ตอนที่ 775 ไม่ทันตั้งตัว

ไอร่าอยากอาเจียน แต่เชร์รีบเอามือปิดปากเธอไว้

เธอทำได้แค่มองเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า

มันเปรี้ยวมากจริง ๆ...

เชร์จูบหน้าผากเธอเบา ๆ “กลืนมันลงไปนะ”

ไอร่าใช้ความพยายามอย่างมากถึงจะกลืนผลไม้ในปากลงไปได้

เชร์รีบยัดผลไม้หวานเข้าไปในปากเธอ เนื้อผลไม้หวานฉ่ำช่วยลบล้างรสเปรี้ยวได้ในทันที

ไอร่าซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนเขา “เอาอีก”

“ตอนกลางคืนไม่ควรกินของหวานมากนัก” เชร์ช่วยพาเธอล้มตัวลงนอน “นอนพักเถอะ พรุ่งนี้ถ้าดีขึ้นแล้ว ข้าจะให้กินอีก”

ไอร่าลืมไปเสียสนิทว่าเธอสามารถหยิบผลไม้หวานจากมิติของตัวเองได้ ภายใต้การปลอบโยนของเชร์ เธอก็ยอมหลับตานอนอย่างว่าง่าย

เมื่อเห็นแม่หลับแล้ว ชวงอินจึงพูดคุยกับเชร์เล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ย่องออกจากเต็นท์

เพื่อความสะดวกในการเดินทาง พวกเขาจึงกางเต็นท์ไว้เพียงเต็นท์เดียวสำหรับไอร่า ที่เหลือนอนกลางแจ้งทั้งหมด

อย่างไรเสีย พวกเขาต่างก็เป็นอสูร มีร่างกายแข็งแรง จะมีเตียงหรือเต็นท์ก็ไม่สำคัญนัก

ชวงอินนั่งอยู่ข้างกองไฟ พิงลำต้นไม้แล้วหลับตานอน

หวังสุ่ยนั่งอยู่ไม่ไกลนัก เฝ้ามองเธออย่างเงียบงัน

ในพุ่มไม้ใกล้ ๆ เฉวียนหรงและบริวารทั้งสี่คนกำลังซ่อนตัวอยู่ ก้มลงมองด้วยความระแวดระวัง

ข้ารับใช้ A พูดว่า “คุณชาย พวกเราเดินทางทั้งวันทั้งคืนกว่าจะตามพวกเขาทัน ทำไมไม่ฉวยโอกาสตอนพวกเขาหลับแล้วบุกเข้าไปเลยล่ะ?”

เฉวียนหรงตอบ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง? พวกเรามีแค่ห้าคน แต่พวกเขามากกว่าสี่สิบ จะบุกยังไงไม่ให้ตายก่อน?!”

ข้ารับใช้ B ถาม “แล้วคุณชายคิดจะทำยังไงดี?”

เฉวียนหรงว่า “เราจะซุ่มอยู่ที่นี่ รอดูสถานการณ์ไปก่อน”

ข้ารับใช้ C บ่น “แต่ยุงเยอะ แถมก็ร้อน...”

เฉวียนหรงตวาด “ถ้ายังจะพร่ำอีก ก็ไสหัวไปให้พ้น!”

ข้ารับใช้ทั้งสี่คนได้แต่หุบปากอย่างไม่พอใจ

ในป่าบนเขามียุงเยอะมาก ไม่นานทั้งห้าคนก็ถูกยุงกัดจนเต็มตัว คันไปหมด อยากจะยกมือขึ้นตบยุง แต่พอเงื้อมือขึ้นก็ถูกเฉวียนหรงถลึงตาใส่

“อย่าขยับ! ถ้าพวกมันจับเราได้จะทำยังไง?!”

ข้ารับใช้ D พึมพำ “พวกเขาอยู่ไกลออกไป น่าจะไม่รู้ตัวหรอก...”

