บทที่ 7: เดตมื้อเที่ยง

ระหว่างทางกลับ สวี่จั๋วกำชับหลิวหมิงอวี่ว่าอย่าปริปากเรื่องที่เขาลงเงินเดิมพันหกหมื่นหยวนเด็ดขาด หลิวหมิงอวี่เองก็ไม่อยากให้ใครรู้เหมือนกัน หากเรื่องการพนันรู้ไปถึงหูอาจารย์ที่ปรึกษาล่ะก็ รับรองว่าต้องมีปัญหาตามมาแน่ ดังนั้น หลังจากปรึกษากันแล้ว ทั้งสองคนก็ตัดสินใจเปลี่ยนยอดจากหกหมื่นเป็นหกร้อย

ประจวบเหมาะกับที่เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนกำลังเล่นวอร์คราฟต์ด้วยกันอยู่พอดี เมื่อเห็นพวกเขากลับมาก็เอ่ยปากถามไปงั้นๆ สวี่จั๋วกับหลิวหมิงอวี่ก็ตอบปัดๆ ไปให้เรื่องมันจบๆ

หลังจากหลิวหมิงอวี่อาบน้ำชำระร่างกายเสร็จ เขาก็ไปร่วมวงกับอีกสามคนทันที สวี่จั๋วเปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมตัวเขียนปลั๊กอินของเขาต่อ

เขาวางโทรศัพท์มือถือไว้ข้างคอมพิวเตอร์ ทันทีที่เขาวางมันลง โทรศัพท์ก็เริ่มสั่น เขาหยิบมันขึ้นมาและเห็นข้อความจากเจียงหลิวเยว่: "นายมีคิวคิวไหม?"

"มีสิ"

"เบอร์คิวคิวของนายคืออะไรล่ะ?"

หลังจากสวี่จั๋วตอบกลับ เสียงไอก็ดังมาจากคอมพิวเตอร์ของเขา คำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมาบนคิวคิวด้วยชื่อเล่น 'ถังหูลู่' และรูปโปรไฟล์เป็นแมวลายสลิด ข้อความสถานะเขียนไว้ว่า: 'ฉันมาจากมหาวิทยาลัยชิงหวาจริงๆ นะ'

สวี่จั๋วรู้สึกขำเล็กน้อย อย่างน้อยที่สุด ข้อความสถานะนั้นก็เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะเปลี่ยนมาหมาดๆ

ไม่ถึงสามวินาทีหลังจากกดรับแอดเธอ คอมพิวเตอร์ก็เริ่มส่งเสียงเตือนอีกครั้ง เจียงหลิวเยว่ส่งรูปถ่ายมาหนึ่งรูป เธอสวมชุดฝึกทหารลายพรางแขนสั้นและมัดผมหางม้า

ภาพนี้ถ่ายจากมุมสูง ดูไม่เหมือนว่าเธอกำลังถือกล้องถ่ายเองหรือใช้ไม้เซลฟี่ น่าจะเป็นเพื่อนร่วมห้องที่อยู่เตียงชั้นบนถ่ายให้เธอมากกว่า

เจียงหลิวเยว่กำลังเงยหน้าขึ้น เอียงทำมุมสี่สิบห้าองศา ชูสองนิ้วเป็นตัววีด้วยมือข้างหนึ่ง รอยยิ้มของเธอสว่างไสว และดวงตาของเธอก็เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

ก่อนที่สวี่จั๋วจะทันได้คอมเมนต์ อีกรูปก็ถูกส่งเข้ามาในคิวคิว

รูปนี้เป็นภาพถ่ายหน้าตรง เจียงหลิวเยว่สวมหมวกฝึกทหารลายพราง ภายใต้ปีกหมวก จมูกที่โด่งเป็นสันและกระดูกคิ้วของเธอก่อให้เกิดเส้นสายที่ลดหลั่นกันอย่างชัดเจน ทว่าโหนกแก้มของเธอกลับดูนุ่มนวล มอบความงามแบบตะวันออกที่มีมิติอย่างน่าทึ่ง เมื่อประกอบกับชุดฝึกทหารแล้ว เธอดูคมเข้มและมีชีวิตชีวาอย่างเหลือเชื่อ

