บทที่ 45 เสือเขี้ยวดาบ ช้าก่อน

บทที่ 45 เสือเขี้ยวดาบ ช้าก่อน

การตรวจรับงานใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงจึงเสร็จสิ้น

ตลอดช่วงเวลานั้น ผู้ออกแบบพาหวังจิ่นและคนอื่น ๆ เดินชมสถาบันวิจัยขนาดย่อมแห่งนี้ พร้อมแนะนำห้องต่าง ๆ ทีละห้อง รวมถึงอธิบายว่า ภายใต้ระยะเวลาก่อสร้างอันเร่งรัด พวกเขาคำนึงถึงความมั่นคงของตัวอาคารและความครบถ้วนของระบบภายในอย่างไรบ้าง

จ้าวหรงกั๋วซึ่งอยู่ข้าง ๆ ก็พูดคุยกับผู้ออกแบบอย่างกระตือรือร้น บางครั้งยังหันมาถามความคิดเห็นจากหวังจิ่น ซึ่งกำลังแสร้งทำเป็นเดินตรวจงานอย่างจริงจังอีกด้วย

แล้วหวังจิ่นจะทำอะไรได้?

เรื่องไหนฟังเข้าใจก็ฟังต่อไป ส่วนเรื่องไหนไม่เข้าใจก็พยักหน้าอือออตามน้ำ

หากถูกถามย้ำขึ้นมาอีก เช่นนั้นก็คงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลยแล้ว

“อืม ดี ไม่มีปัญหา ผมไม่ขัดข้อง ทำออกมาได้ดีมากครับ”

หวังจิ่นคิดในใจว่า จะให้ฉันพูดอะไรได้อีกล่ะ?

อย่างไรก็ตาม การตรวจรับงานก็สิ้นสุดลงอย่างราบรื่น

ทันทีที่เขาก้าวออกจากประตูสถาบันวิจัย เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบก็ดังขึ้นภายในห้วงความคิด

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจก่อสร้างสาขา ‘สถาบันวิจัย’ สำเร็จ]

[รางวัล: แต้มชีวิต 50 แต้ม]

[เปิดใช้งานฟังก์ชันวิจัยสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์]

[สามารถมอบหมายให้พนักงานศึกษาพฤติกรรมและโครงสร้างของสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ชนิดต่าง ๆ เพื่อเพิ่มความสมบูรณ์ของข้อมูลที่เกี่ยวข้อง เมื่อข้อมูลของสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ครบถ้วนแล้ว จะได้รับรางวัลเพิ่มเติม]

[คุณได้รับภารกิจเลื่อนระดับชุดใหม่]

[ภารกิจที่ 1: ศึกษาข้อมูลพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตให้ครบ 3 ชนิด โดยจัดเก็บข้อมูลพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ไว้ภายในสถาบันวิจัย หรือเผยแพร่ในรูปแบบเอกสารอิเล็กทรอนิกส์และเอกสารกระดาษควบคู่กัน]

[ความคืบหน้าภารกิจ: 0/3]

[ภารกิจที่ 2: ทำให้สิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ภายในสวนสัตว์ขยายพันธุ์สำเร็จ]

[ความคืบหน้าภารกิจ: สำเร็จแล้ว]

[ภารกิจที่ 3: จำนวนผู้เข้าชมสวนสัตว์สูงสุดต่อวันแตะ 1,000 คน]

[ความคืบหน้าภารกิจ: 623/1,000]

[รางวัลภารกิจ: แต้มชีวิต 500 แต้ม]

เมื่อเห็นความคืบหน้าของภารกิจทั้งสาม หวังจิ่นก็อดยกมือขึ้นลูบคางไม่ได้ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ภารกิจครั้งนี้ดูไม่ยากเท่าไร อีกไม่นานฉันก็น่าจะเลื่อนระดับได้แล้ว”

เวลานี้จ้าวหรงกั๋วยืนอยู่ข้างกายพอดี หวังจิ่นจึงหันไปถามเขาทันที

“ศาสตราจารย์จ้าว การบันทึกและศึกษาพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ภายในสวนสัตว์คืบหน้าไปถึงไหนแล้วครับ?”

