ตอนที่ 762 ฆ่าข้า!!
ตอนที่ 762 ฆ่าข้า!!
ไอร่าพูดช้า ๆ ว่า “แม่รู้ว่ามันยากมากสำหรับลูกที่จะอดทน แต่ถ้าลูกหักห้ามใจไม่ไหว แม่ก็คงเก็บลูกไว้ข้างกายไม่ได้ ถึงตอนนั้นแม่คงต้องขอให้พ่อของลูกพาไปอยู่กับพวกปีศาจแทน”
คลีเมนต์ส่งเสียงขู่ในลำคอทันที เขาไม่ยอมแยกจากแม่เด็ดขาด!
ไอร่าเขย่งปลายเท้า โน้มตัวไปจูบหน้าผากเขา “เพื่อแม่ ลูกจะพยายามหักห้ามใจตัวเองได้ไหม?”
คลีเมนต์ไม่ตอบ
ไอร่ามองเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า “ถ้าลูกอยากอยู่กับพวกเรา ก็ต้องเรียนรู้วิถีชีวิตของพวกเรา การอดทนเป็นสิ่งแรกที่ลูกต้องเรียนรู้ แม่รู้ว่ามันยาก แต่แม่จะอยู่ข้างลูกเสมอ สัญญากับแม่นะ ได้ไหม?”
คลีเมนต์แลบลิ้นเลื้อยเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ
รสเค็มเปียกชื้นนั้นทำให้เขาเริ่มเข้าใจความหมายของน้ำตาขึ้นมาราง ๆ
เขาคลายร่างออกทีละน้อย แล้วเลื้อยมาหาเธอ เอาหัววางบนหางของตัวเอง เป็นสัญญาณแห่งการยอมจำนน
และเป็นคำตอบรับคำขอของเธอ
ไอร่ากอดเขาแน่น “เด็กดีของแม่”
เชร์ล้างเนื้อและทำย่าง เขาตัดส่วนที่นุ่มที่สุดแบ่งให้ไอร่า ที่เหลือจึงแจกจ่ายให้คนอื่น
เหล่าทหารหมาป่าก็พากันก่อกองไฟแยกออกไปอีกหลายจุดแล้วย่างเนื้อกินกัน แต่รสชาติยังไงก็ไม่สู้ของเชร์
ไอร่ายื่นเนื้อย่างให้คลีเมนต์ “กินซะ”
คลีเมนต์แลบลิ้นเลื้อยแล้วตวัดเนื้อเข้าปากกินในคำเดียว
แต่แค่นั้นมันไม่พอเลยสำหรับเขา
ไอร่าจึงหยิบเนื้อจำนวนมากจากในมิติเวลาของเธอออกมาป้อนให้คลีเมนต์กินจนอิ่มหนำสำราญ
หลังจากกินอิ่ม คลีเมนต์ก็พันตัวรอบต้นไม้แล้ววางหัวพาดอยู่หลังไอร่า หลับตาลงนอนอย่างสงบ
ขณะที่พวกทหารหมาป่ากินไปก็แอบชำเลืองมองงูฟ้ากลืนสวรรค์ตัวนั้นอย่างหวาด ๆ กลัวว่าเจ้าตัวจะโถมใส่แล้วกลืนพวกเขาเข้าไปทั้งเป็น
มื้อนี้เลยกลายเป็นมื้อที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา
ชวงจิ้งจ้องไปยังงูฟ้ากลืนสวรรค์ที่อยู่ด้านหลังไอร่า พลางกลืนเนื้อย่างในปากลงไป แล้วถามช้า ๆ ว่า “ลูกของเจ้าคือปีศาจใช่ไหม?”
ไอร่าหยุดเคี้ยวเนื้อ
เธอมองเขาอย่างไร้อารมณ์ “ใช่”
“เจ้าเป็นเผ่าอสูร ตามหลักแล้วจะไม่ให้กำเนิดปีศาจ นอกจากว่า...คู่ครองของเจ้าจะเป็นปีศาจ?”
“ถูกต้อง”
ชวงจิ้งอดถามไม่ได้ “ในฐานะอสูร เจ้ากลับไปมีคู่กับปีศาจ เจ้าไม่กลัวว่าจะถูกจับได้แล้วถูกประหารฐานทรยศเผ่าหรือ?”
