวานเล็กน้อย จากนั้นจึงเริ่มถามว่าเฮเคตนำของดีอะไรกลับมาด้วย

เฮเคตไม่ได้ทำเป็นเล่นตัว เธอร่ายพรแห่งแม่มดแห่งดวงดาวให้พี่สาวคนรองโดยตรง

หลังจากได้รับพร พี่สาวคนรองก็มีสีหน้าประหลาดใจแล้วกล่าวว่า “ข้ารู้สึกว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นมากเลย!”

สมรรถภาพทางกายของเฮเคตนั้นแข็งแกร่งเกินไป ดังนั้นผลลัพธ์จากการเพิ่มสมรรถภาพทางกายของพรนี้จึงไม่ชัดเจนสำหรับเธอ แต่สำหรับคนอื่นที่มีร่างกายปกติและไม่ได้ถูกเพิ่มพูนด้วยพรสวรรค์ ย่อมสัมผัสได้ถึงการเพิ่มขึ้นของสมรรถภาพทางกายจากพรนี้ได้อย่างชัดเจนยิ่ง

พี่สาวคนรองทอดถอนใจ “พอนึกถึงเมื่อก่อน ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในอนาคตเจ้าจะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ ตอนเด็กๆ เจ้ายังคอยตามตื้อให้ข้าร่ายเวทมนตร์ให้ดูอยู่เลย แต่ตอนนี้เจ้ากลับกลายเป็นจอมเวทอสนีบาตทองคำที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแล้ว”

เฮเคตยิ้มและพูดคุยกับพี่สาวคนรองอยู่พักหนึ่ง

ในตอนนั้นเอง สวีตก็กลับมาพอดี ในมือของเขาจูงลูกชายของพี่สาวคนรองมาด้วย เมื่อเขาเห็นรูปร่างหน้าตาของเฮเคตที่ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย เขาก็เกิดอาการเหม่อลอยขึ้นมาวูบหนึ่ง

ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

น่าเสียดายที่ตัวเขาในวันนี้ ทำได้เพียงแค่แหงนมองเท่านั้น

แววตาของสวีตหม่นลงเล็กน้อยก่อนจะก้าวเข้าไปทักทาย “พี่สะใภ้ จอมเวทอสนีบาตทองคำ”

เด็กที่เขาจูงมาก็วิ่งไปหาพี่สาวคนรอง พร้อมกับเรียกแม่ด้วยความดีใจ

เฮเคตถือโอกาสมอบพรให้เด็กคนนั้นด้วย จากนั้นจึงหันไปมองสวีตแล้วยิ้มกล่าวว่า “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สวีต”

“นั่นสินะ ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ” สวีตมองใบหน้าที่งดงามหมดจด รวมถึงสง่าราศีที่ลึกลับและสูงส่งของเฮเคตจนเผลอเหม่อไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าอยากบอกเจ้ามาตลอด ไม่นึกเลยว่าแท้จริงแล้วเจ้าจะเป็นเด็กผู้หญิง ข้าอยากจะขอโทษสำหรับความมุทะลุในตอนนั้น”

เฮเคตโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เรื่องเล็กน้อยน่ะ”

สวีตหัวเราะฮ่าๆ “นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย เพราะตอนนี้เจ้าคือผู้แข็งแกร่งแห่งสาธารณรัฐเอียนส์ หากผู้ติดตามของเจ้ารู้ว่าตอนเด็กๆ ข้าเคยคิดจะรับเจ้ามาเป็นลูกน้อง ข้าเกรงว่าคงถูกพวกเขาเอาชื่อไปลงหนังสือพิมพ์และโทรศัพท์ผลึกเวท เพื่อด่าทอข้าติดต่อกันหลายวันหลายคืนแน่”

ปัจจุบันสวีตมีพลังอยู่ในระดับมหาจอมเวท 2 ดาว ซึ่งหากเทียบกับคนรุ่นเดียวกัน เขาก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง ทว่าอัจฉริยะผู้นี้ได้หลอมละลายความโอหังในอดีตจนหมดสิ้น และกลายเป็นคนที่สุภาพอ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ

