ตอนที่ 800 ฟื้นแล้ว
ตอนที่ 800 ฟื้นแล้ว
ในที่สุด ก็มีเสียงผู้ชายห้าว ๆ ดังใกล้ไอร่ามาก
“ข้า! ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ!”
ม-มันคือเสียงของโดมิท!
ไอร่าตกใจจนเกือบล้มลงพื้น
จังหวะนั้นเอง "ระบำบูชาทวยเทพ" ก็จบพอดี
ไอร่านั่งคุกเข่ากับพื้น ประสานมือไว้ที่อก ท่อนบนโน้มตัวไปข้างหน้า เส้นผมยาวหล่นลงมา
เธอพึมพำเบา ๆ ว่า “อาจารย์โดมิท? ทำไมถึงเป็นท่านล่ะ?”
โดมิทตอบอย่างภูมิใจ，“ใช่เลย ข้าเอง!”
“แต่ข้าเต้นระบำบูชาทวยเทพนะ…”
“ข้าเป็นเทพ! เทพแห่งการตีเหล็ก!”
ไอร่า: “…”
เธอลืมเรื่องนี้ไปจริง ๆ ด้วย!
คนแคระเตี้ย ๆ อ้วน ๆ มีหนวดเฟิ้มคนนี้เป็นเทพจริง ๆ น่ะเหรอ!
ขณะที่เธอยังลังเลใจ โดมิทก็เริ่มชวนคุย “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเต้นระบำบูชาทวยเทพได้ พวกข้าไม่ได้เห็นใครเต้นระบำนี้มาหลายปีแล้ว เจ้าเต้นได้ดีมากเลยนะ ทำเอาพวกเทพแก่ ๆ อย่างพวกเราพากันสนใจ ถ้าข้าไม่ไวพอ พวกนั้นคงแย่งกันมาก่อนแล้ว”
ไอร่ารู้สึกเหมือนถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มลุงป้า… มันแปลกชะมัด
เธอพูดด้วยความรู้สึกหลากหลาย “ที่ข้าเต้นระบำนี้ ก็เพราะมีเรื่องอยากขอร้องค่ะ”
โดมิทถาม “เรื่องอะไรล่ะ บอกมาเถอะ ถ้าข้าช่วยได้จะช่วยเต็มที่!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอเทพที่เข้าถึงง่ายขนาดนี้
ไอร่ารีบเล่าเรื่องของหยินจีและขอให้ช่วยเหลือ
โดมิทว่า “เรื่องนี้ค่อนข้างยุ่งยากหน่อยนะ!”
ได้ยินอย่างนั้น หัวใจไอร่ากระตุกทันที “ถึงขนาดเทพยังช่วยไม่ได้เลยเหรอคะ?”
“เรื่องเป็นความตายถูกกำหนดโดยสวรรค์ แม้แต่เทพก็แทรกแซงไม่ได้ตามใจ”
ไอร่ายิ่งกังวล “งั้นข้าควรทำยังไงดีล่ะคะ?”
ถ้าแม้แต่เทพยังช่วยไม่ได้ หยินจีก็คงหมดหวังจริง ๆ!
โดมิทว่า “ข้าเป็นเทพแห่งการตีเหล็ก ไม่ถนัดเรื่องช่วยชีวิตหรอก เจ้าควรไปหา 'หลินชิง' เขาเป็นเทพแห่งโอสถ เชี่ยวชาญเรื่องรักษาคน!”
พูดจบเขาก็ตะโกนลั่นฟ้า “หลินชิง!!!”
เสียงตะโกนเหมือนฟ้าร้อง ทำเอาไอร่ามึนหัว
เสียงของโดมิทดังจนโลกสะเทือน น่ากลัวสุดๆ!
แต่ถึงจะน่ากลัว ก็ได้ผลทันตา
ไม่นาน หลินชิงก็ปรากฏตัวขึ้น
เสียงของหลินชิงเย็นชาไม่ต่างจากตัวเขา เหมือนไม่มีความรู้สึกใด ๆ
“มีอะไร?”
ไอร่าอยากเข้าไปใกล้ “ครั้งนี้ข้าไม่มีทางเลือกจริง ๆ ข้าจึงต้องมาขอร้องท่าน ช่วยเห็นแก่ที่ข้าเป็นศิษย์ท่านด้วยเถอะ ข้า…”
หลินชิงขัดขึ้นเสียงเรียบ “เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร?”
“ช่วยคนค่ะ”
“ช่วยใคร?”
ไอร่าพูดอ้อนอย่างเต็มที่ “เป็นสัตว์ร้ายเพศผู้ที่นอนอยู่ข้าง ๆ ข้า เขาเป็นยูนิคอร์น เขาสลบไปเพราะช่วยข้า และยังไม่ฟื้นเลย ข้าอยากให้ท่านช่วยเขาทีค่ะ”
หลินชิงตอบอย่างตรงไปตรงมา “เขาควรจะตายนานแล้ว การที่ยังรอดอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเจ้า ถ้าข้าปลุกเขาอีกที ก็เท่ากับฝืนโชคชะตา”
คำพูดของเขาฟังดูแข็งกระด้าง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคำขอของไอร่า
ไอร่ารู้ว่ายังมีช่องทาง เธอจึงกัดฟัน อ้อนวอนเต็มที่
“ขอร้องล่ะค่ะ~ หยินจีคือผู้มีพระคุณของข้า เขาช่วยข้ามาหลายครั้ง ข้าปล่อยให้เขาตายไม่ได้จริงๆ ขอร้องเถอะค่ะ~ ถ้าท่านช่วยได้ ข้ายอมทำอะไรก็ได้ ข้าร้องเพลงให้ก็ได้ ช้าง ช้าง ช้าง น้องเคยเห็นช้าหรือเปล่า ช้างมันตัวโตไม่เบา จมูกยาว ๆ เรียกว่างวง มีเขี้ยวใต้งวงเรียกว่างา มีหู มีตา หางยาว---”
หลินชิงทนไม่ไหว ขัดขึ้นอีกครั้ง “ข้าจะช่วยเจ้าก็ได้ หยุดร้องซะที”
ไอร่าดีใจมาก “ขอบคุณค่ะ! ท่านใจดีจริง ๆ! คราวหน้าข้าจะร้องให้ฟังอีกนะคะ!”