“ในพวกนั้นมีผู้เชี่ยวชาญอยู่หลายคน ประสาทรับรู้พวกนั้นไวมาก อย่าประมาทเด็ดขาด!”

พวกข้ารับใช้เลยต้องยอมกดมือลง กัดฟันทนต่ออาการคันจากยุงกัด

คันยังพอว่า แต่ดันอากาศร้อนอีก

เหงื่อไหลอาบหน้าจนเป็นหยดใหญ่ ๆ แต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะเช็ด

ทั้งสี่คนคิดในใจว่า ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ถูกยุงกัดตาย ก็คงจะตายเพราะร้อนนี่แหละ!

เวลาผ่านไปครึ่งคืน

ข้ารับใช้ A ทนไม่ไหวอีกต่อไป พูดเสียงแผ่ว “คุณชาย พวกเราถอยก่อนเถอะนะ?”

ข้ารับใช้อีกสามคนรีบพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว ไปหาที่พักก่อน แล้วค่อยกลับมาใหม่ก็ได้”

เฉวียนหรงก็อยู่ในสภาพที่แย่กว่าใคร

ตั้งแต่เด็กก็ใช้ชีวิตสุขสบาย ไม่เคยลำบาก ความยากลำบากตรงหน้าทำเขาแทบจะหมดแรง

แต่เขาไม่ยอมแพ้

เขากัดฟันกรอด “พวกขยะ!”

ข้ารับใช้ทั้งสี่คนก้มหน้าอย่างไม่กล้าสบตา

เฉวียนหรงจ้องมองเงาร่างงดงามที่นั่งอยู่ข้างกองไฟไม่ไกลนั้นด้วยความเคียดแค้น “เราจะอยู่ต่อ!”

ข้ารับใช้ทั้งสี่คนดูเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ…

พวกเขารับใช้อยู่ข้างกายคุณชายมาหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นด้านดื้อรั้นแบบนี้ของเขา ถ้าคุณชายเอาความมุ่งมั่นนี้ไปใช้ในการฝึกฝน เขาคงกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งของเผ่าเพลิงโลกันต์ไปนานแล้ว

เชร์ที่กำลังหลับอยู่ลืมตาขึ้น และเหลือบมองไปยังคลีเมนต์

คลีเมนต์แลบลิ้นสองแฉกของเขาออกมา “ฟู่~”

จากนั้นเขาก็สะบัดหางและเลื้อยออกจากเต็นท์

เชร์ไม่รู้ว่าเขาจะไปทำอะไร แต่ก็ไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของเขา จึงไม่มีเจตนาจะหยุดไว้

คลีเมนต์เลื้อยเข้าไปในป่าไม่ไกลจากค่ายพัก

แม่ของเขากำลังป่วย เชร์จึงไม่ได้ทำอาหารเย็น ส่วนอาหารที่คนอื่นทำก็ไม่อร่อยเลย เขากินไปแค่นิดเดียวและยังรู้สึกหิวอยู่มาก

ตอนนี้เขาหิวจนทนไม่ไหว เลยตั้งใจจะออกไปล่าเหยื่อกินเป็นมื้อดึก

คลีเมนต์ตัวเล็กมาก แถมยังเป็นงูดำ ทำให้เลื้อยผ่านป่าไปอย่างรวดเร็ว โดยที่สัตว์ทั่วไปแทบไม่สังเกตเห็นเลยว่าเขาอยู่ตรงนั้น

ไม่นานเขาก็เจอรังของกระต่าย แล้วก็พุ่งเข้าใส่ จัดการกินพวกมันทีละตัวก่อนจะทำลายรังพวกมันให้ราบคาบ