เฮเคตยิ้มเล็กน้อย “เอาเถอะ ข้าจะยกโทษให้กับการกระทำของเจ้าในตอนนั้นแล้วกัน แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะสอนอะไรที่ไม่ค่อยดีให้กับหลานชายของข้านะ”

สวีตกล่าว “ฮ่าๆ นั่นเป็นเพราะเบลคอยากจะเป็นคนที่ดึงดูดเด็กผู้หญิง ข้าก็เลยสอนเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาน่ะ”

เฮเคตพูดไม่ออก ด้วยท่าทางขี้เก๊กแบบนั้นตอนเด็กๆ จะไปดึงดูดเด็กผู้หญิงได้ยังไงกัน?

ช่างเถอะ เฮเคตไม่ได้พูดกับเขาต่อ เธอโบกมือลา “ข้าต้องไปที่ต่อไปแล้ว ลาก่อนนะ พี่สาวคนรอง สวีต แล้วก็โอเลเต้”

สิ้นคำ ร่างของเฮเคตก็หายวับไป

หนูน้อยโอเลเต้ทำตาเป็นประกาย “คุณน้าเก่งจังเลยครับ คุณแม่ครับ โตขึ้นผมจะเก่งได้แบบคุณน้าไหมครับ?”

อีดิธหัวเราะอย่างเอ็นดู “คงจะไม่ได้หรอกจ้ะ ตอนคุณน้าอายุเท่าลูก เขาก็เป็นจอมเวทระดับสูงแล้ว”

หนูน้อยโอเลเต้งงเป็นไก่ตาแตกทันที อะไรนะ คุณน้าอายุ 14 ปีก็เป็นจอมเวทระดับสูงแล้วเหรอ?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนูน้อยโอเลเต้ก็ยิ่งเลื่อมใสคุณน้ามากขึ้นไปอีก เพราะตอนนี้เขาอายุ 14 ปี แต่ยังเป็นเพียงนักเวทฝึกหัดเท่านั้น!

“จริงด้วย สวีต พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองของเจ้ากังวลเรื่องแต่งงานของเจ้ามานานแล้วนะ ยังไม่คิดจะสร้างครอบครัวอีกเหรอ?” อีดิธหันไปมองเด็กหนุ่มผมแดงคนนั้น

ดูเหมือนว่าเขายังคงอาลัยอาวรณ์เฮเคตที่จากไป

อีดิธยิ้มแล้วพูดว่า “เลิกมองเถอะ คนคนนั้นเป็นคนที่เป็นไปไม่ได้ที่จะได้ครอบครอง”

สำหรับคนภายนอก เฮเคตเพียงแค่ปลอมตัวเป็นเด็กผู้ชายในตอนแรกเพื่อซ่อนตัวตนที่เป็นเด็กผู้หญิง แต่ในความเป็นจริง คนในครอบครัวต่างรู้ดีว่าเฮเคตไม่ได้เป็นเด็กผู้หญิงมาตั้งแต่ต้น

ประกอบกับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือระหว่างเฮเคตกับเด็กผู้หญิงหลายคน อีดิธจึงรู้ว่ารสนิยมทางเพศของเฮเคตไม่ได้เปลี่ยนไปตามการเปลี่ยนแปลงทางเพศสภาพ

อีกอย่าง สวีต เจ้าคู่ควรกับเฮเคตตรงไหนกัน?

สวีตตอบ “ข้าเปล่านะ...”

......

