บทที่ 105 การเกี้ยวพาราสี?

บทที่ 105 การเกี้ยวพาราสี?

“โฮก...”

เมื่อต้องเผชิญกับสไมโลดอนตัวเมียซึ่งแสดงท่าทีเป็นศัตรูอยู่ฝั่งตรงข้าม บลัดเบลดกลับไม่ถอยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันยังจ้องมองอีกฝ่ายอย่างหลงใหล

ดูรูปร่างนั่นสิ กล้ามเนื้ออันแข็งแรง แล้วก็เขี้ยวแหลมคมคู่นั้น!

สมบูรณ์แบบเหลือเกิน!

บนโลกนี้มีสไมโลดอนตัวเมียที่สมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้อยู่ได้อย่างไร?

เพียงได้เห็นกับตา หัวใจของบลัดเบลดก็เต้นรัว จนแทบอยากพุ่งเข้าไปหาเสียเดี๋ยวนั้น...

เอาล่ะ พอแค่นี้ก่อน ชักจะเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว!

“โฮก!”

บลัดเบลดเชิดศีรษะขึ้น ก่อนส่งเสียงคำรามอย่างสง่างามไปทางอีกฝ่าย

เสียงคำรามเกี้ยวพาราสีซึ่งใช้แสดงความเป็นเพศผู้ของมัน ย่อมไม่มีความเป็นศัตรูเหมือนเสียงคำรามของอีกฝ่าย

ขณะเดียวกัน บลัดเบลดยังจัดท่าทางที่ตัวมันคิดว่าดูสง่างามและองอาจที่สุดออกมาอีกด้วย

ทว่าสไมโลดอนตัวเมียฝั่งตรงข้ามกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

ส่วนลูกสไมโลดอนตัวเล็กก็ถอยไปหลบอยู่ด้านหลังแม่ของมันเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ยังคงชะงักงัน บลัดเบลดจึงลองก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างระมัดระวัง

“โฮก...”

สไมโลดอนตัวเมียยังคงจ้องบลัดเบลดอย่างระแวดระวัง ลำตัวส่วนหน้ากดต่ำลงเล็กน้อย ราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าโจมตีอย่างรุนแรงได้ทุกเมื่อ

แต่เนื่องจากมีกระจกกั้นอยู่ตรงกลาง จึงไม่มีทางเกิดอันตรายขึ้นจริง

บลัดเบลดก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายเป็นก้าวที่สอง ตามด้วยก้าวที่สามและก้าวที่สี่

ทว่าในขณะที่มันกำลังจะก้าวเป็นครั้งที่ห้า ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็เห็นได้ชัดว่าล้ำเส้นความอดทนของอีกฝ่ายแล้ว

“โฮก!”

สไมโลดอนตัวเมียส่งเสียงคำราม ก่อนพุ่งเข้าใส่บลัดเบลดอย่างฉับพลัน

บลัดเบลดตกใจจนต้องรีบชักอุ้งเท้าหน้าซึ่งกำลังยื่นออกไปกลับมา พร้อมถอยหลังติดกันสองก้าว

ใบหูทั้งสองข้างของมันลู่ลงโดยไม่รู้ตัว

โชคดีที่สไมโลดอนตัวเมียหยุดลงเมื่อพุ่งมาถึงกระจก

มันหันลำตัวกลับ ก่อนเดินลึกเข้าไปด้านในคอก โดยทิ้งสายตาเย็นชาไว้ให้บลัดเบลดซึ่งยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของกระจก

เมื่ออยู่ใกล้กันมากขึ้น บลัดเบลดก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ภายในดวงตาของอีกฝ่ายยังคงเต็มไปด้วยความเป็นศัตรูซึ่งไม่จางหาย

หากมีผู้เกี้ยวพาราสีที่ไม่รู้จักรักษาระยะห่างอย่างบลัดเบลดปรากฏตัวในธรรมชาติ เกรงว่าคงถูกสไมโลดอนตัวเมียซึ่งกำลังปกป้องลูกตบจนกะโหลกแตกไปแล้ว

เมื่อถึงเวลานั้น สิ่งที่อยู่ในแววตาของมันคงไม่ใช่เพียงความเป็นศัตรู แต่เป็นจิตสังหารอย่างแท้จริง

“ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้...”

แต่หลังถอยไปเพียงชั่วครู่ บลัดเบลดกลับยิ่งแน่วแน่ที่จะตามจีบอีกฝ่ายมากขึ้น แม้แต่ตัวมันเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด

แต่การตกหลุมรักเสือเขี้ยวดาบสักตัว จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยหรือ?

