บทที่ 8: อันเสี่ยวหมี่รถล้ม

การสอบตลอดทั้งวันในที่สุดก็สิ้นสุดลง

หลังเลิกเรียน จางเฉียงเดินนวดข้อมือตัวเองเข้ามาหา "มือกูชาไปหมดแล้วเนี่ยเพราะเขียนเยอะเกินไป ช่วงนี้มึงตั้งใจอ่านหนังสือหนักมากเลยนะเว้ย กูรู้สึกได้เลยว่ามึงจะต้องติดท็อปห้าสิบของระดับชั้นแน่นอน"

สวี่จือมู่ยิ้มกว้าง "อย่างน้อยก็ต้องติดท็อปยี่สิบสิวะ"

"กูชมมึงหน่อยเดียว มึงก็เริ่มทำเป็นเล่นตัวเลยนะ ถกูมึงสอบติดท็อปยี่สิบได้จริงๆ นะ กูยอมกินขี้ในห้องน้ำให้หมดเลยเอ้า!"

"มึงกินสองตันที่มึงยังติดกูอยู่ให้หมดก่อนเถอะ..."

เดิมทีสวี่จือมู่ตั้งใจจะกลับแล้ว แต่กลับมีเด็กผู้หญิงหลายคนจากในห้องกันเข้ามาล้อมรอบตัวเขา เพราะอยากจะเทียบคำตอบข้อสอบกับเขา

สวี่จือมู่เรียกพฤติกรรมแบบนี้ว่า "รู้ทีหลังก็สายไปเสียแล้ว"

"สวี่จือมู่ ภาษาอังกฤษของนายเก่งมากเลยนะ ทำไมไม่บอกคำตอบในส่วนการฟังให้พวกเราฟังก่อนล่ะ?"

ถึงแม้ว่าสวี่จือมู่จะไม่ได้อยากทำสักเท่าไหร่ แต่ผู้หญิงหนึ่งหรือสองคนที่กำลังคุยกับเขาอยู่นั้นก็หน้าตาดีใช้ได้เลยทีเดียว

เห็นแก่หน้าตาของพวกเธอ สวี่จือมู่ก็เลยยอมพูดคุยด้วยสักสองสามคำเพื่อเอาใจ

"ฉันรู้แล้วว่าข้อสามมันต้องตอบข้อ ข! ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันตอบถูกด้วย!"

"แย่จังเลย ฉันก็กำลังคิดว่าจะเลือกข้อนั้นอยู่พอดี จบกัน จบกัน หวังว่าฉันคงจะไม่สอบตกวิชานี้หรอกนะ"

"สวี่จือมู่ บอกพวกเราหน่อยสิว่าคำถามที่ตามมามันเป็นยังไง..."

จางเฉียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความอิจฉาตาร้อน เขาต้องยอมรับเลยว่าช่วงนี้เพื่อนสนิทของเขาดูเหมือนกลายเป็นคนละคนไปเลย

เขาเปลี่ยนทรงผม ลดน้ำหนัก และเริ่มตั้งใจเรียนหนังสืออย่างจริงจัง เดิมทีเขาก็เป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้ว และสายตาของพวกผู้หญิงที่ล้อมรอบเขาอยู่ก็ไม่เคยละไปจากใบหน้าของเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

แน่นอนว่า จางเฉียงไม่ใช่คนเดียวที่มีความรู้สึกซับซ้อน อันเสี่ยวหมี่กำลังเก็บกระเป๋าอยู่ แต่จิตใจของเธอกลับไปจดจ่ออยู่กับกลุ่มคนที่ล้อมรอบสวี่จือมู่อยู่ทั้งหมด

ความเปลี่ยนแปลงของสวี่จือมู่ในช่วงเวลานี้มันมากมายมหาศาลจริงๆ ไม่ใช่ว่าจู่ๆ เขาก็หล่อเหลาขึ้นมาเหมือน แดเนียล วู แต่เป็นเพราะเขามีความมั่นใจและความเป็นอิสระเสรีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ความมั่นใจและความสบายๆ แบบนี้ก็เปรียบเสมือนยาพิษร้ายแรงสำหรับเด็กสาววัยรุ่น

ผู้ชายคนนี้... เขากลายเป็นคนดังขนาดนี้ไปแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย?

เมื่อมองดูสวี่จือมู่ถูกรายล้อมไปด้วยผู้หญิงมากมายและได้เห็นรอยยิ้มจางๆ ของเขา อันเสี่ยวหมี่ก็รู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ในใจราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

เห็นได้ชัดว่าเมื่อก่อน เขามักจะคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอเสมอ รอยยิ้มของเขาจะมอบให้เธอเพียงผู้เดียว และเขาก็มักจะมีเรื่องราวให้คุยกับเธอได้อย่างไม่รู้จักจบสิ้น แต่ตอนนี้...

"สวี่จือมู่ มีผู้หญิงมาหานายแน่ะ!"

