บทที่ 181 ตรวจร่างกาย? เชิญมาที่บ้านฉันสิ!

แม้คลื่นพลังจากการก้าวข้ามระดับจะสิ้นสุดลง แต่เกร็กยังไม่ยอมออกมา เขากำลังทดลองเล่นกับเวทมนตร์ใหม่ในแก่นสมาธิ ราวกับเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่

"ยกยอดคลื่นให้สูงขึ้นอีก! สูงขึ้นอีก! อ้า กำลังไม่พอ ความเข้มของคลื่นอัลตร้าซาวด์ขึ้นไปไม่ถึง... งั้นลดลงหน่อย! ลงอีกหน่อย... ไม่ไหว ความแม่นยำในการร่ายไม่พอ ควบคุมไม่ได้ถ้าต่ำกว่านี้..."

จากนั้นก็เป็นความถี่คลื่น! เพิ่มความถี่ขึ้น ขึ้น ขึ้น... ดีมาก การสะท้อนกลับแม่นยำขึ้น ระยะตรวจจับสั้นลง การสลักแบบจำลองเวทมนตร์ในแก่นสมาธิช่างสะดวกจริงๆ สามารถปรับความถี่ด้วยมือได้! ลองลดความถี่ลงอีก... ลง ลง ลง...

"อี๊ด..."

เสียงแหลมแผ่วเบาดังขึ้น

แย่แล้ว ลดความถี่ต่ำเกินไป ลงมาถึงช่วงที่หูมนุษย์ได้ยิน...

เกร็กเหงื่อตก เขาไม่กล้าลดลงไปถึงย่านความถี่ต่ำกว่าเสียง ได้แต่จดจำค่าที่ดีที่สุดไว้สองสามชุด คิดว่าต้องหาวิธีวัดดูว่าเป็นกี่เมกะเฮิรตซ์กันแน่

ด้านนอกห้อง เอลเดอร์วู้ดและอาจารย์ทอลก้ามองหน้ากัน  "เจ้าหนูนั่นกำลังทำอะไรน่ะ?" "ไม่รู้สิ... คงกำลังเล่นกับเวทมนตร์ใหม่ของเขามั้ง..."

อย่างไรก็ตาม ชีพจรในห้องยังคงมั่นคง พลังชีวิตเข้มแข็ง ผ่านจุดวิกฤตไปแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหา เอลเดอร์วู้ดยักไหล่ สุดท้ายก็ลากอาจารย์ทอลก้าแยกย้าย ต่างคนต่างกลับห้อง ไปทำธุระของตน ทิ้งให้ชายป่าเถื่อนกอดกระบองยืนเฝ้าหน้าประตูอย่างซื่อสัตย์ ราวกับทหารเอกที่พร้อมต้านทัพศัตรูนับหมื่น

อาชีพที่ใช้พละกำลังอดหลับอดนอนสักคืนไม่เป็นไร แต่ผู้ใช้เวทมนตร์ทำไม่ได้ จอมเวทต้องทำสมาธิ นักบวชต้องสวดภาวนา เป็นภารกิจที่ต้องทำทุกวัน และต้องนอนให้ครบแปดชั่วโมง นอนไม่พอ พรุ่งนี้ก็ร่ายเวทมนตร์ไม่ได้...

ในห้องพัก หลังจากเล่นกับความถี่อัลตร้าซาวด์จนพอใจ เกร็กก็เริ่มทดลองแนวคิดอื่นๆ จะรวมลำคลื่นอัลตร้าซาวด์ให้พุ่งออกไปได้ไหม?

จะปล่อยพร้อมกันหลายทิศทางเพื่อระบุตำแหน่งที่แน่นอนของอวัยวะบางส่วนได้ไหม?

จะสร้างความร้อนสูงในทันทีเพื่อละลายบางสิ่งเฉพาะจุดได้ไหม? ถ้าทำได้ก็จะมีมีดผ่าตัดด้วยคลื่นความถี่สูง...

จะทำอะไรได้อีก...

ร่ายมนตร์ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งใช้พลังเวทมนตร์ที่เหลือหมดสิ้น เกร็กจึงหาวและลืมตาขึ้นด้วยความพอใจ แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นโต๊ะเล็กข้างเตียง เขาก็ตาเหลือกและร้องโวยวายอย่างรุนแรง

"อ๊าาาาา! เหรียญทองของฉัน!!!!"