ตั้งแต่ตอนที่คลีเมนต์เผยตัวตนที่แท้จริงออกมา ไอร่าก็เดาได้แล้วว่าเธอคงต้องเผชิญกับคำถามนี้ เธอจึงตอบอย่างใจเย็นว่า “ข้าแค่มีคู่กับปีศาจ แต่ข้าไม่ได้ช่วยปีศาจฆ่าเผ่าอสูร ข้าไม่เห็นว่าตัวเองทำผิดตรงไหน”
“แต่ปีศาจมันฆ่าอสูรไปตั้งมากมาย เจ้าไม่ควรเกลียดมันหรือ?!”
ไอร่าคิดในใจว่า ถ้าเธอเป็นแค่อสูรธรรมดา ก็คงจะเกลียดปีศาจเหมือนคนอื่น แต่ปัญหาก็คือ...เธอไม่ใช่
เธอคือมนุษย์บริสุทธิ์ที่ทะลุมิติมา ไม่ได้มีความแค้นอะไรกับปีศาจอย่างที่อสูรคนอื่นมี
ไอร่าถามกลับ “แล้วเผ่าอสูรไม่เคยฆ่าปีศาจเลยหรือ?”
ชวงจิ้งส่ายหน้า “นั่นมันคนละเรื่อง พวกเราอยู่ฝ่ายธรรมะ พวกมันอยู่ฝ่ายอธรรม”
“ธรรมะกับอธรรมน่ะ เป็นเรื่องของมุมมองเสมอ บางทีในสายตาปีศาจ เจ้าก็อาจจะเป็นฝ่ายอธรรมก็ได้นะ”
“ข้าเถียงเจ้าไม่ชนะ แต่ข้าจะเตือนเจ้าไว้ ถ้าเรื่องที่เจ้ามีลูกกับปีศาจแพร่ออกไปเมื่อไหร่ เจ้าคงไม่มีที่ยืนในโลกแน่”
ไอร่ายังคงเย็นชาและสงบนิ่ง “จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้หรอก”
“มันไม่แน่หรอก เพราะตอนนี้ข้ารู้แล้ว บางทีพรุ่งนี้ข้าอาจเผลอปากพูดออกไป แล้วโลกทั้งใบก็จะรู้กันหมด” ชวงจิ้งพูดแบบกึ่งล้อเล่นกึ่งจริงจัง
“นั่นล่ะทำให้ตอนนี้ข้ามีวิธีที่จะตัดไฟแต่ต้นลม”
“วิธีอะไร?”
ไอร่ามองลึกเข้าไปในตาเขา “ข้าจะฆ่าเจ้า”
ชวงจิ้งชะงักไปทันที ก่อนจะฝืนยิ้ม “เจ้าคิดว่าฆ่าข้าแล้วจะไม่มีปัญหาอีกเหรอ? คนที่นี่มีตั้งเยอะ เจ้าจะฆ่าทุกคนเลยหรือ?”
“พวกเขาไม่เหมือนเจ้า พวกเขาคือคนของข้า พวกเขาจะไม่หักหลังข้า แต่เจ้า ข้าไม่แน่ใจ”
นั่นมันก็จริง
เชร์คือคู่ครองของเธอ ส่วนชวงอิน ชวงมู่ ชวงลิน ชวงฮวา ไป๋อัน และไป๋ห่าว ต่างก็เป็นลูกของเธอ ส่วนทหารหมาป่าทั้งหมดก็เป็นทหารชั้นแนวหน้าของเผ่าหมาป่าหิน พวกเขาฟังคำสั่งของเจ้าหญิงชวงอินเท่านั้น และชวงอินก็เชื่อฟังคำสั่งของแม่เธอเพียงคนเดียว…
ถ้าเป็นเช่นนั้น คนเดียวที่เป็นคนนอกในกลุ่มนี้ก็คือ ชวงจิ้ง
รอยยิ้มบนหน้าชวงจิ้งเริ่มแข็งค้าง “-เจ้า...เจ้าพูดจริงเหรอ?”
ไอร่าตอบเสียงเรียบ “เจ้าคิดว่าไงล่ะ?”
“ม่ะ ไม่! ข้าล้อเล่นน่ะ อย่าคิดมากเลยนะ!” ชวงจิ้งเริ่มลนเหงื่อไหลเป็นทาง
ถึงแม้เขาจะแข็งแกร่งมาก แต่พวกเขาก็มีจำนวนมาก แถมยังมีงูฟ้ากลืนสวรรค์จ้องจะกลืนเขาอยู่ตลอดเวลา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะหนีรอดไปได้!