อย่างไรก็ตาม พักเรื่องรักหรือไม่รักเอาไว้ก่อน

เมื่อมองท่าทีของอีกฝ่ายซึ่งแทบจะเขียนไว้ชัดเจนว่า “หากเจ้ากล้าเข้ามาอีก ข้าจะฟาดเจ้าให้หมอบ!” บลัดเบลดก็รู้ว่าตอนนี้ไม่อาจใช้กำลังบังคับได้ และทำได้เพียงอาศัยสติปัญญาเท่านั้น

หรือควรไปขอคำแนะนำจากผู้อำนวยการผู้มากความสามารถดี?

“เข้าใจแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไปถามผู้อำนวยการ เขาต้องช่วยข้าได้แน่นอน”

บลัดเบลดพึมพำกับตัวเอง

แต่ในเวลาเดียวกันนั้น ภายในบริเวณนี้กลับมีใครบางตัวได้ยินสิ่งที่มันพูดทั้งหมด

“พรูด...”

“ใครอยู่ตรงนั้น?!”

บลัดเบลดหันขวับไปตามเสียง ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง

จากนั้นมันก็พบแมลงปอยักษ์ตัวหนึ่งเกาะอยู่บนเสาไฟถนนไม่ไกลนัก

ผู้ที่บังเอิญบินเตร็ดเตร่มาถึงบริเวณนี้ก็คือสายฟ้านั่นเอง

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้ยินผู้อำนวยการพูดถึงเจ้า เจ้าคือบลัดเบลดสินะ?”

“ส่วนข้าคือสายฟ้า เจ้าแห่งท้องนภาของสวนสัตว์แห่งนี้”

สายฟ้ายังคงพูดด้วยท่าทางหยิ่งผยองและไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเช่นเคย

“เจ้าเองก็คือสายฟ้าสินะ ข้าเคยได้ยินเรื่องของเจ้าจากผู้อำนวยการเหมือนกัน”

“แล้วเมื่อครู่เจ้าหัวเราะอะไร?”

บลัดเบลดจ้องอีกฝ่ายเขม็งพลางถาม

“ไม่มีอะไรหรอก ข้าเพียงรู้สึกว่าพฤติกรรมของเจ้า ทำให้ข้านึกถึงพฤติกรรมเกี้ยวพาราสีอันไร้เหตุผลของมนุษย์แบบหนึ่ง ซึ่งผู้อำนวยการเคยเล่าให้ข้าฟัง”

“พวกมนุษย์เรียกมันว่า ‘หมาเลีย’~”

“หมาเลีย?”

บลัดเบลดชะงักไปเล็กน้อย และยังคงพยายามทำความเข้าใจว่าคำนี้หมายถึงอะไร

“ใช่ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่สนใจเจ้าเลย เมื่อครู่ยังทำให้เจ้าตกใจจนถอยกรูด แล้วเหตุใดเจ้าถึงยังคิดจะตามเลียนางอยู่อีก?”

“เจ้านี่หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ”

สายฟ้ากล่าวด้วยน้ำเสียงเสียดสี

“ชิ แล้วเจ้ามีปัญหาอะไร?”

“ข้าไม่มีปัญหาหรอก เพียงรู้สึกว่าเมื่อครู่เจ้าดูเป็นหมาเลียเกินไปหน่อยเท่านั้น”

สายฟ้าตอบ

แต่สิ่งที่มันคาดไม่ถึงก็คือ อีกฝ่ายจะโมโหและเริ่มด่ากลับทันที

“ชิ เจ้าแมลงแก่ กล้ามาเหน็บข้างั้นหรือ?!”

“ข้าจะเลียใครแล้วมันผิดตรงไหน? เฮ้! ข้าถามว่ามันผิดตรงไหน?!”

“คิดว่าข้าไม่เคยได้ยินเรื่องของเจ้าหรืออย่างไร?”

“เมื่อก่อนเจ้าเคยปล่อยออกซิเจนความเข้มข้นสูงเพื่อปกป้องผู้อำนวยการไม่ใช่หรือ?”

“เจ้านั่นแหละที่เลียผู้อำนวยการ!”

“อย่างน้อยข้าก็ยังเลียตัวเมียเผ่าพันธุ์เดียวกัน ส่วนเจ้าน่ะเลียมนุษย์ข้ามสายพันธุ์ แล้วยังมีหน้ามาว่าข้าอีกหรือ?”

“อย่างไรเสีย อายุขัยของแมลงอย่างเจ้าก็ไม่มีทางยืนยาวเท่าข้าอยู่แล้ว”

“พอเจ้าตายเมื่อไร ข้าจะไปเต้นเยาะอยู่หน้าตู้สตัฟฟ์ของเจ้าให้หนำใจ ได้ยินหรือยัง สายฟ้า!”

เนื่องจากทั้งสองอยู่ห่างกันพอสมควร บลัดเบลดจึงยกอุ้งเท้าข้างหนึ่งขึ้นชี้หน้าอีกฝ่าย พลางด่าออกมาอย่างไม่ไว้หน้า

สมแล้วที่มันได้รับฉายาว่าเป็นราชาปั่นประสาทแห่งชิงหยวน

ก่อนหน้านี้มันยังเคยอาศัยเพียงฝีปากของตนเอง ต่อกรกับซื่อจวินและพรรคพวกจนหัวร้อนมาแล้ว

“เจ้า! อ๊าก! ข้า...เอ่อ...เจ้าแค่รอก่อนเถอะ!”

