บทที่ 018: กินเจ้านี่เข้าไปแล้วจะได้ขึ้นสวรรค์เลยหรือไง?

ในยุคนี้ เนื้อหมูราคาแค่ชั่งละแปดสิบเฟิน กินลูกท้อไม่กี่ลูกจะทำให้ได้ขึ้นสวรรค์เลยหรือไง?

"คุณน้าครับ คุณน้าก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่ฤดูลูกท้อ คุณน้าดูคุณภาพของลูกท้อพวกนี้ด้วยตาตัวเองสิครับ อย่ามาโทษผมเลยที่ขายแพง ราคามันก็เท่านี้แหละครับ ถ้าอยากได้ก็เอาไป แต่ถ้าไม่ ผมก็ไม่ได้บังคับนะ"

หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าตอนนี้เธอกำลังร้อนเงินอย่างหนัก เซี่ยจิ้งอิงก็คงไม่เต็มใจที่จะเอาลูกท้อออกจากมิติพกพามาขายหรอก

เซี่ยจิ้งอิงปิดปากถุงผ้ากลับตามเดิม เธอไม่สนใจจริงๆ

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินจากไป เฉินเหม่ยจูก็ร้องเรียกหยุดเธอเอาไว้

"เดี๋ยวก่อนสิ"

เฉินเหม่ยจูรู้สึกลังเลอยู่บ้าง แปดสิบเฟินสามารถซื้อเนื้อหมูได้ตั้งหนึ่งชั่งเต็มๆ เชียวนะ

"คุณน้าครับ ตกลงคุณน้าจะเอาหรือไม่เอาล่ะครับ?"

เมื่อมองดูลูกท้อที่ดูชุ่มฉ่ำน่ากินเหล่านั้น เฉินเหม่ยจูก็กัดฟันและล้วงเงินของหล่อนออกมา "เอามาให้ฉันสองลูกก่อนก็แล้วกัน"

ของแบบนี้ไม่ใช่เนื้อสัตว์ มันก็แค่ของที่ซื้อมาเพื่อสนองความอยากของลูกสาวหล่อนเท่านั้น ไม่ใช่ว่าจะเอามากินแทนข้าวได้เสียหน่อย

"ได้เลยครับ สองลูกนี้หนักหนึ่งชั่งพอดี เพราะฉะนั้นก็แปดสิบเฟินครับ"

เฉินเหม่ยจูจ่ายเงินไปด้วยความรู้สึกปวดใจอย่างสุดซึ้ง จากนั้นก็ไปหาลูกสาวของหล่อน

บ้านของลูกสาวหล่อนอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ห่างออกไปแค่สองตรอกเท่านั้น

เฉียวฟางฟางอาเจียนมาตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้าตรู่ของวันนี้ หล่อนไม่ได้กินอะไรเลย และตอนนี้หล่อนก็รู้สึกอ่อนเพลียไปหมดแล้ว

เมื่อเห็นเฉินเหม่ยจูเดินเข้ามาในประตู หล่อนก็เพียงแค่เอ่ยทักทายอย่างอ่อนแรง

"แม่ แม่มาแล้วเหรอคะ?"

เมื่อเห็นลูกสาวของหล่อนเป็นแบบนี้ เฉินเหม่ยจูกก็รู้สึกปวดใจ

"แกบอกว่าอยากกินลูกท้อไม่ใช่เรอะ? แม่ซื้อมาให้แกแล้วนะ"

"มีลูกท้อจริงๆ เหรอคะ?"

เฉียวฟางฟางรู้สึกตกตะลึง "แม่คะ แม่ซื้อลูกท้อในฤดูกาลแบบนี้มาได้จริงๆ เหรอคะเนี่ย?"

เฉินเหม่ยจูอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่ลูกสาว "แกยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเรอะ? ก็เพื่อแกนี่แหละ แม่ถึงได้วิ่งวุ่นไปทั่วอยู่ตั้งสองวัน"

หล่อนหยิบลูกท้อสองลูกนั้นออกมา นำไปล้างทำความสะอาด แล้วยื่นลูกหนึ่งให้ลูกสาว

"กินซะสิ"

เฉียวฟางฟางหิวโหยอย่างแท้จริง

หล่อนไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ตื่นนอนตอนเช้าตรู่ เมื่อได้กลิ่นหอมของผลไม้จากลูกท้อ หล่อนก็กัดเข้าไปคำโตโดยไม่ทันได้คิดเลยด้วยซ้ำ

ลูกท้อรสชาติดีอย่างเหลือเชื่อ หลังจากกินหมดไปหนึ่งลูก เฉียวฟางฟางก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาทั้งร่าง

เฉินเหม่ยจูจ้องมองปฏิกิริยาของหล่อนอย่างกังวลใจ เฝ้ามองลูกสาวกินลูกท้อจนหมด

"เป็นยังไงบ้าง? แกรู้สึกอยากจะอาเจียนไหม?"