เชร์ตบไหล่เขาเบา ๆ “เราล้อเล่นกันเฉย ๆ น่ะ”
“จะ จริงเหรอ?”
ไอร่าพยักหน้า “ใช่”
ชวงจิ้งถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเช็ดเหงื่อเย็น ๆ ออกจากหน้าผาก “โล่งอกไปที…”
“แต่อย่าลืมล่ะ หากเจ้ากล้าเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของคลีเมนต์ขึ้นมาเมื่อไหร่ เรื่องล้อเล่นเมื่อกี้จะกลายเป็นเรื่องจริงทันที”
ชวงจิ้งรีบยกมือขึ้นสาบาน “ข้าสัญญาว่าจะไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว!”
ในเวลาเดียวกัน ข่าวการตายของเหวินเฉียนได้แพร่ไปถึงนครว่านโซ่วแล้ว สภาผู้อาวุโสทั้งสิบต่างตกตะลึงกันไปหมด
พวกเขาไม่คิดเลยว่าหมอผีระดับสูงจะถูกฆ่าได้ง่ายขนาดนี้!
แต่ที่ไม่คาดคิดยิ่งกว่านั้นคือ คนที่ฆ่าเขากลับเป็นเชร์!
“เขาช่างกล้านัก!” ผู้อาวุโสลำดับที่สองทุบโต๊ะเสียงดังแล้วลุกขึ้นยืน สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ “ถึงเขาจะมาจากราชวงศ์ แต่การฆ่าหมอผีก็ถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรงถึงตาย!”
ผู้อาวุโสคนอื่นพากันสนับสนุน “ใช่แล้ว ๆ! เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”
ตอนแรกผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งยังไม่พูดอะไร จนกระทั่งทุกคนพากันส่งเสียงวุ่นวายว่าจะส่งคนไปจับตัวเชร์ เขาจึงพูดขึ้นว่า “อย่าเพิ่งไป”
ผู้อาวุโสลำดับที่สองขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ?”
“ก่อนที่ข้าจะมาที่นี่ ข้าเพิ่งได้รับข่าวว่า เชร์ได้รับตำแหน่งเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบสองแล้ว”
ทุกคนอึ้งไปทันที “เขาได้รับตำแหน่งตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
“ไอร่าเป็นคนแต่งตั้งเขาให้รับตำแหน่งนี้” เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งก็เริ่มเยือกเย็น “ไอร่าได้รับการยอมรับจากผู้พยากรณ์ และได้รับเลือกให้เป็นทายาทของท่านผู้พยากรณ์ ตอนนี้นางรับหน้าที่ดูแลวิหารแทนชั่วคราว”
“มะ มันเป็นไปได้ยังไง?!”
ไม่มีใครเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
ต่อให้ผู้พยากรณ์จะเลือกทายาทเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุฉุกเฉิน ก็ไม่น่าจะเลือก ‘สตรี’!
ตั้งแต่มีการค้นพบแผ่นดินอสูรมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้รับตำแหน่งผู้พยากรณ์มาก่อน!
ไม่มีใครเข้าใจการตัดสินใจของผู้พยากรณ์เลย
ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งไม่สนใจความสับสนและข้อกังขาของทุกคน เอ่ยเย็นชา “เรื่องนี้ถูกประกาศไปยังวิหารว่านโซ่วแล้วโดยแม่ทัพหลงเซียว ไม่นานนักข่าวก็จะแพร่ไปทั่วทั้งโลก พวกเจ้าไม่เชื่อก็ต้องเชื่อในที่สุด”
“แต่มันช่าง… ไร้สาระสิ้นดี! ยังไงนางก็เป็นแค่สตรี! สตรีจะทำอะไรได้?!”
“ข้ายอมรับสตรีเป็นผู้พยากรณ์ไม่ได้!”
“พอผู้พยากรณ์กลับมา เราต้องประท้วงแน่!”
ท่ามกลางความวุ่นวาย ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งหลับตาเพื่อซ่อนความอิจฉาที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
เขากัดฟันแน่น แล้วท่องชื่อของผู้หญิงคนนั้นในใจ…
ไอร่า.