เฮเคตที่จากไปแล้วไม่รู้เลยว่าตนเองได้กลายเป็น ‘รักแรกที่ไม่อาจเอื้อม’ ของชายผมแดงบางคน และแน่นอนว่าต่อให้รู้เธอก็คงไม่ใส่ใจ สำหรับเธอแล้ว สวีตเป็นเพียงเพื่อนร่วมชั้นธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

หากไม่ใช่เพราะท่าทางขี้เก๊กในตอนนั้น และการที่พี่สาวคนรองแต่งงานเข้าบ้านเขา เฮเคตก็อาจจะจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

‘ไปหาฟูเรียก่อนแล้วกัน’

แม้ว่าเผ่าสมุทรจะย้ายไปอยู่ที่เมืองการผจญภัยในป่าตะวันออกดั้งเดิมแล้ว แต่พวกเขายังคงทิ้งเอลฟ์สมุทรบางส่วนไว้ที่เกาะอันซินเพื่อดูแลที่พักแห่งนี้ เพราะพวกเขาชอบสภาพแวดล้อมทางทะเล ดังนั้นหากเบื่อการอยู่ที่เมืองการผจญภัย ก็จะกลับมาพักผ่อนที่นี่สองสามวัน

ฟูเรียพักอยู่ที่เกาะแห่งนี้

ในฐานะแม่มดแห่งท้องทะเล เธอรักทะเลเป็นชีวิตจิตใจ ประกอบกับมีเจ้าฟองน้อยและเหล่าเอลฟ์สมุทร ดังนั้นส่วนใหญ่เธอจะอยู่ที่นี่ ส่วนเวลาฝึกฝนหรือนอนหลับก็จะกลับไปยังเอลิเซียม

ตอนนี้ทุกคนต่างมีสิ่งที่อยากทำ ไม่ได้เหมือนกับเฮเคตที่เอาแต่ฝึกฝนอยู่ในเอลิเซียมตลอดทั้งวัน

เมื่อเคลื่อนย้ายพริบตามาถึงเกาะอันซิน ฟูเรียกำลังจัดการธุระจุกจิกของเผ่าสมุทรอยู่ ส่วนเจ้าฟองน้อยอยู่ในทะเล เธอและปลาหมึกยักษ์ใหญ่ได้สร้างวังไว้ใต้พื้นน้ำ และกำลังยุ่งอยู่กับการตกแต่งอย่างสนุกสนาน

เมื่อฟูเรียเห็นเฮเคตมาถึง เธอรีบลุกขึ้นต้อนรับ “อาจารย์ ทำไมถึงมาหากะทันหันแบบนี้คะ หากมีธุระจะเรียกข้าไปหาที่นั่นก็ได้ค่ะ”

“ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่เดินเล่นไปทั่ว พอดีมีของจะให้เจ้าก็เลยแวะมาหา” เฮเคตยิ้ม จากนั้นจึงร่ายพรให้ฟูเรีย

ฟูเรียมีสีหน้าประหลาดใจ “อาจารย์เก่งจังเลยค่ะ”

เอ๋ คำพูดของฟูเรียนี่ช่างเรียบง่าย แต่ได้ใจอาจารย์คนนี้จริงๆ

เฮเคตคิดอย่างปลาบปลื้ม จากนั้นจึงกล่าวว่า “เรียกเจ้าฟองน้อยกับปลาหมึกยักษ์ใหญ่มาด้วยสิ ข้าจะให้พรพวกเธอด้วย”

“ได้เลยค่ะ”

ฟูเรียเดินออกไปเรียกพวกเธอให้กลับมา

เมื่อเจ้าฟองน้อยเห็นเฮเคต ก็พุ่งตัวเข้าหาทันทีพร้อมกล่าวอย่างดีใจ “เฮเคต มาหาข้าเหรอ!”

“ใช่แล้ว ดีใจไหมล่ะ?”

เจ้าฟองน้อยเผยรอยยิ้มสดใส “ดีใจที่สุดเลย เฮเคต ฮิฮิ”

เฮเคตมอบพรให้เธอ จากนั้นจึงพาเธอออกไปข้างนอก และภายใต้สายตาที่จ้องมองอย่างสงสัยของปลาหมึกยักษ์ใหญ่ เธอก็ได้มอบพรให้มันด้วยเช่นกัน

“ถือเป็นคำขอบคุณที่เจ้าช่วยหาของวิเศษให้ข้าตั้งมากมายนะ”

ปลาหมึกยักษ์ใหญ่โบกหนวดไปมาด้วยความดีใจ

หลังจากเล่นกับทั้งสามคนอยู่พักใหญ่ เฮเคตจึงจากไป