ตอนที่ 692 อย่าแตะต้องข้า
ตอนที่ 692 อย่าแตะต้องข้า
คนงานสัมผัสได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา พวกเขาตัวสั่นอย่างห้ามไม่ได้ ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวและวิงวอนขอความเมตตาด้วยความสิ้นหวัง
แต่น่าเสียดายที่สิ่งนี้ไม่สามารถเปลี่ยนความตั้งใจของฝูงอสูรที่หิวโหยให้ละทิ้งอาหารตรงหน้าได้
ในขณะเดียวกัน ไอร่าเองก็ไม่มีความคิดที่จะช่วยเหลือคนงานเหล่านั้น
พวกเขาสมควรได้รับมันแล้ว
นางนั่งอยู่ตรงมุมถ้ำและยกมือขึ้นปิดตา “อย่ามองนะ”
การกินเผ่าพันธุ์เดียวกันอย่างดิบ ๆ เป็นภาพที่โหดร้ายและนองเลือดเกินไป ไข่น้อยยังเป็นเด็ก นางไม่ควรเห็นภาพแบบนี้
เสียงกรีดร้องปฏิเสธดังขึ้นสลับกันไปทั่วถ้ำ ขณะที่ฝูงอสูรรู้สึกอิ่มเอมจากเนื้อสดที่ไม่ได้ลิ้มรสมานาน พวกเขาไม่ได้รู้สึกผิดกับการฆ่าพวกเดียวกันเลยแม้แต่น้อย
พวกเขายอมจำนนต่อความกลัวความหิวโหย และได้ก้าวข้ามเส้นสุดท้ายไปแล้ว
เสียงของเจ้าตัวน้อยดังขึ้น “อย่าคิดว่าภาพที่เห็นนี้เป็นเรื่องเหลือเชื่อนัก ในหลาย ๆ เผ่าขนาดเล็กที่ยากจน พวกเขาจะฆ่าอสูรที่พิการหรือแก่ชราเพื่อกินเป็นอาหาร พวกเขาไม่ได้มองว่ามันเป็นเรื่องผิดแต่อย่างใด การเอาตัวรอดคือเป้าหมายสูงสุดของพวกเขา”
ไอร่าไม่ได้พูดอะไร
“ในแง่หนึ่ง เผ่าไม้ศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ได้ต่างจากอสูรเหล่านี้หรอก พวกเขายินดีรับความเมตตาของเจ้า แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะตอบแทนเจ้าด้วยความเมตตาเช่นกัน”
ไอร่าพึมพำตอบเบา ๆ “อืม”
เจ้าตัวน้อยถอนหายใจ “เมื่อต้องอยู่ในตำแหน่งสูง เจ้าจำเป็นต้องเรียนรู้ที่จะมีจิตใจเย็นชาเป็นบางครั้ง เพื่อให้ตัวเจ้าเองและคนรอบข้างอยู่รอดได้ดีขึ้น”
“เจ้ากำลังสั่งสอนข้าหรือ?”
“ข้ากำลังสอนเจ้าให้เป็นมหาปุโรหิตที่ยอดเยี่ยมต่างหาก”
“โอ้?”
“สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับมหาปุโรหิตไม่ใช่พลัง แต่เป็นวิธีควบคุมจิตใจของผู้คน ดูซิวหุ้ยสิ นางใช้เทคนิคนี้ได้อย่างแยบยล อสูรในเมืองล้วนเชื่อฟังนาง เจ้าควรเรียนรู้จากนาง”
ไอร่าคิดตาม “ถ้าข้ากลายเป็นเหมือนซิวหุ้ย เจ้าจะยังยอมรับว่าข้าเป็นลูกสาวของเจ้าไหม?”
เจ้าตัวน้อยเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบอย่างจริงจัง “ข้าจะทำเป็นว่าไม่เคยมีลูกสาวอกตัญญูอย่างเจ้ามาก่อน”
“เห็นไหม? ที่จริงแล้วเจ้าก็ไม่ชอบนางเลย แล้วทำไมถึงอยากให้ข้ากลายเป็นแบบนางล่ะ?”