"เป็นไงบ้าง?" เจียงหลิวเยว่รีบถามขึ้นหลังจากส่งรูปภาพมา

สวี่จั๋วเคาะแป้นพิมพ์: "ว้าว เท่สุดๆ ไปเลย! นี่เพื่อนร่วมห้องเธอเหรอ? รีบแนะนำให้ฉันรู้จักเลยนะ ฉันให้เวลาเธอสามวินาทีส่งประวัติของเธอมาให้ครบถ้วนเลย"

"นั่นฉันเอง! ฉันเองย่ะ!!!" น้ำเสียงของเธอที่ทะลุจอมาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

"จริงเหรอ? ส่งมาให้อีกสักสองสามรูปสิ ฉันจะได้ตรวจดูเธอให้ละเอียดกว่านี้หน่อย"

"ไม่มีแล้ว ฉันถ่ายมาแค่สองรูปเอง"

"ไม่มีเก็บสต๊อกไว้เลยเหรอ?"

"ถึงมี ฉันก็ไม่ให้นายดูหรอก" ข้อความนั้นตามมาด้วยอีโมจิ 'ลูกแมวแลบลิ้น'

"คิดจะหลอกขอดูรูปฉันเหรอ ฮึ ฉันไม่ได้โง่นะ" เจียงหลิวเยว่บ่นพึมพำกับตัวเอง นิ้วมือพิมพ์อย่างรวดเร็ว "พรุ่งนี้ฉันจะไปที่มหาวิทยาลัยของนาย มีอะไรเด็ดๆ ที่โรงอาหารบ้างไหม? กินมื้อเที่ยงด้วยกันไหมล่ะ?"

สวี่จั๋วสงสัย: "เธอจะมาทำอะไร? มาหาพี่ชายเธอเหรอ?"

เจียงหลิวเยว่จ้องมองหน้าจอ กะพริบตา แล้วก็ส่งข้อความไปว่า "ใช่ๆ แม่ฉันอยากให้ฉันเอาของมาให้เขาน่ะ เมื่อสองสามวันก่อนฉันลืมให้เขา พรุ่งนี้ก็เลยจะเอามาให้ แต่ตอนบ่ายเขาดูเหมือนจะยุ่งๆ แล้วก็กินข้าวเที่ยงกับฉันไม่ได้ด้วย เพราะงั้นก็จะมีแค่เราสองคนนะ"

"หืม? ฉันตกลงไปแล้วเหรอ?"

"นายตกลงแล้ว"

"ตอนไหน? คิวคิวมีบันทึกการแชตนะ จะบอกให้"

"นายคงจะลบมันทิ้งไปแล้วล่ะสิ ฝั่งฉันยังเห็นอยู่เลยนะ"

"งั้นเหรอ? เอาเถอะ" สวี่จั๋วคิดว่าถ้าเขาขอให้เธอแคปหน้าจอมาให้ดู เธออาจจะยอมเสียเวลาตัดต่อรูปมาให้เขาดูจริงๆ เขาจึงตอบตกลงอย่างว่าง่าย "ฉันจะเลี้ยงหม่าล่าเซียงกัวของมหาวิทยาลัยเราก็แล้วกัน"

"ตกลงตามนี้นะ ถึงแล้วฉันจะโทรหา"

"โอเค"

"ใกล้จะปิดไฟแล้วล่ะ ฉันจะออฟไลน์แล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้" หอพักของเจียงหลิวเยว่ปิดไฟตอนห้าทุ่ม ซึ่งเร็วกว่าหอพักของสวี่จั๋วครึ่งชั่วโมง

เมื่อปิดคอมพิวเตอร์ เธอก็อาบน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยและปีนขึ้นเตียงทันที เธอทิ้งตัวลงนอน กอดหมอนและหัวเราะคิกคักโดยเอาคางเกยหมอนไว้ ขาท่อนล่างเตะสลับไปมาในอากาศ ขากางเกงนอนร่นลงมาจนถึงหัวเข่า เผยให้เห็นผิวที่ขาวเนียนดุจหยก

เมื่อเห็นดังนั้น ยุงในห้องพักก็พากันพุ่งเข้ามาหา ดูดสิ พวกมันต้องดูดให้เต็มอิ่ม!