“ถ้าเจ้ารู้สึกขอบคุณข้าจริง ๆ ก็อย่าร้องอีก”
“ทำไมล่ะคะ?”
“มันน่ารำคาญ”
“…”
เพื่อหยินจี ไอร่ากัดฟันอดทนไว้
หลินชิงพูดว่า “ข้าสามารถช่วยให้หยินจีฟื้นได้ แต่หลังจากฟื้นแล้ว เขาต้องอยู่ใกล้ทะเลสาบกระจกน้ำแข็งเท่านั้น ถ้าออกไปไกลเกินไป เขาจะสลบอีก แล้วตอนนั้นแม้แต่ข้าก็อาจช่วยไม่ได้แล้ว”
ไอร่าพยักหน้าแรง “ได้เลย ได้เลย ข้าเข้าใจค่ะ!”
เขายังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าดีมากแล้ว!
หลินชิงพูดว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าจะขอตัวกลับก่อน”
ไอร่ารีบพูดว่า “เดินทางปลอดภัยนะคะ! ว่าง ๆ มาเที่ยวอีกนะ!”
พอลืมตาขึ้นมามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าทุกคนกำลังจ้องเธอด้วยสายตาแปลก ๆ
ไอร่าถอดหน้ากากออกแล้วแตะแก้มตัวเอง “จ้องอะไรกันเหรอ? หน้าข้ามีอะไรแปลกเหรอ?”
เสียงของจินหนานสั่นเครือ “เมื่อกี้เจ้ากำลังสื่อสารกับเทพเจ้ารึ?”
“ใช่แล้วล่ะ”
จินหนานทรุดตัวลงคุกเข่าทันที เขาพนมมือขึ้นแล้วแหงนหน้ามองท้องฟ้า ตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “ตั้งแต่ท่าระบำทวยเทพหายสาบสูญไป ก็ไม่มีใครสามารถสื่อสารกับเทพเจ้าได้ ข้านึกว่าเทพเจ้าทอดทิ้งพวกเราไปแล้วเสียอีก! ไม่นึกเลยว่าเทพเจ้าจะยังอยู่! เทพเจ้ายังไม่ทอดทิ้งทวีปอสูร!”
แม้จะรู้จักกันมาได้สองวันแล้ว ไอร่าก็ยังเห็นว่าจินหนานเป็นคนอัธยาศัยดี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาตื่นเต้นถึงเพียงนี้
ไอร่าลุกขึ้นแล้วเรียกให้คนอื่นช่วยพยุงจินหนานขึ้น
เธอบอกว่า “เทพเจ้าไปแล้วนะคะ ตะโกนดังแค่ไหนท่านก็ไม่ได้ยินหรอก”
จินหนานจับมือเธอไว้ มือสั่นเล็กน้อย “การที่เจ้าสื่อสารกับเทพเจ้าได้ แสดงว่าเจ้าได้รับพรจากเทพเจ้า เจ้าเป็นเด็กที่ถูกเลือกโดยเทพเจ้า!”
คำพูดนั้นทำเอาไอร่ามึนงงไปหมด
เธอไม่กล้าบอกว่าเป็นเพื่อนเก่ากับเทพเจ้า จึงรีบพูดว่า “จริง ๆ ที่สื่อสารกับเทพเจ้าได้ก็เพราะพวกท่านช่วยกัน ข้าเคยระบำทวยเทพมาหลายครั้ง แต่ไม่เคยได้ยินเสียงของเทพเจ้าสักครั้ง วันนี้เป็นครั้งแรกเลย ต้องขอบคุณทุกท่านจริง ๆ”
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าควรอยู่ในหุบเขาต่อไป หากไม่มีอะไรทำก็ลองติดต่อกับเทพเจ้าบ่อย ๆ เผื่อจะรับสาส์นจากพวกท่านได้อีก”
ไอร่าส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่เอาค่ะ ๆ ข้ารับอาหารมังสวิรัติทุกวันไม่ได้!”
“อาหารมังสวิรัติก็ดีนะ จะทำให้สุขภาพแข็งแรงและใกล้ชิดธรรมชาติมากขึ้น…”
จินหนานเริ่มบรรยายข้อดีของการกินมังสวิรัติอย่างต่อเนื่อง
แต่ไอร่าก็ยังยืนยันไม่เปลี่ยนใจ
แม้จะไม่ลำบากถ้าไม่มีเนื้อกิน แต่เธอรับไม่ได้หากต้องกินแค่ผักกับผลไม้ทุกมื้อ
ที่สำคัญ ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ
เมืองหินต่างหากที่เป็นบ้านของเธอ
เธอต้องกลับไป
จินหนานพยายามพูดเกลี้ยกล่อมหลายรอบแต่ก็ยังไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงยอมแพ้อย่างช่วยไม่ได้
ขณะนั้นเอง หลิงซือก็ร้องออกมาว่า “หยินจีฟื้นแล้ว!”
ไอร่าตาโตด้วยความดีใจ
หลินชิงไม่ได้โกหกจริง ๆ เขาบอกว่าจะช่วยหยินจีให้ฟื้น แล้วเขาก็ฟื้นขึ้นมาจริง ๆ!