เฉียวฟางฟางส่ายหน้า "แม่คะ ลูกท้อพวกนี้ราคาชั่งละเท่าไหร่คะ? มันอร่อยมากเลย ยังมีอีกไหมคะ? หนูอยากกินอีกลูก"

"มีสิ มีๆๆ แม่ซื้อมาสองลูก ยังอยู่นี่อีกลูกนึง"

เฉินเหม่ยจูยื่นลูกท้อลูกที่เหลือให้ลูกสาว

เฉียวฟางฟางกินมันหมดภายในไม่กี่คำ พอหล่อนอิ่ม หล่อนก็รู้สึกมีเรี่ยวมีแรงมากขึ้นและลุกออกจากเตียงอย่างกะทันหัน

"แม่คะ ยังมีอีกไหมคะ? หนูอยากกินอีกค่ะ"

เฉินเหม่ยจูตะลึงงัน "แกไม่รู้สึกอยากจะอาเจียนเลยเรอะ?"

"ลูกท้ออร่อยขนาดนี้ ใครจะไปตัดใจอาเจียนมันออกมาได้ลงคอล่ะคะ?"

ตั้งแต่ตั้งท้องจนถึงตอนนี้ เฉียวฟางฟางไม่เคยมีความอยากอาหารเลย การมีลูกท้อสองลูกนี้ตกถึงท้องคือความรู้สึกที่สบายตัวที่สุดเท่าที่หล่อนเคยสัมผัสมา

หล่อนไม่รู้สึกอยากอาเจียนและไม่มีอาการคลื่นไส้เลยสักนิด

และหลังจากกินพวกมันหมดแล้ว หล่อนก็ยังอยากจะกินอีก

"แม่คะ แม่ไปซื้อลูกท้อพวกนี้มาจากไหนเหรอคะ? แม่ไปตามหาคนๆ นั้นแล้วดูสิคะว่ายังมีเหลืออีกหรือเปล่า"

"แม่ซื้อมันมาจากตลาดมืดน่ะ" เฉินเหม่ยจูไม่ได้ปิดบังลูกสาว "ยังมีอีกนะ พ่อหนุ่มนั่นบอกว่ามีตั้งห้าชั่ง แม่คิดว่ามันแพงเกินไป แม่ก็เลยซื้อมาแค่สองลูกนี่แหละ"

"มันแพงขนาดไหนกันเชียวคะ?"

"ชั่งละแปดสิบเฟิน ราคาเท่ากับเนื้อหมูเลยล่ะ แกบอกแม่สิว่ามันแพงไหม"

"แปดสิบเฟินก็แปดสิบเฟินสิคะ แม่รีบไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะ อย่าปล่อยให้เขาขายลูกท้อให้คนอื่นไปซะก่อนล่ะ"

"นังลูกคนนี้นี่"

เฉินเหม่ยจูจนปัญญาจริงๆ ลูกๆ คือหนี้กรรมจากชาติปางก่อนเสียจริงๆ

เมื่อมองดูลูกสาวเป็นแบบนี้ หล่อนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลุกขึ้นและไปตามหาเซี่ยจิ้งอิงอีกครั้ง

"แม่คะ—"

เฉียวฟางฟางทำงานที่โรงงานทอผ้าและเป็นพนักงานประจำ สามีของหล่อนก็หาเงินได้เช่นกัน ดังนั้นหล่อนจึงไม่ใช่คนที่จะมานั่งคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงิน

"หนูจะให้เงินแม่เอง หนูไม่สนหรอก หนูอยากกินอีก แม่ไปหาคนๆ นั้นแล้วดูนะคะว่ายังมีเหลืออยู่ไหม ถ้ามี ก็เหมามาให้หมดเลยนะคะ"

"แกนี่เป็นบรรพบุรุษน้อยของแม่จริงๆ"

เฉินเหม่ยจูคลอดลูกสาวคนนี้ตอนอายุมากแล้วและไม่สามารถขัดใจอะไรหล่อนได้เลย หล่อนจึงต้องมุ่งหน้าออกไปอีกครั้ง

เซี่ยจิ้งอิงยังคงอยู่ที่ตลาดมืด

ไม่มีใครยอมซื้อลูกท้อในราคาชั่งละแปดสิบเฟินเลย แต่ไข่ไก่ป่าแปดฟองที่เหลือกลับขายออกไปจนหมดแล้ว

ยังคงมีสมุนไพรเหลืออยู่อีกบางส่วน เธอสอบถามไปทั่วแล้วแต่ไม่มีใครที่นี่ต้องการพวกมัน เธอจึงวางแผนที่จะไปสอบถามที่โรงงานเภสัชกรรมดู

ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้จากไป เธอก็มองเห็นคุณน้าที่เพิ่งจะซื้อลูกท้อไปเมื่อครู่นี้เดินกลับมาหา