ในตอนนั้นเอง เสียงโห่ร้องเย้าแหย่ก็ดังมาจากที่ประตูห้องเรียน

ทุกคนในห้องหันไปมองตามเสียงและเห็นเด็กสาวรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู ทาอายแชโดว์สีอ่อนและไม่ได้สวมชุดนักเรียน แต่กลับสวมกางเกงยีนส์รัดรูปที่ขับเน้นให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่พัฒนามาเป็นอย่างดี ทำให้เธอดูมีความเป็นผู้ใหญ่ที่สวยงามเกินกว่าวัยเด็กมัธยมปลาย

"เธอมาหาฉันเหรอ?" สวี่จือมู่เดินเข้าไปหาและมองดูเธอ

เขาดูเหมือนจะพอจำเธอได้บ้าง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเธอเป็นใคร

"ฉันชื่อเฉิงฟ่านเหมี่ยว จากห้อง 10 จดหมายฉบับนี้เป็นของนาย ข้อมูลติดต่อของฉันอยู่ในนี้นะ อย่าลืมแอดมาล่ะ" เด็กสาวจ้องมองสวี่จือมู่และยัดซองจดหมายใส่มือเขาโดยตรงอย่างกล้าหาญ

พอพูดถึงห้อง 10 ในที่สุดสวี่จือมู่ก็นึกออก โรงเรียนจะแบ่งประเภทของนักเรียน และห้อง 10 ก็เป็นห้องสำหรับนักเรียนสายดนตรี

เนื่องจากลักษณะเฉพาะตัวของการสอบสายศิลปะ โรงเรียนจึงอนุญาตให้พวกเขาจัดแต่งทรงผมและแต่งหน้าได้ ดังนั้นห้อง 10 จึงมีเด็กผู้ชายหล่อๆ และเด็กผู้หญิงสวยๆ อยู่ไม่น้อยเลยจริงๆ

หลังจากพูดจบเด็กสาวก็เดินจากไป ทิ้งให้เด็กผู้ชายในห้องยืนมองตามตาปริบๆ ถึงแม้ว่าความสวยแบบธรรมชาติของเธอจะไม่สูงเท่ากับอันเสี่ยวหมี่ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ที่เธอมีการแต่งหน้าและแต่งตัวอย่างกล้าหาญมาช่วยเสริมเติมแต่ง

ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับเด็กผู้ชายวัยรุ่น ความน่ารักมันเทียบไม่ได้เลยกับความเซ็กซี่!

"มู่จื่อ ช่วงนี้มึงไปกดสูตรโกงอะไรมาวะเนี่ย? เชี่ยเอ๊ย มึงได้กำไรทั้งเรื่องเรียนแล้วก็เรื่องรักเลยนะเว้ย!" สายตาของจางเฉียงแทบจะพ่นไฟออกมาด้วยความอิจฉาตาร้อน

"อิจฉาเหรอวะ? เอ้า มึงเอาจดหมายฉบับนี้ไปเลยก็ได้นะ" สวี่จือมู่ยัดซองจดหมายใส่มือเขา แต่จางเฉียงกลับทำท่าทางเหมือนเพิ่งไปจับของร้อนๆ มา

"ลืมมันไปซะเถอะ ลืมมันไปซะ ผู้หญิงห้อง 10 น่ะแรงจะตายห่า กูรับมือไม่ไหวหรอก"

สวี่จือมู่ยิ้ม คนจากห้อง 10 ไม่เคยมีชื่อเสียงที่ดีนักหรอก เขาพับซองจดหมายอย่างลวกๆ แล้วเก็บใส่กระเป๋ากางเกง

เมื่อหันกลับมา เขาก็เห็นอันเสี่ยวหมี่เม้มริมฝีปากแน่น จ้องเขม็งไปที่กระเป๋ากางเกงที่เขาเพิ่งจะเก็บจดหมายใส่ลงไป

อันเสี่ยวหมี่ก้มหน้าลงและเดินผ่านเขาไป

ทุกคนในห้องสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ จางเฉียงโน้มตัวเข้ามาใกล้และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "มู่จื่อ ถึงแม้ว่ามาตรฐานของอันเสี่ยวหมี่จะสูงไปหน่อย แต่พวกมึงสองคนก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกันนะเว้ย มันยังดีกว่าพวกผู้หญิงจากห้อง 10 ตั้งเยอะ กูแนะนำให้มึงคิดดูให้ดีๆ นะเว้ย"

สวี่จือมู่มองเขาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหมอนี่จะเป็น "นักรบแห่งรักแท้" กับเขาด้วย

เขามีอนาคตเลยนะเนี่ย

หลังจากออกจากห้องเรียน สวี่จือมู่ก็ปั่นจักรยานมาตามถนน

เมื่อปั่นผ่านสี่แยก เขาก็เห็นฝูงชนมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ จักรยานสีชมพูคันหนึ่งมีล้อที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย น่าจะมีคนขี่รถล้ม

เดิมทีสวี่จือมู่ตั้งใจจะขี่ผ่านไปเฉยๆ แต่เมื่อหางตาของเขาเหลือบไปเห็น เขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่าคนที่รถล้มก็คืออันเสี่ยวหมี่!

"หนูเป็นอะไรไหมจ๊ะ? โถ่เอ๊ย เลือดออกเพราะหกล้มเลย..."