หลังจากกินกระต่ายไปหลายตัว ความหิวก็ลดลงไปบ้าง เขาเลื้อยช้าลงและเริ่มขี้เกียจ

ขณะกำลังมองหาอาหารมื้อดึกต่อไป เขาก็เผลอเจอสัตว์ป่าห้าตัวโดยบังเอิญ

พลังปราณของสัตว์ทั้งห้านั้นไม่คุ้นเลย คลีเมนต์ไม่เคยเห็นมาก่อน ดังนั้นแม่ของเขาก็คงไม่รู้จักด้วย

แปลว่า…ถ้าเขากินสัตว์ทั้งห้านี่ไป แม่ของเขาก็คงไม่รู้แน่ ๆ

และถ้าแม่ไม่รู้… แม่ก็จะไม่โกรธเขา

คลีเมนต์เลื้อยขึ้นต้นไม้ทันที

งูดำตัวเล็กพันอยู่กับกิ่งไม้ ก้มลงมองสัตว์ห้าตัวในพุ่มไม้ พร้อมกับกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

‘อาหารมื้อดึกแสนอร่อย มาแล้ว!’

คลีเมนต์อ้าปาก เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม แล้วพุ่งเข้าใส่พวกมันด้วยความเร็วสายฟ้า!

เฉวียนหรงตอบสนองได้เร็วมาก

เขารู้สึกถึงอันตรายโดยสัญชาตญาณ รีบกลิ้งหลบไปด้านข้างทันทีโดยไม่ทันมอง

คลีเมนต์พลาดเป้า แต่ก็เด้งตัวขึ้นอีกครั้งทันทีที่แตะพื้น

ข้ารับใช้ A ที่อยู่ใกล้ที่สุดโดนกัดเข้าที่ลำคอ!

ข้ารับใช้ A กรีดร้องด้วยความตกใจ “อ๊ากกกก!!”

ชวงอินที่กำลังพักผ่อนอยู่ข้างกองไฟได้ยินเสียงนั้นก็รีบลืมตาขึ้น มองไปทางป่า

มีบางอย่างผิดปกติแน่นอน!

ฟันของคลีเมนต์มีพิษรุนแรง พิษไหลเข้าสู่ร่างของข้ารับใช้ A จนระบบประสาทชาไปหมด

หลังจากร้องลั่น เขาก็ล้มลงกับพื้น น้ำลายฟูมปาก ร่างกระตุกเกร็ง

ไม่นาน เขาก็สิ้นใจ

ข้ารับใช้อีกสามคนตกใจจนแทบคลั่ง พากันวิ่งหนีไม่คิดชีวิต

คลีเมนต์กำลังจะกินเหยื่อที่เพิ่งกัดได้ แต่ก็รู้สึกถึงเจตนาฆ่าฟันที่พุ่งมาจากด้านหลัง

เขารีบกระโดดขึ้นต้นไม้ใหญ่ข้างตัว แล้วหันกลับไปดู พบกับกรงเล็บของสุนัขขนทองยาวกำลังตะปบใส่เขา!

คลีเมนต์เลื้อยขึ้นต้นไม้ทันที

กรงเล็บของสุนัขกระแทกเข้ากับลำต้นอย่างแรงจนต้นไม้หักโค่น!

เสียงดัง “กร๊อบ!” แล้วต้นไม้ก็ล้มลง

คลีเมนต์ที่พันอยู่กับต้นไม้ตกลงมาพร้อมกัน

เห็นดังนั้น เฉวียนหรงก็รีบวิ่งเข้ามาจะตบงูดำตัวเล็กให้ตาย

แต่คลีเมนต์ไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขาอ้าปากงับเข้าที่อุ้งเท้าสุนัขทันทีที่มันฟาดลงมา!

ความเจ็บแล่นขึ้นทันใด ทำให้เฉวียนหรงสะบัดงูดำตัวเล็กออกจากตัวด้วยสัญชาตญาณ

แต่พิษก็เข้าสู่ร่างกายของเขาแล้ว เฉวียนหรงรู้สึกหน้ามืด และทรุดตัวลงคุกเข่า…