ที่มุมโต๊ะ ภูตน้อยที่เพิ่งได้มาวันนี้นั่งอยู่ที่ปากกระดิ่ง ร่างจางลงจนเหลือเพียงควันสีฟ้าบางๆ...

เกร็กปวดใจ ดูท่าแล้วเวลาปรากฏตัวของภูตน้อยหมดลงแล้ว ถ้าอยากใช้อีก เขาต้องเติมเงินเอง!

เขาทิ้งตัวลงนอนด้วยความหงุดหงิด วันรุ่งขึ้นเขาตื่นเช้ากว่าใคร เมื่อเอลเดอร์วู้ดตื่นขึ้นมา ก็เห็นเกร็กนั่งอยู่ใต้แสงอรุณ กำลังเล่นกระดิ่งที่เพิ่งได้มาเมื่อวาน หลับตา กำกระดิ่งไว้ ท่าทางตั้งใจมาก เห็นได้ชัดว่ากำลังประทับพลังจิตของตัวเองลงไป

เอลเดอร์วู้ดหยุดฝีเท้าทันที มองดูอยู่ห่างๆ กลัวจะรบกวน ไม่นานเกร็กก็ลืมตา ยกกระดิ่งขึ้นมาตรงหน้า หันปากกระดิ่งเข้าหาตัว สูดหายใจลึก

"เวลาเป็นเงินเป็นทองนะ เพื่อนข้า~~~"

เสียงแปลกๆ ทั้งที่เป็นประโยคจริงจัง แต่เอลเดอร์วู้ดฟังแล้วรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ ฉิว ควันสีฟ้าเส้นเล็กๆ ลอยออกมาช้าๆ นานทีเดียวกว่าจะรวมตัวเป็นรูปร่าง แต่เกร็กดูสีหน้าก็พอใจแล้ว หลับตาครู่หนึ่ง แล้วพูดอีกครั้ง

"แม่พระธรณีกำลังชักจูงเจ้า~~~"

ประโยคนี้เสียงยิ่งแปลกกว่าเดิม! นอกจากออกเสียงไม่ชัดแล้ว แม่พระธรณีคืออะไร? เป็นนิกายย่อยของศาสนาเทพแห่งธรรมชาติหรือ?

ฉิว ควันสีฟ้าถูกดูดกลับเข้าไป เห็นได้ชัดว่านี่คือคำสั่งเก็บกลับ เกร็กเล่นซ้ำไปมาสองรอบ หันมาเห็นเอลเดอร์วู้ด รีบลุกขึ้น

"เอลเดอร์?"

"อืม อืม เมื่อวานเจ้าก้าวระดับได้ราบรื่นสินะ? ขึ้นเป็นจอมเวทระดับสองแล้ว? เก่งมาก!" เอลเดอร์วู้ดเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเบิกบาน "อ้อ เมื่อวานยุ่งกันใหญ่ ยังไม่ได้คุยกันละเอียด เจ้าตั้งใจมาทำอะไรหรือ? ขึ้นเป็นนักบวชระดับสองแล้ว? มาเรียนเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ใหม่หรือ?"

แน่นอนว่าต้องเรียนเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ แต่... เกร็กมองซ้ายมองขวา พบว่าได้ส่งงานวิจัยให้เอลเดอร์วู้ดไว้แล้ว จึงเล่าเรื่องการส่งให้สภาเวทมนตร์ตรวจสอบและได้คะแนนต่ำ

"...เรื่องก็มีอยู่ว่า เมื่อวานได้พิสูจน์แล้วว่าเวทมนตร์นี้มีประโยชน์มากต่อการวินิจฉัยโรค แต่ต้องเพิ่มเติมข้อมูลอีกมากมาย... ผมคิดดูแล้ว ต้องขอความช่วยเหลือจากนักบวชทุกท่าน ดูคนไข้แล้ววาดภาพสมาธิไว้ทีละคน จึงจะทำงานนี้สำเร็จ

ผมไม่คุ้นเคยที่เมืองนิวิส รู้จักนักบวชไม่มาก ไม่รู้จะไปหาคนไข้ที่ไหน ต้องขอให้เอลเดอร์ช่วยคิดหาทางครับ"

"อืม นี่เป็นเรื่องดีนี่!" เอลเดอร์วู้ดยิ้ม "เวทมนตร์ที่เจ้าคิดค้นขึ้น ยอมสอนพวกเรา ข้าต้องขอบคุณเจ้ามาก! เรื่องต่อจากนี้เจ้าไม่ต้องกังวล ให้ข้าจัดการเอง! เจ้าว่าต้องวาดภาพสมาธิ ทั้งคนไม่ป่วยและคนป่วย ต้องวาดทั้งหมดใช่ไหม?"