"แล้วสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าที่ชนเธอล่ะอยู่ไหน? พวกนั้นหนีไปแล้วเหรอ?"

อันเสี่ยวหมี่ใจลอยมาตลอดทาง ในขณะที่กำลังขี่ผ่านสี่แยก เธอก็ถูกสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าที่ขี่สวนเลนมาเฉี่ยวชนเข้า ทำให้มีรอยถลอกที่หัวเข่าและข้อมือของเธอ

คนขี่สกู๊ตเตอร์กลัวว่าจะเดือดร้อน ก็เลยรีบหนีไปทันที

เจ็บจัง...

อันเสี่ยวหมี่กัดฟันและพยายามจะยืนขึ้น แต่กลับพบว่าเธออาจจะข้อเท้าแพลงซะแล้ว เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมารวมกับเหตุการณ์ในวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา

ถ้า... ถ้าเพียงแต่ผู้ชายคนนั้นอยู่เคียงข้างเธอในตอนนี้...

"เสี่ยวหมี่?"

จู่ๆ น้ำเสียงที่คุ้นเคยก็ดังแว่วเข้ามาในหู เธอรีบเงยหน้าขึ้นและเห็นสวี่จือมู่กำลังเบียดเสียดฝ่าฝูงชนเข้ามาพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น

"ไปทำอีท่าไหนถึงได้เป็นแบบนี้... เธอพอลุกไหวไหม?" สวี่จือมู่นั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเธอและดึงแขนของเธอเข้ามาหาตัว มีรอยถลอกที่ข้อมือและหัวเข่าของเธอ พร้อมกับมีหยาดเลือดซึมออกมาจากผิวขาวเนียน

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในชีวิตที่แล้วก็ตาม อันเสี่ยวหมี่ในตอนนี้ก็ยังเป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงอายุสิบแปดปีคนหนึ่ง ด้วยความเป็นเพื่อนบ้านกันมานานกว่าสิบปี สวี่จือมู่ก็คงไม่สามารถยืนดูอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลยได้หรอก

อันเสี่ยวหมี่ยอมให้สวี่จือมู่ดึงมือของเธอไปอย่างเลื่อนลอย ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาและความห่วงใยในแววตาของเขา ทำให้ความรู้สึกของเธอ ซึ่งเธอพยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างยากลำบาก รู้สึกราวกับว่ามันกำลังจะระเบิดออกมา

"ทำไมเธอถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ? โดนชนจนเอ๋อไปแล้วหรือไง?" เมื่อเห็นสีหน้าเลื่อนลอยของอันเสี่ยวหมี่ สวี่จือมู่ก็ขมวดคิ้วและเคาะหน้าผากเธอเบาๆ

"มันเจ็บนะ..." อันเสี่ยวหมี่พูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ พลางสูดน้ำมูกฟุดฟิดราวกับลูกแมวน้อยที่บาดเจ็บ

เมื่อปราศจากความเย่อหยิ่งดุจนางพญาหงส์ตามปกติของเธอ ท่าทางที่ดูอ่อนแอและเปราะบางเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบนี้ ทำให้สวี่จือมู่รู้สึกตะลึงงันไปชั่วขณะ

ดังนั้นเด็กผู้หญิงคนนี้ก็สามารถมีมุมที่เป็นผู้หญิงแบบนี้ได้เหมือนกันสินะ

"ขี่จักรยานอยู่ดีๆ ก็โดนชน เธอเนี่ยซุ่มซ่ามจริงๆ เลยนะ... ยังพอเดินไหวไหมล่ะ?"

"นาย... ฉัน เจ็บเท้านี่นา" อันเสี่ยวหมี่เม้มริมฝีปากด้วยความน้อยอกน้อยใจ ตั้งแต่เด็ก เธอเป็นแก้วตาดวงใจของครอบครัว ได้รับการตามใจและปกป้องคุ้มครองมาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องมาทนทุกข์ทรมานแบบนี้

แล้วหมอนี่ก็ยังมาหาว่าเธอซุ่มซ่ามอีก!

สวี่จือมู่ถอนหายใจ "ชาติที่แล้วฉันคงไปทำเวรทำกรรมอะไรเอาไว้แน่ๆ ถึงได้ต้องมาชดใช้ให้เธอแบบนี้น่ะ มาเถอะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอกลับไปเอง"

"อา..." ก่อนที่อันเสี่ยวหมี่จะทันได้ตั้งตัว สวี่จือมู่ก็ก้าวเข้ามาและอุ้มเธอขึ้นในท่าอุ้มเจ้าหญิง

ร่างกายของเด็กสาววัยสิบแปดปีให้ความรู้สึกนุ่มนิ่มและไร้กระดูก และกลิ่นหอมที่คุ้นเคยของเธอก็โชยมาเตะจมูกของเขา

อันเสี่ยวหมี่ตกตะลึงไปอย่างสมบูรณ์แบบ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าเธอไม่ได้รังเกียจการสัมผัสใกล้ชิดแบบนี้กับสวี่จือมู่เลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขากลับดูดกลืนเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ของเธอไปจนหมดสิ้น