ตอนที่ 362 พันธนาการแห่งโชคชะตา

ไอร่านอนอยู่ในอ้อมแขนของธยาน์ พลางมองเขาด้วยรอยยิ้ม

ธยาน์ลูบเส้นผมของเธอเบา ๆ "ยิ้มอะไรอยู่?"

"เพราะข้ามีความสุข ในที่สุดข้าก็ได้นอนกอดเจ้าอีกครั้ง"

มุมปากของธยาน์กระตุกเล็กน้อยเพราะคำพูดของเธอ เขาอยากจะยิ้ม แต่ถึงพยายามแค่ไหน เขาก็ทำได้เพียงรอยยิ้มที่แข็งทื่อเท่านั้น สุดท้ายจึงได้แต่ล้มเลิกและกลับไปทำหน้าตายเช่นเดิม "ข้ายังทำไม่ได้ ขอโทษ"

เขารู้สึกมีความสุขอย่างชัดเจน แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย เขาอยากหัวเราะ แต่ทำไม่ได้ เขาอยากร้องไห้ แต่ก็ร้องไม่ได้เช่นกัน

หัวใจของไอร่าปวดหนึบ เธอปลอบเขาด้วยเสียงอ่อนโยน "อย่าขอโทษเลย เราค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปนะ เดี๋ยวต้องดีขึ้นแน่"

ธยาน์พยักหน้า "อืม"

เพราะไอร่ากลัวหนาว แต่ร่างกายของธยาน์เย็นจัด เขาจึงจงใจเผาถ่านในเตาให้ร้อนขึ้นจนห้องอบอุ่นกว่าปกติ ไม่นานนัก ไอร่าก็เริ่มรู้สึกร้อน

เธอแนบใบหน้ากับอกของธยาน์ ร่างกายของเขาเย็นสบาย น่าพอใจ

ธยาน์เห็นว่าเธอซุกแน่นกับตัวเขา แถมยังบิดกายไปมาเป็นระยะ เขาเข้าใจว่าเธออยากทำเรื่องอย่างว่า จึงค่อย ๆ เลื่อนมือลอดเข้าไปใต้กระโปรงของเธอ พลางกระซิบถามเบา ๆ "ให้ข้าช่วยมือได้ไหม?"

ไอร่าตกใจ รีบปฏิเสธเสียงสั่น "ไม่นะ! ไม่ต้อง!"

ธยาน์เห็นแก้มเธอแดงก่ำ คิดว่าเธอคงอาย จึงพูดปลอบ "เราเป็นสามีภรรยากันนะ ถ้าอยากก็แค่บอก ไม่ต้องเขินหรอก"

ไอร่าทั้งขำทั้งกลั้นใจร้องไห้ "ข้าไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น แค่รู้สึกร้อนเฉย ๆ อยู่ใกล้เจ้าแล้วมันเย็นดี"

พอได้ยินแบบนั้น ธยาน์ก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย "อ้อ"

เขาดึงมือกลับ แล้วจัดกระโปรงเธอให้เรียบร้อย ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากของเธอ "นอนได้แล้ว"

"อื้ม"

หลังจากไอร่าหลับไปแล้ว ธยาน์กลับลืมตาขึ้นอีกครั้ง

เขาไม่รู้สึกเหนื่อย จึงไม่เคยง่วงเลย เวลานอนเขามักจะปิดตาเงียบ ๆ คล้ายกับว่ากำลังหลับ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่

ธยาน์จ้องมองหญิงสาวตัวน้อยในอ้อมแขน เธอหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ ปลายจมูกสีชมพูขยับขึ้นลงตามจังหวะ

เขานึกถึงคำพูดของซวนเหว่ยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

"เจ้าอาจหลบซ่อนได้ช่วงหนึ่ง แต่ไม่ใช่ตลอดไป"

ธยาน์กระชับอ้อมกอดรัดไอร่าแน่นขึ้น

เขาไม่อยากปล่อยมือ แต่ก็ไม่อยากให้ไอร่าต้องเจ็บปวด

เขาควรทำอย่างไรดี?