หลังจากเจียงหลิวเยว่ออฟไลน์ไปแล้ว สวี่จั๋วก็เลื่อนแชตกลับไป บันทึกรูปภาพทั้งสองรูป และชื่นชมมันอีกครั้ง ถ้าเป็นยุคของวิดีโอสั้น เธอคงจะได้ผู้ติดตามมหาศาลเพียงแค่โพสต์วิดีโอตอนฝึกทหารไม่กี่คลิป

แม้ว่าจะไม่มีวิดีโอสั้น แต่แค่เอารูปสองรูปนี้ไปโพสต์ลงในเว็บบอร์ด BBS ของมหาวิทยาลัย ก็คงสร้างความฮือฮาได้ไม่น้อย อย่าคิดว่าพวกเด็กหัวกะทิจะเฉยชากับความสวยความงาม พวกเขามี 'ตาเฒ่าหัวงู' อยู่เพียบ

"ใครเนี่ย? แฟนแกเหรอ?" ซุนอวี่ฉายเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขายืนอยู่ข้างหลังสวี่จั๋ว เบิกตาโพลงจ้องมองรูปภาพบนหน้าจอ

สวี่จั๋วอธิบาย "เปล่า แค่คนที่ฉันเจอตอนนั่งรถไฟมาน่ะ เมื่อวานฉันก็บอกนายไปแล้วนี่"

เมื่อได้ยินดังนั้น ปากของซุนอวี่ฉายก็อ้ากว้างเป็นรูปตัว 'O'

เฉินซินทิ้งเมาส์ทันทีและเข้ามาร่วมวงด้วย: "เธอหน้าตาเป็นไง? ขอฉันดูหน่อยสิ"

หลิวหมิงอวี่กับตงเจียฮ่าวก็ยอมน้อยหน้าเสียที่ไหน หลังจากนั้นไม่นาน คนกลุ่มนั้นก็เข้ามามุงรอบสวี่จั๋ว ทุกคนแย่งกันพูด

"ไม่ยุติธรรมเลย! ทำไมฉันถึงไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้บ้างล่ะเนี่ย?"

"ผู้หญิงคนนี้สวยจัง!"

"พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเธอจะมีคนตามจีบเยอะขนาดไหน ที่เธอติดต่อมาหานายตอนนี้ก็เพราะเธอเพิ่งย้ายมาเรียนในเมืองใหม่ และพรหมลิขิตเล็กๆ น้อยๆ จากการบังเอิญเจอกันของพวกนายก็ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคย ถ้านายไม่รีบขยับ พอเปิดเทอมเมื่อไหร่ พรหมลิขิตเล็กๆ น้อยๆ นั่นก็คงจะหายวับไปในพริบตา"

พวกเขาพลัดกันพูดอย่างไหลลื่นเป็นปี่เป็นขลุ่ย ไม่เปิดโอกาสให้สวี่จั๋วได้อ้าปากพูดเลย สวี่จั๋วรู้สึกราวกับมีกบหลายตัวมาร้องระงมอยู่ข้างหู หากหอพักไม่ได้ตัดไฟกะทันหัน เรื่องนี้ก็คงไม่จบลงง่ายๆ แน่

หลังจากปิดไฟ สวี่จั๋วก็เอาแล็ปท็อปของเขาขึ้นไปบนเตียงชั้นบนและพิมพ์โค้ดต่ออีกพักใหญ่ เขาเข้านอนก็ต่อเมื่อแบตเตอรี่ใกล้จะหมด และตั้งใจว่าจะทำต่อหลังจากตื่นนอน