สายฟ้าโกรธจนพูดอะไรไม่ออก

สุดท้ายมันทำได้เพียงทิ้งคำขู่เอาไว้ ก่อนกระพือปีกบินจากไป

เสียงปีกกระพือดังหึ่ง ๆ ก้องไปทั่วสวนสัตว์

อาปิน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยซึ่งกำลังออกตรวจ อดเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้ ก่อนเห็นแมลงปอยักษ์บินผ่านเหนือศีรษะ

แต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้ รีบก้มหน้าลงอีกครั้ง พร้อมพึมพำกับตัวเอง

“ไม่ ๆ ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ฉันไม่เห็นอะไรเลย”

เกราะค้อนมีประสาทการได้ยินดีกว่าสัตว์ตัวอื่นเล็กน้อย จึงถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับตื้น ๆ

แต่มันได้ยินเพียงเสียงร้องด้วยความหัวเสียซึ่งดังมาจากที่ไกล ๆ ตามด้วยเสียงคำรามต่ำเจือความไม่พอใจอีกหลายคำ

สุดท้ายมันก็เลือกไม่สนใจ ก่อนกลับไปนอนต่อ

ส่วนเฟยซิงน่ะหรือ...

มันหลับสนิทจนไม่รับรู้เรื่องราวใด ๆ ทั้งสิ้น

ครอบครัวซิ่วเหอเพียงเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตราย พวกมันก็กลับไปกกไข่ต่อ

คอมป์ซอกนาทัสตัวน้อยทั้งสามดูเหมือนจะไม่รับรู้อะไรเลย พวกมันยังคงนอนหลับอย่างสงบอยู่ท่ามกลางอ้อมกอดของพ่อแม่

“ข้าก็จริง ๆ เลย ดูเหมือนนิสัยหวาดระแวงที่ติดมาจากตอนอยู่ในธรรมชาติจะต้องแก้เสียบ้างแล้ว”

ซิ่วเหอกล่าวเยาะเย้ยตัวเอง ก่อนหลับต่ออีกครั้ง

บลัดเบลดซึ่งยังยืนอยู่หน้าคอกหันกลับไปมองสไมโลดอนตัวเมียอีกครั้ง

บังเอิญว่าสายตาของทั้งสองประสานกันพอดี

จากนั้นบลัดเบลดจึงหันหลังเดินจากไป มุ่งหน้ากลับคอกของตน

เมื่อสไมโลดอนตัวเมียเห็นว่าเจ้าตัวน่ารำคาญจากไปแล้ว ในที่สุดมันก็ผ่อนคลายลง

มันเอนตัวนอนตะแคงกับพื้นอีกครั้ง ปล่อยให้ลูกสไมโลดอนตัวเล็กเข้ามานอนแนบอยู่ข้างลำตัว

อย่างไรก็ตาม ใบหูทั้งสองข้างของผู้เป็นแม่ยังคงตั้งชัน เห็นได้ชัดว่ามันยังไม่คลายความระแวดระวังโดยสมบูรณ์

สำหรับสวนสัตว์แล้ว คืนนี้เป็นค่ำคืนธรรมดาที่ทั้งสงบและเงียบงัน

แม้ว่าทุกคนและสัตว์ทุกตัวภายในสถานที่แห่งนี้ ต่างก็มีเรื่องราวเป็นของตนเอง

ตัวอย่างเช่น พนักงานบางคนกำลังนำรูปถ่ายคู่กับไนเจลไปอวดเพื่อนที่ไม่ได้มาทำงานในวันนี้ จนเรียกความอิจฉาจากคนเหล่านั้นได้ไม่น้อย

แต่ตอนนี้ก็ถึงเวลากล่าวราตรีสวัสดิ์ และเตรียมตัวต้อนรับวันพรุ่งนี้แล้ว

อืม...

เดี๋ยวก่อนนะ พวกเรากำลังลืมอะไรบางอย่างอยู่หรือเปล่า?

“เฮ้! มีมังกรอยู่แถวนี้ไหม?!”

“ไม่มีมังกรเลยหรือ?!”

“อสูรก็ได้! มนุษย์ก็ได้! มีใครอยู่บ้างไหม?!”

ซื่อจวินเดินเตร็ดเตร่อยู่เพียงลำพังภายในสภาพแวดล้อมอันซ้ำซากจำเจ พลางตะโกนเรียกหาความช่วยเหลือจากโลกภายนอก

อ้อ จริงด้วย ยังมีซื่อจวินอยู่อีกตัว

รอก่อนนะ เดี๋ยวค่อยไปช่วย!