ตอนที่ 777 ไม่รู้จักดีชั่ว!
ตอนที่ 777 ไม่รู้จักดีชั่ว!
ไอร่าเดินตามเชร์ออกมาจากเต็นท์
ตอนนี้ทุกคนกำลังยุ่งกับการเตรียมอาหารเช้า กลิ่นหอมของอาหารอบอวลไปทั่วบริเวณ
เมื่อเด็กทั้งหกเห็นแม่ของพวกเขา ก็รีบกรูกันเข้ามาล้อมทันที
“แม่ดีขึ้นแล้วเหรอครับ?”
ไอร่ายิ้มตอบ “ดีขึ้นเยอะแล้วจ้ะ”
พอเห็นว่าแม่ดูมีแรงมากขึ้น เด็ก ๆ ก็โล่งอกกันถ้วนหน้า
“ดีแล้วครับที่แม่ไม่เป็นอะไร”
“ไปเล่นกันเถอะ ไม่ต้องห่วงแม่นะ”
หลังจากเด็ก ๆ แยกย้ายกันไป ไอร่าก็สังเกตเห็นสุนัขขนยาวสีทองตัวใหญ่มหึมานอนอยู่ข้างกองไฟ จึงอดถามไม่ได้ว่า “หมาตัวนี้ของใครเหรอ?”
มันตัวใหญ่มาก น่าจะกินเยอะใช่เล่น!
ชวงอินรีบพูดขึ้นว่า “เขาเป็นน้องชายของหัวหน้าเผ่าสุนัขเพลิงผลาญ ชื่อเฉวียนหรง”
ไอร่าตกใจมาก “ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของลูกเหรอ?”
ชวงอินกระแอมเบา ๆ “ลูกไม่มีปัญญาเลี้ยงหมาตัวใหญ่ขนาดนี้หรอก เปลืองอาหารเปล่า ๆ”
“แล้วเขา—”
ชวงอินลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า “เขาบาดเจ็บ ลูกไปเจอเข้าก็เลยพากลับมา”
ส่วนว่าไปเจอได้ยังไงหรือบาดเจ็บเพราะอะไร เธอไม่ได้เล่าต่อ
เธอไม่อยากให้แม่โกรธที่คลีเมนต์ไปกัดคนอื่น โดยเฉพาะเมื่อแม่เพิ่งฟื้นจากอาการป่วย ยังต้องการพักผ่อน
ไอร่าไม่ได้สงสัยอะไร “งั้นก็ดูแลเขาให้ดีนะ”
“อืม”
ไอร่าเดินไปหาเชร์ที่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ เธอก้มหน้าลงไปใกล้ ๆ แล้วถามอย่างลับ ๆ “เจ้ารู้ไหมว่าเฉวียนหรงอายุเท่าไหร่?”
เชร์ไม่เงยหน้าขึ้น เพียงแต่ตอบว่า “น่าจะยังไม่ถึงยี่สิบมั้ง”
ไอร่ายกนิ้วมานับ “งั้นก็เด็กกว่าคลอเดียตั้งปีนึงเลยสิ?”
“มั้งนะ” เชร์ไม่ได้สนใจเรื่องแบบนี้นัก
ไอร่านั่งลงบนก้อนหิน เท้าคางมองเฉวียนหรงกับหวังสุ่ยอย่างพินิจ แล้วพึมพำเบา ๆ ว่า “แต่ก่อนข้ายังนึกว่าคลอเดียไม่สนใจตัวผู้ซะอีก ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะไปเจอสองหนุ่มเข้าให้ เก่งจริง ๆ ลูกแม่!”
เชร์ว่าพลางใส่ผักลงในหม้อ “คลอเดียอาจไม่ได้สนใจพวกเขาก็ได้”
“แต่ก่อนข้าก็ไม่สนใจเจ้านะ แต่สุดท้ายเจ้าก็หลอกข้าได้จนติดกับ!”
เชร์หัวเราะเบา ๆ “นั่นเพราะเจ้าโง่เองต่างหาก”
ไอร่าเบิกตากว้าง “ว่าไงนะ?!”
“แค่ก ๆ มาชิมซุปนี่หน่อยสิ อร่อยไหม?” เชร์รีบตักซุปขึ้นมาเป่าให้เย็น แล้วยื่นไปจ่อปากเธอ
พอเห็นว่ามีของอร่อย ไอร่าก็ลืมเรื่องโดนด่าว่าโง่ไปทันที แล้วดื่มซุปคำใหญ่
“อร่อยมาก!”
“อยากกินอีกไหม?”
ไอร่าพยักหน้าแรง ๆ “อยากสิ! เอาอีก!”
คลีเมนต์ที่นอนอยู่บนไหล่เธอแลบลิ้นเลื้อยเบา ๆ “ฟู่ว์~”
‘แม่ช่างง่ายจริง ๆ แค่มีของกินก็ลืมหมดทุกอย่าง’
เชร์ตักกระดูกเนื้อชิ้นใหญ่ขึ้นจากหม้อแล้วยื่นให้คลีเมนต์ “อยากกินไหม?”
คลีเมนต์รีบเงยหน้าขึ้น อ้าปากงับกระดูกแล้วลากไปที่มุมข้าง ๆ พอแน่ใจว่าไม่มีใครจะแย่ง เขาก็เริ่มกินอย่างสบายใจ
กระดูกอร่อยมาก กรอบและหอมสุด ๆ!
เชร์เรียกเด็ก ๆ มากินอาหารเช้า
ทุกคนพากันซดซุปด้วยความเอร็ดอร่อย