รอบการพัฒนาของปลั๊กอินอาจใช้เวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่วัน หรืออาจนานถึงหลายสัปดาห์หรือหลายเดือน

ปลั๊กอินเปรียบเทียบราคาไม่ได้มีความซับซ้อนอะไร มันอาศัยเทคโนโลยีเว็บครอว์เลอร์เพื่อดึงข้อมูลบนเว็บจากแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซรายใหญ่โดยอัตโนมัติเป็นหลัก จากนั้นก็บันทึกข้อมูลราคาซื้อขาย และแสดงแนวโน้มราคาของสินค้าในช่วงเวลาหนึ่งเพื่อให้ผู้ใช้ใช้เป็นข้อมูลอ้างอิง

สวี่จั๋วได้เขียนโปรแกรมในส่วนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เขายังเพิ่มฟังก์ชันแนะนำอัจฉริยะเข้าไปในปลั๊กอิน ซึ่งจะรวบรวมและบันทึกข้อมูลการท่องเว็บและการแชตของผู้ใช้บนคอมพิวเตอร์เพื่อทำการแนะนำสินค้าที่สอดคล้องกัน

ไม่ว่าจะเป็นการดึงข้อมูลบนเว็บหรือการรวบรวมข้อมูลผู้ใช้ ล้วนมีความเสี่ยงทางกฎหมายทั้งสิ้น ในความทรงจำจากชีวิตก่อนของเขา บริษัทที่อาศัยเครื่องมือเปรียบเทียบราคาในการทำกำไรเคยถูกแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซฟ้องร้องมาแล้ว

ดังนั้นสวี่จั๋วจึงไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยให้มีการดาวน์โหลดปลั๊กอินตัวนี้ไปใช้ในวงกว้าง ไม่ต้องพูดถึงการนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์เลย ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้วางแผนที่จะตั้งเซิร์ฟเวอร์สำหรับปลั๊กอิน การประมวลผลข้อมูลทั้งหมดจะทำบนเครื่องของผู้ใช้ เขาพัฒนาปลั๊กอินนี้ขึ้นมาเพื่อใช้งานส่วนตัวและเพื่อฝึกฝนทักษะเป็นหลัก

หลังจากทดสอบการทำงานของปลั๊กอินในตอนเช้าเสร็จ สายของเจียงหลิวเยว่ก็โทรเข้ามา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น: "ฉันมาถึงแล้วนะ! ฉันจะไปหานายที่ไหนดีล่ะ?"

"ตอนนี้เธออยู่ไหน?" สวี่จั๋วถาม

"ข้างๆ ฉันมีโรงยิมสีแดงน่ะ"

"ฉันรู้แล้วว่าอยู่ไหน เดี๋ยวฉันออกไป รอฉันตรงนั้นแหละ"

สวี่จั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยิบแฟลชไดรฟ์ยูเอสบีออกมาจากลิ้นชัก และบันทึกปลั๊กอินลงไป ยังไงซะเขาก็เคยรับปากไว้แล้วว่าจะให้เจียงหลิวเยว่เป็นคนทดสอบมันหลังจากทำเสร็จ

สวี่จั๋วยัดแฟลชไดรฟ์ใส่กระเป๋าเสื้อแล้วรีบเดินออกไป เมื่อเขาเข้าใกล้โรงยิม เขาก็มองเห็นหญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวและกระโปรงยีนส์สีม่วงอ่อน เอามือไพล่หลัง ชะเง้อมองหาใครบางคนอยู่แต่ไกล

เธอกำลังมองหาคน และทุกคนที่เดินผ่านไปมาก็กำลังมองมาที่เธอ สายลมพัดพริ้วเส้นผมของเธอ และภาพนี้ก็สลักลึกลงในความทรงจำของสวี่จั๋วในทันที