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อไอร่าตื่นขึ้นมาก็พบว่าธยาน์ไม่อยู่แล้ว

เธอลุกขึ้นนั่ง พลางขยี้ตาที่ยังง่วงงุน

ทันใดนั้น เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเธอ

"วันนี้จะหยุดเรียนเหรอ? ถ้าไม่ไปเรียน ก็มาดู Pleasant Goat and Big, Big Wolf (การ์ตูนจีนคล้าย ๆ ทอมแอนด์เจอรี่) ด้วยกันเถอะ!"

ไอร่าขมวดคิ้วงุนงง "ทำไมข้าต้องหยุดเรียนล่ะ?"

"ก็เมื่อคืนเจ้านอนกับธยาน์นี่! เขามีเจ้านั่นตั้งสองอันนะ! หลังจากโดนเขาทิ่มเข้าไป เจ้าต้องนอนพักทั้งวันแน่ ๆ ถ้านอนพักก็ต้องหยุดเรียนน่ะสิ!"

คำพูดของระบบฟังดูมีเหตุผล แต่ไอร่าก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี "เมื่อคืนข้านอนกับธยาน์ก็จริง แต่เราไม่ได้มีอะไรกันนะ"

ระบบอึ้งไปชั่วขณะ "ไม่ได้มีอะไรกัน?! แล้วเมื่อคืนทำอะไรกัน? นอนคุยกันใต้ผ้าห่มรึไง?!"

ไอร่าทั้งขำทั้งเหนื่อยใจ "ผลกระทบจากน้ำลืมรักยังไม่หายเลย ธยาน์เขาใช้การไม่ได้เลยนะ แล้วจะให้เราทำได้ยังไง?"

"อ้อ จริงสิ! ข้าลืมไปเลยว่าธยาน์ยังใช้งานไม่ได้… น่าสงสารจริง ๆ"

ระบบถอนหายใจแบบเสแสร้งสุด ๆ

ไอร่าถาม "แล้วเจ้าไม่รู้เลยเหรอว่าเมื่อคืนเราทำอะไร?"

"ข้านึกว่าเธอสองคนจะมีอะไรกัน ก็เลยตัดการเชื่อมต่อจากโลกภายนอกไปดู Pleasant Goat and Big, Big Wolf แบบเต็มที่ ไม่คิดเลยว่าพวกเจ้าจะไม่ได้ทำอะไรเลย… เฮ้อ!"

ระหว่างที่ไอร่าแต่งตัว เธอก็ถามขึ้นลอย ๆ "แล้วดูไปกี่ตอนแล้วล่ะ?"

"เหลืออีกสองตอนก็จบเรื่องแล้ว!"

ไอร่าตกใจมาก "ดูไปเยอะขนาดนั้นเลย?!"

การ์ตูนเรื่องนี้มีเป็นร้อยตอนเลยนะ!

ระบบตอบด้วยน้ำเสียงเอื่อย ๆ "พ่อเบื่อไง ก็เลยดูการ์ตูนทั้งวันทั้งคืน จะดูเยอะก็ไม่แปลกหรอก"

ระบบที่เอาแต่ดูการ์ตูนฆ่าเวลานี่มันน่าเบื่อจริง ๆ

มันถามขึ้น "มีการ์ตูนเรื่องอื่นแนะนำไหม? ขอแบบที่ยาว ๆ จะได้ดูไปนาน ๆ"

ไอร่านิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ดู One Piece สิ"