เกร็กพยักหน้ารัวๆ "แน่นอนครับ! ผมดูก่อน ดูแล้ววาดให้พวกเขาจำ แล้วพวกเขาค่อยดูเอง..."

ตอนเรียนแพทย์พวกเขาก็เรียนแบบนี้  เริ่มจากสรีรวิทยา จุลกายวิภาคศาสตร์ อธิบายว่าคนปกติเป็นอย่างไร แล้วค่อยๆ เข้าสู่พยาธิวิทยา สรีรวิทยาของโรค บอกว่าเมื่อป่วยแล้วจะเปลี่ยนเป็นอย่างไร กายวิภาคศาสตร์ก็เช่นกัน ต้องสอนสภาพปกติก่อน แล้วค่อยให้จำความผิดปกติหนึ่ง สอง หรือหลายสิบอย่าง...

แน่นอน ในวิชากายวิภาคศาสตร์ ร่างกายที่พวกเขาได้เรียนรู้จะเป็นปกติหรือผิดปกติ นั่นก็...แล้วแต่โชคชะตา...

เกร็กยิ่งคิดยิ่งกังวล สำหรับตัวเขาเองก็ต้องดูคนที่ไม่ป่วยหลายสิบคนก่อน - ทั้งชาย หญิง วัยหนุ่มสาว คนชรา เด็ก ภาพที่วาดจึงจะพอหาจุดร่วมได้ แล้วนักบวชในเขตของเอลเดอร์วู้ดอีกหลายสิบคน ถ้าอยากให้ทุกคนคุ้นเคยกับอัลตร้าซาวด์...

ต้องใช้คนอย่างน้อยพันคนถึงจะพอ!

ถ้าเป็นชาติก่อน นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย ฐานข้อมูลของโรงพยาบาลใหญ่ๆ สามารถดึงภาพมาดูได้มากมาย ถ้าไม่พอก็ไปนั่งที่ศูนย์ตรวจสุขภาพสักสองสามวัน คนที่มาตรวจสุขภาพวันเดียวก็พอแล้ว แต่ที่นี่? ที่ที่แม้แต่แนวคิดเรื่อง "การตรวจสุขภาพ" ยังไม่มี?

จะไปจับคนตามถนนแล้วบอกว่า  นอนลง เปิดเสื้อขึ้น ให้ฉันทาน้ำมันบนท้องแล้วใช้เวทมนตร์ดูหน่อย? เกร็กแค่จินตนาการก็รู้สึกว่าภาพนั้นช่างน่าสยดสยองเหลือเกิน

"อืมมม..." เอลเดอร์วู้ดก้มหน้าครุ่นคิด "นักบวชในคณะของเราเดินไปตามหมู่บ้าน ฟาร์ม หาคนป่วยสักสองสามคนก็ไม่ยาก แต่จะหาคนปกติหลายร้อยคนมาให้ตรวจด้วยเวทมนตร์? ผู้ชายอาจพอได้ แต่ผู้หญิง..."

ผู้หญิงยากกว่า... อย่างเช่นคุณหนูไอริสครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาและทอลก้ารู้จักกันมาหลายปี และมีสหายหญิงมาด้วย เกร็กคงไม่มีโอกาสรักษา

"เรื่องนี้ให้ดิฉันคิดหาทางเองค่ะ" เสียงใสกังวานดังขึ้นจากหลังต้นไม้ อัศวินหญิงซารินาก้าวออกมา โค้งศีรษะให้เอลเดอร์วู้ดอย่างสุภาพ แล้วอาสา "เอลเดอร์วู้ด ท่านเวสท์แทมตัน  ถ้าท่านต้องการ เชิญมาที่ดินแดนของดิฉันได้ ดิฉันจะรวบรวมทหาร คนรับใช้ในปราสาท ชาวไร่ หาคนสักพันคนไม่ยากค่ะ ถ้าบังเอิญตรวจพบโรค ก็ขอให้ท่านช่วยรักษาด้วย? ค่าใช้จ่ายในการร่ายเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ ทางคฤหาสน์ของดิฉันจะรับผิดชอบเอง!"