“หืม? ตอนนี้พวกเราบันทึกพฤติกรรมพื้นฐานได้เกือบครบแล้วครับ”

“แต่ผู้อำนวยการเองก็น่าจะทราบว่า พวกเรายังจำเป็นต้องบันทึกพฤติกรรมการขยายพันธุ์ของสัตว์ด้วย”

“ทว่าปัจจุบัน นอกจากไข่ไดโนเสาร์ที่คุณนำกลับมาแล้ว พวกเรายังไม่เคยสังเกตเห็นพฤติกรรมการขยายพันธุ์ของสัตว์ชนิดอื่นภายในสวนสัตว์เลย”

“ไม่เป็นไรครับ ศาสตราจารย์ช่วยรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่ในตอนนี้ แล้วจัดเก็บไว้ภายในสถาบันวิจัยตามสองรูปแบบที่พวกเราเพิ่งตกลงกันก็พอ ยิ่งเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี”

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ ผมจะพยายามจัดการให้เสร็จภายในช่วงบ่ายวันนี้”

“ต้องรบกวนศาสตราจารย์แล้วครับ”

“ฮ่า ๆ ผู้อำนวยการ พวกเราต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายขอบคุณคุณ”

“คุณทำให้คนอย่างพวกเรา ซึ่งเดิมทีได้แต่จ้องมองฟอสซิล สามารถเห็นสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ที่ยังมีลมหายใจอยู่ตรงหน้าได้”

จ้าวหรงกั๋วตอบด้วยรอยยิ้มอย่างสุภาพ

“ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

“ไม่มีปัญหาครับ”

ขณะมองแผ่นหลังของหวังจิ่นเดินจากไป ผู้ออกแบบที่ยืนอยู่ข้างจ้าวหรงกั๋วก็เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน

“ศาสตราจารย์จ้าว ช่วงนี้ผมมาที่สวนสัตว์ชิงหยวนค่อนข้างบ่อย จึงอยากรู้ว่าคุณมองผู้อำนวยการหนุ่มคนนี้อย่างไร?”

“เป็นเด็กหนุ่มที่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ดูธรรมดา แต่กลับลึกลับอย่างยิ่ง”

จ้าวหรงกั๋วมองหวังจิ่นเลี้ยวไปอีกทาง จนกระทั่งร่างของเขาหายลับออกจากสายตาอย่างสมบูรณ์ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ลึกลับจริง ๆ นั่นแหละ”

“ทุกวันผมอยู่ทำงานที่นี่จนดึก แต่สัตว์ชนิดใหม่เหล่านั้นกลับปรากฏขึ้นมาอย่างไร้ที่มา”

“ไม่มีรถขนส่งสัตว์เข้าออกเลยสักคัน ราวกับว่าพวกมันปรากฏขึ้นจากอากาศว่างเปล่า…”

“หรือว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะเป็นเทพเจ้ากัน?”

ผู้ออกแบบขมวดคิ้ว ก่อนจะตั้งข้อสันนิษฐานซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าเหลวไหลเกินไป

“แทนที่จะบอกว่าเขาเป็นเทพเจ้า ผมกลับเชื่อว่าเด็กหนุ่มคนนี้อาจมีความเกี่ยวข้องกับอารยธรรมต่างดาวอันก้าวหน้าเสียมากกว่า”

ใครจะคาดคิดว่าจ้าวหรงกั๋วจะเอ่ยข้อสันนิษฐานที่ฟังดูเหลือเชื่อยิ่งกว่าออกมา

“คุณเองก็เชื่อเรื่องมนุษย์ต่างดาวด้วยหรือ?”

ผู้ออกแบบถามหลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

“พวกมันต้องมีอยู่แน่นอน”

“เฮ้อ เมื่อก่อนผมเองก็ยังสงสัย แต่เมื่อไม่นานมานี้ ผมเริ่มเชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่า รอบโลกของพวกเราจะต้องมีอารยธรรมต่างดาวอยู่จริง”

“ฮ่า ๆ แต่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว คุณศึกษาด้านสิ่งมีชีวิตดึกดำบรรพ์ ทั้งยังยอมรับการมีอยู่ของมนุษย์ต่างดาวด้วย”

“หรือว่าสิ่งมีชีวิตบนโลกจะถูกมนุษย์ต่างดาวสร้างขึ้นมาจริง ๆ?”