เหอกวงนำทหารอสูร 80 นายไปอาศัยอยู่ที่ที่พักชั่วคราวบริเวณเชิงเขา

พวกเขาไม่มีเสบียงสำรองมากพอ จึงต้องออกล่าสัตว์เป็นครั้งคราว

ด้วยความที่ในกลุ่มมีอสูรวิญญาณอยู่หลายตน และพวกเขาก็แข็งแกร่งมาก จึงแทบไม่เคยเจออันตรายระหว่างล่าสัตว์ อย่างไรก็ตาม ฤดูหนาวทำให้สัตว์ในป่าเข้าสู่การจำศีล ทำให้เหล่าทหารอสูรล่าเหยื่อได้น้อยลง ปริมาณอาหารที่พวกเขาหามาได้ก็แทบจะพอประทังชีวิตเท่านั้น

บุหรงพักอยู่กับเผ่าขนนกหนึ่งวัน จากนั้นก็บินไปยังที่พักของชางกู่เพื่อพบเขาและบอกเรื่องของเผ่าไม้ศักดิ์สิทธิ์

ชางกู่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับเผ่าไม้ศักดิ์สิทธิ์มาก่อน

เขานั่งเงียบไปนานหลังจากฟังเรื่องราวของบุหรง แล้วจึงพูดขึ้นช้า ๆ ว่า "พวกเขาสมควรได้รับมันแล้ว"

บุหรงยื่นไหเหล้าผลไม้ให้สองไห "ดื่มซะ"

ชางกู่รับไว้พร้อมกล่าวขอบคุณ

ขณะที่บุหรงกำลังจะจากไป ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของชางกู่

"ถ้าซิวหุ้ยมาหาเจ้า บอกให้มาพบข้าได้"

บุหรงเลิกคิ้ว "เจ้ามั่นใจได้ยังไงว่านางจะมาหาเรา?"

"นอกจากภูเขาหินแล้ว เผ่าไม้ศักดิ์สิทธิ์ไม่มีที่ไปอีกแล้วล่ะ"

บุหรงครุ่นคิด

จากนั้นเขาก็กางปีกบินออกจากถ้ำ

ขณะบินผ่านป่า บุหรงพลันเห็นเงาร่างคุ้นตาด้านล่าง

เขาชะลอความเร็วลงโดยไม่รู้ตัว แล้วเพ่งมองอย่างตั้งใจ เห็นว่าธยาน์กำลังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งและสนทนากับใครบางคน

เนื่องจากมุมมองถูกบดบังด้วยใบไม้ บุหรงจึงมองไม่เห็นหน้าของบุคคลนั้น

ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ อากาศหนาวเย็นทำให้ป่าทั้งผืนเงียบสงัด สัตว์รอบภูเขาหินยังคงหลับใหล

ธยาน์มาทำอะไรที่นี่คนเดียวกันนะ?

บุหรงสงสัย จึงเปลี่ยนเส้นทางและบินต่ำลงไปหาธยาน์

เมื่อเขาลงแตะพื้น ก็พบว่าสัตว์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าธยาน์ได้หายไปแล้ว

ธยาน์เห็นบุหรงโผล่มากะทันหัน จึงถามขึ้นเสียงเรียบ "เจ้ามาทำอะไรที่นี่?"

"ข้ามาคุยธุระกับชางกู่ ขากลับผ่านมาทางนี้ เห็นเจ้าพอดีเลยแวะมาทัก" บุหรงกวาดตามองพื้นหิมะที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ "แล้วคนที่อยู่ตรงนี้เมื่อกี้ล่ะ?"

ธยาน์ตอบเรียบเฉย "ไปแล้ว"

"ไปเร็วเชียวนะ"

"เขามีธุระรีบไป"

"ใครกัน? เพื่อนเจ้าหรือ?" บุหรงเหลือบมองพื้นหิมะที่ยังเรียบสะอาด "ไม่ทิ้งแม้แต่รอยเท้า หรือว่าเป็นสัตว์ปีกเหมือนพวกเรา?"

ธยาน์ปรายตามองเขาแล้วตอบเสียงเย็นชา "นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของข้า เจ้าอย่าถามมากเกินไป"