“นางเหมาะจะเป็นมหาปุโรหิตมากกว่า” เจ้าตัวน้อยหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเหมือนคนที่ยอมแพ้ “ช่างเถอะ เจ้าก็เป็นตัวของเจ้าเองต่อไป ถ้าวันหนึ่งเจ้ากลายเป็นหญิงเจ้าเล่ห์จริง ๆ ข้าคงได้แต่ทำใจ”
“งั้นตอนนี้ข้าเป็นยังไง? ใสซื่อบริสุทธิ์น่ารักใช่ไหม?”
“เจ้าจะเรียกว่าซื่อบื้อและไร้ประโยชน์ก็ได้นะ”
“...ข้าไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเจ้าจริง ๆ ใช่ไหม?”
เจ้าตัวน้อยแสร้งทำเสียงตกใจ “ห๊า? เจ้ารู้ความจริงแล้วหรือ! ที่จริงแล้ว ข้าเก็บเจ้ามาจากกองขยะเมื่อหลายปีก่อน ข้าปิดบังเรื่องนี้มานานกว่า 30 ปี วันนี้ข้าได้เปิดเผยความลับเสียที”
ไอร่าถึงกับพูดไม่ออก หมอนี่เล่นละครเก่งขนาดนี้ ทำไมไม่ไปเอารางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยมมาสักตัว?!
ขณะที่เงยหน้าขึ้น นางก็เห็นหยุนฮุ่ยมองลงมาที่นาง
สายตาของพวกเขาประสานกันกลางอากาศ
หยุนฮุ่ยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนาง “เจ้าคุยกับใครอยู่?”
ไอร่าเพิ่งรู้ตัวว่าพวกเขาอยู่ใกล้กันเกินไป นางขยับตัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ “เปล่า ข้าพูดกับตัวเอง”
“เจ้าโกหก” หยุนฮุ่ยยื่นมือออกมาจับไหล่ของนางแล้วดึงเข้ามาในอ้อมแขน “เจ้าต้องคุยกับใครสักคนแน่ ๆ จะไม่บอกข้าก็ได้ แต่ทำไมต้องโกหกข้าด้วย? ข้าไม่ชอบให้ใครโกหก”
ตอนนี้ไอร่าตัวเล็กลง แค่แรงดึงเบา ๆ ของเขา นางก็ถูกลากเข้าไปในอ้อมแขนโดยง่าย
ใบหน้าขาวเนียนของนางชนเข้ากับแผงอกของเขา
ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า สู่ใบหน้าของนาง ทำให้แก้มของนางขึ้นสีเรื่อ
นางดิ้นจนหลุดออกจากอ้อมแขนของหยุนฮุ่ย “อย่ามายุ่งกับข้า”
“ข้าแค่คิดว่าเจ้าดูเหนื่อย น่าจะพักหน่อย ข้ายินดีให้เจ้าใช้แผงอกของข้าเป็นที่พิง”
“ไม่จำเป็น ข้านั่งพิงผนังถ้ำก็พอ” นางรีบขยับตัวหลบไปด้านข้าง พิงหลังกับผนังถ้ำ แล้วหลับตาลง แสร้งทำเป็นหลับเพื่อลดบรรยากาศแปลก ๆ ระหว่างพวกเขา
ทันใดนั้น นางรู้สึกได้ว่าหยุนฮุ่ยจับมือนาง
เขาดูเหมือนกำลังพิจารณานิ้วของนางอย่างสนใจ พลิกไปพลิกมา
ไอร่าอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้น “เจ้าทำอะไร?”
“ก่อนหน้านี้เจ้ากัดนิ้วตัวเองให้เลือดออกเพื่อรักษาข้า แผลอยู่ไหนล่ะ? ทำไมข้าถึงมองไม่เห็น?”
ไอร่าดึงมือกลับ “ความสามารถในการฟื้นตัวของข้าแข็งแกร่งมาก แผลหายไปนานแล้ว”
“อย่างนี้นี่เอง…” หยุนฮุ่ยมีสีหน้าครุ่นคิด
ไอร่าอดไม่ได้ที่จะถาม “เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”
“ข้ากำลังคิดว่า ถ้าร่างกายเจ้ามีความสามารถในการฟื้นตัวดีเยี่ยม เจ้าคงจะไม่ฉีกขาดหรือได้รับบาดเจ็บ แม้ว่าข้าจะใส่ของข้าทั้งสองอันเข้าไปในร่างกายเจ้าพร้อมกันใช่ไหม?”
