บทที่ 4: หนึ่งสู้สิบ การยอมรับของบุซุจิมะ ซาเอโกะ

บทที่ 4: หนึ่งสู้สิบ การยอมรับของบุซุจิมะ ซาเอโกะ

"ซ่า!"

เช่นเดียวกับเมื่อวาน ฟางหยวนเดินออกจากร้านสะดวกซื้อด้วยความรู้สึกสดชื่น

แต่ที่ต่างออกไปก็คือ เช้าวันนี้ไม่มีใครมาดักรอขวางประตูเลย

ฟางหยวนมองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

นอกจากการทำความสะอาดแล้ว ก็มีแค่เจ้าของร้านค้าละแวกนั้นที่กำลังปัดกวาดจัดร้านของตัวเอง

พวกมันไม่มาจริงๆ อย่างนั้นหรือ

เจ้านั่น หลังจากที่ถูกเขาเตะผ่าหมากไปซะแรงขนาดนั้น กลับยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ งั้นหรือ

ฟางหยวนหมุนตัวกลับ พลางกวาดสายตามองไปรอบทิศทาง

จากนั้นเขาก็ชกหมัดออกไปในอากาศกลางถนนอันว่างเปล่าสองครั้ง

ความเร็วของหมัดทั้งสองนั้นรวดเร็วมากจนทิ้งภาพติดตาเอาไว้

หากชกโดนเป้าหมาย รับรองว่าต้องสลบเหมือดอย่างแน่นอน

น่าเสียดาย!

น่าเสียดายจริงๆ!

ไม่มีใครมาเป็นคู่ซ้อมให้เลย

แต่ช่างเถอะ

"เปิดร้านแล้วคร้าบ!"

ฟางหยวนตะโกนเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในร้าน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่าย ฟางหยวนรู้สึกเบื่อหน่าย เขาจึงยืนพลิกนิตยสารอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์

ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นผู้คนภายนอกกำลังเดินจ้ำอ้าวด้วยความเร่งรีบ เขาเงยหน้าขึ้นและรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"ไอ้หนู ลูกพี่ของพวกข้ากำลังตามหาแกอยู่ ถ้าแกแน่จริงก็ออกมาสิวะ"

ลูกพี่ระดับล่างที่ถูกเขาเตะผ่าหมากไปเมื่อวาน กำลังพูดด้วยน้ำเสียงกระตุ้งกระติ้ง และใช้มือจีบนิ้วเรียกเขาให้ออกไปนอกร้าน

ฟางหยวนยืนอยู่ภายในร้านและชูหมัดขู่ลูกพี่ระดับล่างคนนั้น ซึ่งอีกฝ่ายก็รีบยกมือขึ้นกุมหัวและหดคอหนีในทันที

ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังทนดูไม่ได้ หนึ่งในนั้นกระโดดเตะลอยตัว พุ่งเข้าใส่ลูกพี่ระดับล่างจนล้มกลิ้งไปสองตลบและลงไปนอนขดตัวอยู่บนพื้น

"ไอ้หนู แกนี่อวดดีนักนะ"

เพล้ง!

ขวดเบียร์ขวดหนึ่งถูกปาตรงเข้ามาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

นักเลงคนนั้นเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง แต่ขวดเบียร์ก็ยังลอยไปกระแทกเข้ากับลูกน้องที่อยู่ด้านหลังและแตกกระจายเสียงดังสนั่น

ฟางหยวนคว้าขวดเบียร์ขวดหนึ่งมายืนพิงประตูร้านสะดวกซื้อแล้วกระดกขึ้นดื่ม

"พวกแกแห่กันมาเยอะแยะโดยที่ไม่ได้เชิญ ฉันก็คงไม่มีอะไรจะต้อนรับหรอกนะ"

"เพราะงั้นฉันขอเชิญพวกแกไปกินข้าวแดงในคุกก็แล้วกัน"

นักเลงหรี่ตาลง "เฮ้ยพวกเรา ลุยพร้อมกันเลย รีบจัดการให้มันจบๆ ไป"

"ไม่ต้องออมมือ อัดมันให้ยับ แล้วก็เผาร้านมันซะ"

สิ้นเสียงคำสั่ง คนเกือบยี่สิบคนก็กรูกันเข้าไปหาฟางหยวน ราวกับตึกที่กำลังถล่มลงมา ทำเอาคนที่พบเห็นอดเป็นห่วงเขาไม่ได้

ห่างออกไปไม่ไกลนัก คุณบุซุจิมะที่กำลังเดินกลับบ้านหลังเลิกเรียนพร้อมกับสะพายดาบไม้ไผ่ไว้ด้านหลัง มองเห็นกลุ่มอันธพาลกำลังพุ่งเข้าใส่พนักงานร้านสะดวกซื้อที่ไร้ทางสู้

สถานการณ์คับขันจนเธอไม่มีเวลาให้คิดมาก เธอชักดาบไม้ออกมาแล้วตะโกนขึ้นว่า "หมาหมู่รังแกคนคนเดียวแบบนี้ พวกนายเป็นลูกผู้ชายประสาอะไรกัน!"