ผู้ออกแบบกล่าวขึ้นอย่างกึ่งล้อเล่น

“ก็อาจเป็นไปได้ แต่ผู้ใดเสนอข้อสันนิษฐาน ผู้นั้นก็ต้องแสดงหลักฐาน”

“อีกทั้งวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตก็ได้รับการพิสูจน์แล้ว”

“บางทีโลกอาจเคยได้รับอิทธิพลจากบางสิ่งนอกโลกจริง แต่สิ่งเหล่านั้นน่าจะทำหน้าที่คล้ายตัวเร่งปฏิกิริยาเท่านั้น”

“แรงผลักดันสำคัญที่ทำให้สิ่งมีชีวิตวิวัฒนาการ ยังคงมาจากความขัดแย้งภายในของพวกมันเอง”

“ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผล”

…………

ในเวลาเดียวกัน หวังจิ่นกลับมาถึงห้องพักของตัวเองแล้ว

เขานั่งลงตรงริมเตียง เปิดหน้าต่างระบบ ก่อนจะเข้าสู่หน้าสุ่มรางวัล

“อืม…เมื่อครู่เพิ่งได้แต้มชีวิตมาห้าสิบแต้ม ถ้าอย่างนั้นก็สุ่มอีกสักครั้งแล้วกัน”

หวังจิ่นคิดเช่นนั้น ก่อนจะเลือกการสุ่มระดับกลางและกดยืนยันโดยตรง

[???]

เครื่องหมายคำถามทั้งสามตัวพลิกหมุนอย่างรวดเร็ว

ภายใต้สายตาเปี่ยมความคาดหวังของหวังจิ่น ความเร็วของพวกมันค่อย ๆ ลดลง จนในที่สุดชื่อหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

[ขอแสดงความยินดี คุณสุ่มได้รับเสือเขี้ยวดาบ]

[สิ่งมีชีวิตแต่ละตัวใช้พื้นที่ 30 หน่วย]

“เสือเขี้ยวดาบเองก็เป็นสัตว์ยอดนิยมมากเหมือนกัน ครั้งนี้ถือว่าโชคดีไม่น้อย”

แต่หลังจากความยินดีผ่านพ้นไป หวังจิ่นก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

เวลานี้สวนสัตว์มีพื้นที่หน่วยไม่เพียงพอ แม้แต่จะนำเสือเขี้ยวดาบออกมาเพียงตัวเดียวก็ยังไม่มีพื้นที่ว่างพอ

“ไม่ได้การ ฉันต้องรีบเลื่อนขึ้นระดับสี่”

“เมื่อระบบอนุญาตให้สัตว์ภายในสวนสัตว์ใช้พื้นที่หน่วยได้มากขึ้น ฉันถึงจะสามารถนำเสือเขี้ยวดาบออกมาได้”

“แต่โชคดีที่ภารกิจครั้งนี้ไม่ยากเกินไป อย่างช้าที่สุดก็น่าจะสำเร็จในช่วงสรุปผลประกอบการของวันมะรืน”

“ต่อจากนี้เพียงแค่รอก็พอ”

“โอ๊ย! ช่างมันเถอะ! เล่นเกมดีกว่า!”

หวังจิ่นยืดเส้นยืดสายอย่างแรง ก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์และเข้าเกมทันที

หากมองจากมุมหนึ่ง ตัวเขาก็เป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

อีกอย่าง เขายุ่งมานานขนาดนี้แล้ว จะเล่นเกมพักผ่อนบ้างไม่ได้หรืออย่างไร?

…………

เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ขณะที่ใกล้ถึงช่วงสรุปผลประกอบการประจำวัน เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นภายในห้วงความคิดของหวังจิ่นอย่างกะทันหัน

[ภารกิจที่ 1 สำเร็จแล้ว]

หวังจิ่นวางเมาส์ลง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ประสิทธิภาพการทำงานของจ้าวหรงกั๋วและคนอื่น ๆ สูงมากจริง ๆ

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า เพียงอาศัยข้อมูลที่รวบรวมและบันทึกเอาไว้ในตอนนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ภารกิจสำเร็จแล้ว

จริงสิ เขายังไม่ได้ตรวจดูฟังก์ชันใหม่เลย

หลังจากกลับมา เขามัวแต่คิดเรื่องการสุ่มรางวัล จึงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

ขณะที่หวังจิ่นกำลังจะเปิดดูฟังก์ชันใหม่ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เขาจึงหยุดควบคุมระบบภายในห้วงความคิด หยิบโทรศัพท์ออกมา และพบว่าเป็นข้อความจากเฉียนเสี่ยวหม่านซึ่งส่งมาทางแอปแชต

เฉียนเสี่ยวหม่าน: [ผู้อำนวยการ! ผู้อำนวยการ! รีบเปิดโทรศัพท์ดูเร็วเข้า สวนสัตว์ของพวกเรากำลังดังมากเลย!]