หน้าของไอร่าแดงซ่าน “อย่าพูดอะไรแบบนี้ออกมากะทันหันสิ!”
นางถึงกับตั้งตัวไม่ทัน!
ตอนนี้นางรู้สึกเสียใจที่ถามเขาไปจริง ๆ
นางควรจะตัดไฟแต่ต้นลมและฆ่าความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไปตั้งแต่แรก!
ไอร่ารีบเบือนหน้าหนี ไม่ยอมตอบคำถามของเขา
แต่ดูเหมือนหยุนฮุ่ยยังคงจริงจังกับการคิดถึงความเป็นไปได้ “มรดกของเผ่ามังกรบอกข้าว่า มังกรเพศผู้จะมีสองอัน โดยปกติแล้ว ตอนที่เราผสมพันธุ์ คู่ของเรามักจะชอบมันมาก แต่ก็มีตัวเมียบางตัวที่ไม่ชอบ โดยเฉพาะตัวเมียที่ไม่ใช่เผ่ามังกร เพราะร่างกายของพวกนางไม่สามารถรับมันได้ หากไม่ระวังก็อาจจะได้รับบาดเจ็บ…”
ไอร่ารีบยกมือปิดหู “พอได้แล้ว!”
นางไม่อยากฟังเรื่องพวกนี้เลยสักนิด!
แต่หยุนฮุ่ยยังคงพูดคุยกับนางอย่างจริงจัง “ข้าคิดว่าเพื่อความปลอดภัยของทั้งสองฝ่าย เราควรทำความเข้าใจเรื่องพวกนี้ให้ชัดเจนก่อนที่เราจะผสมพันธุ์กัน จะได้ไม่ทำร้ายกันโดยไม่ตั้งใจ”
ไอร่าถึงกับหมดความอดทน “งั้นเจ้าก็ไปพูดเรื่องพวกนี้กับคนที่เจ้าอยากผสมพันธุ์ด้วยสิ ข้าไม่อยากคุยเรื่องนี้กับเจ้าเลยสักนิด!”
“แต่ข้าอยากผสมพันธุ์กับเจ้า”
ไอร่ารีบตอบทันที “ข้าปฏิเสธ”
“ทำไมล่ะ?”
“เจ้ายังเป็นเด็กสามขวบอยู่เลย ข้าจะไปผสมพันธุ์กับเจ้าได้ยังไง? เราสองคนไม่เหมาะสมกัน!”
“จะไปรู้ได้ยังไงถ้าไม่ลองดูก่อน? ของข้าทั้งสองอันมีขนาดดีมากนะ เจ้าอยากเห็นก่อนไหม?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเหมือนกำลังบรรยายวิชาการ เป็นเรื่องน่าทึ่งที่เขาสามารถพูดเรื่องลามกได้ด้วยท่าทางเคร่งขรึมแบบนี้
ไอร่าชี้ไปที่ที่ว่างข้าง ๆ “อยู่ตรงนั้น ห้ามเข้าใกล้ข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ!”
หยุนฮุ่ยทำหน้าซื่อ “ทำไมล่ะ? ข้าทำให้เจ้าโกรธเหรอ?”
“สิ่งที่เจ้าทำเมื่อกี้ ถ้าเป็นในสังคมปัจจุบัน มันเรียกว่าการคุกคามทางเพศ!”
“การคุกคามทางเพศคืออะไร?”
“คือการพูดหรือทำสิ่งที่เกินเลยต่อเพศตรงข้าม โดยไม่ได้รับความยินยอมจากอีกฝ่าย”
หยุนฮุ่ยคิดตามอย่างจริงจัง “แต่สิ่งที่ข้าพูดเมื่อกี้ ข้าหมายความตามนั้นจริง ๆ มันเกินเลยตรงไหน?”
“มันเกินเลยไปหมดทุกอย่าง! ไปให้พ้นเลย แค่เห็นหน้าเจ้าข้าก็ปวดหัวแล้ว!”