"ถ้าแน่จริงก็เข้ามาหาฉันนี่!"

เพียงชั่วพริบตา เธอก็กระโดดก้าวเท้าเพียงสามก้าวเพื่อย่นระยะทาง พร้อมกับกวัดแกว่งดาบไม้บุกทะลวงเข้าไปในฝูงชน

ครอบครัวของคุณบุซุจิมะเปิดโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ และตัวเธอเองก็เป็นถึงแชมป์เคนโด้ระดับมัธยมปลายระดับประเทศ

แม้ว่าสิ่งที่เธอถืออยู่จะเป็นเพียงดาบไม้ แต่ความดุดันและทรงพลังของมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าดาบจริงเลย

ขณะที่ดาบไม้ถูกเหวี่ยงออกไป ก็ปรากฏภาพติดตาให้เห็น

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอมีความว่องไวมาก

แต่ฟางหยวนนั้นเร็วกว่าเธอเสียอีก

ทุกหมัดและทุกฝีเท้าที่สาดออกไป จะต้องมีใครสักคนล้มลงหรือไม่ก็ปลิวทะลุออกไป

เพียงแค่ห้าวินาที คนกลุ่มหนึ่งก็ลงไปนอนกองรวมกันอยู่บนพื้น

คนที่เหลือเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ชักจะตึงมือ ก็เริ่มลังเลที่จะก้าวไปข้างหน้า

ฟางหยวนสะบัดมือ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ฉันล่ะเกลียดการตกเป็นฝ่ายตั้งรับที่สุดเลย ถ้าพวกแกไม่เข้ามา งั้นฉันจะเป็นฝ่ายเข้าไปเองก็แล้วกัน"

เท้าของเขาถีบตัวส่งแรงในทันที ฟางหยวนเคลื่อนไหวอย่างปราดเปรียวราวกับเสือดาว และจัดการคนไปได้ถึงสามคนในชั่วพริบตา

คนที่เหลือหันหลังเตรียมจะวิ่งหนี แต่คุณบุซุจิมะที่ตามมาสมทบก็เข้าสกัดและจัดการฟาดพวกมันจนสลบเหมือดไปกองกับพื้น

คุณบุซุจิมะมองดูอันธพาลนับสิบคนที่นอนระเนระนาดอยู่บนพื้น ก่อนจะโค้งคำนับให้ฟางหยวนเล็กน้อย

"ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นยอดฝีมือด้านการต่อสู้ ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ!"

ฟางหยวนโบกมือปฏิเสธ "คุณอุตส่าห์มาช่วยผม ตามหลักแล้วผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณคุณให้ดีๆ"

"รออยู่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมไปหยิบส้มมาให้สองลูก"

ฟางหยวนหันหลังกลับเข้าไปในร้าน และนำน้ำส้มอัดลมขวดหนึ่งมาให้คุณบุซุจิมะ "เพิ่งออกกำลังกายมาเหนื่อยๆ รับเครื่องดื่มหน่อยไหมครับ"

ในตอนนั้นเอง ฮีโร่จากสมาคมฮีโร่ก็เดินทางมาถึง

"ขอโทษนะครับ คนพวกนี้คือคนที่มาก่อความวุ่นวายใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ"

อาจเป็นเพราะอันดับของเขาต่ำเกินไป ฟางหยวนจึงจำหน้าเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

"เฮ้อ! เสียเที่ยวอีกแล้วสิเนี่ย ถ้าอย่างนั้น ใครเป็นคนจัดการพวกตัวปัญหาพวกนี้เหรอครับ"

"ผมเองครับ"

ฟางหยวนตบหน้าอกตัวเอง โดยคาดหวังว่าจะได้รับรางวัลอะไรสักอย่าง

แต่ฮีโร่ที่เพิ่งมาถึงกลับคุกเข่าลงตรงหน้าฟางหยวนทันที

"ได้โปรดเถอะครับ ถ้าเดือนนี้ผมประเมินผลงานประจำเดือนไม่ผ่านอีก ผมต้องตกไปอยู่คลาสดีแน่ๆ"

"คนพวกนี้ ขอให้ผมเอาไปเคลมเป็นผลงานของตัวเองได้ไหมครับ"

ฮีโร่คุกเข่าลงกับพื้น ถูมือเข้าด้วยกันด้วยท่าทางที่ดูน่าเวทนา

ฟางหยวนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ "ผมก็เห็นใจคุณอยู่นะครับ แต่เรื่องแบบนี้มันไม่สามารถแก้ปัญหาได้ด้วยการช่วยแค่ครั้งเดียวหรอก ผมขอโทษด้วยนะครับ แต่ผมคงยกความดีความชอบให้คุณไม่ได้"

คำตอบของฟางหยวนทำให้ดวงตาของคุณบุซุจิมะเป็นประกายขึ้นมา

จิตใจดี มีจุดยืน และมีความสามารถ

เขาเป็นคนดีจริงๆ!

ในตอนนั้นเอง รถตำรวจก็เดินทางมาถึงอย่างล่าช้า หลังจากสอบปากคำทุกคนและพาตัวพวกอันธพาลไป เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง

"เอ่อ คุณบุซุจิมะครับ ถ้าผมอยากจะฝากตัวเป็นศิษย์เพื่อเรียนรู้วิชาดาบ จะต้องเสียค่าใช้จ่ายเท่าไหร่เหรอครับ"

"คุณฟางหยวน ทำไมคุณถึงอยากเรียนวิชาดาบล่ะคะ"

"เพราะผมรู้สึกว่าวิชาหมัดมวยของผมมาถึงจุดที่เริ่มตันแล้ว และเพื่อที่จะพัฒนาฝีมือต่อไป ผมจำเป็นต้องผสมผสานสิ่งใหม่ๆ เข้ามาครับ"

คุณบุซุจิมะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะไม่คิดเงินคุณเลยค่ะ"

"ถือซะว่าเป็นการแลกเปลี่ยนวิชากันระหว่างนักสู้ก็แล้วกันนะคะ"

"เกรงใจแย่เลยครับ อย่างน้อยผมก็ควรจะแสดงความขอบคุณบ้าง"

ฟางหยวนมองไปที่น้ำส้มอัดลมในมือของคุณบุซุจิมะ "เอาเป็นว่าผมจะเอาน้ำส้มอัดลมกระป๋องไปฝากคุณทุกวันตอนที่ไปโรงฝึกดีไหมครับ"

"ตกลงค่ะ! คุณฟางหยวน นี่คือที่อยู่อีเมลของฉันนะคะ เดี๋ยวฉันจะส่งที่ตั้งของโรงฝึกไปให้"

หลังจากได้รับข้อความแล้ว ทั้งสองคนก็บอกลากันอย่างเป็นทางการ

ภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง รูปร่างที่สูงโปร่งของคุณบุซุจิมะดูงดงามเป็นพิเศษ

เมื่อกลับมาที่ร้านสะดวกซื้อ ฟางหยวนก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยให้จินตนาการของตัวเองเตลิดเปิดเปิงไปไกล

ถ้าบุซุจิมะ ซาเอโกะ ที่เป็นสายนักกีฬามาสวมกอดฉัน ฉันจะรู้สึกฟินสุดๆ ไปเลยไหมนะ

ไม่สิ ถ้ามีฟุบุกิเข้ามาเพิ่มเพื่อกระตุ้นผลพิเศษจากถ้วยรางวัลผู้เฝ้ามองล่ะก็ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าฟินของจริง

อา แค่คิดก็พานให้โหยหาความรู้สึกนั้นแล้ว

แต่ว่า ถ้าฉันไปเรียนเคนโด้ในชีวิตจริง ช่องทักษะของฉันจะมีอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกไหมนะ

ลองดูก็ไม่เสียหายนี่นา

ครั้งหน้าที่เอาน้ำอัดลมไปให้ ฉันจะเขย่าให้แรงๆ แล้วปล่อยให้มันพุ่งกระฉูดออกมาเลย

ถ้าเป็นแบบนั้น บางที... แต่เดี๋ยวนี้ฮีโร่ตกต่ำถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ต้องมาทำยอดให้ทะลุเป้าเหมือนพวกมนุษย์เงินเดือนซะอย่างนั้น

โชคดีจริงๆ ที่ตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นฮีโร่

ตั้งเป้าหมายเล็กๆ ไว้ก่อนเลย ว่าถ้าได้เข้าสมาคมฮีโร่เมื่อไหร่ ฉันจะมุ่งตรงไปที่ระดับเอสทันที

แบบนั้น ฟุบุกิจะต้องรีบวิ่งมากอดขาฉันแน่ๆ

เมื่อเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว ฟางหยวนจึงปิดร้านเร็วกว่าปกติ และเอนกายลงนอนบนเตียงอย่างตั้งใจ

ทันทีที่เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ฟางหยวนก็รีบเปิดเกมผู้ใหญ่ทันที แล้วร่างของเขาก็อันตรธานหายวับเข้าไปในชั้นลอยอีกครั้ง...