บทที่ 160 - พบหลี่ฉวินที่หน่วย 76

บทที่ 160 - พบหลี่ฉวินที่หน่วย 76

"สวัสดีครับผู้อำนวยการหลี่ ขอบคุณผู้อำนวยการหลี่ที่สละเวลาอันมีค่ามาพบผู้น้อยอย่างผมครับ" หลิวฉางชวนทำตัวนอบน้อมที่สุด ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มขณะเดินเข้าไปในห้องทำงานของหลี่ฉวิน

"หึ หัวหน้าโยชิโมโตะว่ายังไงบ้างล่ะ" หลี่ฉวินแค่นเสียงเย็นชา

เขาไม่เคยโกรธแผนกสอบสวนพิเศษมากเท่านี้มาก่อนเลย การจ้างคนมาลอบสังหารสายลับของกลุ่มวิทยุโทรเลขลับหน่วย 76 กลางวันแสกๆ นี่มันตบหน้าเขาฉาดใหญ่ชัดๆ

หลิวฉางชวนเรียบเรียงคำพูดเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ "ผู้อำนวยการหลี่ ผมจะพูดความจริงกับคุณก็แล้วกัน เรื่องนี้มิเอโกะเป็นคนจ้างคนไปทำร้าย เพราะหลงรักจางจื่อลู่ครับ"

"เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว มือปืนสารภาพแล้วว่ามิเอโกะให้เงินเขามา 300 เยน สั่งให้ลอบสังหารเฉินเหม่ยจวน แกมีเรื่องอื่นที่มีประโยชน์กว่านี้ไหม" หลี่ฉวินเริ่มรำคาญ

"เรื่องนี้มันค่อนข้างซับซ้อนครับ หัวหน้าโยชิโมโตะหมายความว่า มือปืนคนนั้นพูดจาเหลวไหล หวังจะยุแยงให้พวกเราแตกกัน ท่านเห็นว่าเราน่าจะทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก แล้วทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นไม่มีอะไรเลยดีไหมครับ" หลิวฉางชวนลองหยั่งเชิงถามดู

"เรื่องเล็กหรือ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ลอบสังหารสายลับหน่วย 76 กลางวันแสกๆ แกบอกว่ามันเป็นเรื่องเล็กหรือไง" หลี่ฉวินตบโต๊ะดังปัง

"หึๆ ผู้อำนวยการหลี่ มิเอโกะไม่มีทางถูกส่งตัวมาให้ศูนย์บัญชาการหน่วย 76 แน่นอน ผมขอบอกตามตรงเลยว่า เบื้องหลังของมิเอโกะใหญ่โตมาก ต่อให้เป็นหัวหน้าโยชิโมโตะก็ไม่มีอำนาจตัดสินใจครับ" หลิวฉางชวนยักไหล่ แบมือสองข้าง

"เบื้องหลังหรือ เบื้องหลังของมิเอโกะคือใคร" หลี่ฉวินถามด้วยความสงสัย

ถ้ามิเอโกะมีเส้นสายจริงๆ ก็เป็นเรื่องยากแล้วล่ะ เฉินเหม่ยจวนคงต้องเจ็บตัวฟรี

"พี่เขยของมิเอโกะเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทแมนจูเรียเรลเวย์ครับ เขามีอิทธิพลทั้งในแมนจูเรียและในแผ่นดินแม่ หัวหน้าโยชิโมโตะไม่มีทาง และก็ไม่กล้าส่งตัวมิเอโกะให้คุณหรอกครับ" หลิวฉางชวนบอกความจริงแบบหมดเปลือก

"ฮ่าฮ่าฮ่า หมายความว่าขอแค่คนของแผนกสอบสวนพิเศษมีเส้นสาย ก็สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบงั้นสิ" หลี่ฉวินหัวเราะลั่น แต่น้ำเสียงแฝงไปด้วยการประชดประชันอย่างเต็มเปี่ยม

"ผู้อำนวยการหลี่ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ โลกเรามันก็เป็นแบบนี้แหละครับ ถ้าไม่มีเส้นสาย ไม่มีแบคอัป ก็ไม่มีใครมาแลหรอก แต่ถ้าเส้นใหญ่พอ แบคอัปแข็งแรงพอ เขาก็สามารถทำอะไรตามใจชอบได้จริงๆ ครับ"

"หึๆ... เหมือนตอนที่พวกแผนกสอบสวนพิเศษเราไปเขตเช่าญี่ปุ่นเมื่อไม่กี่วันก่อน แล้วโดนนากาโนะ จิโร่ หลานชายของพันเอกนากาโนะแห่งกองทหารสารวัตรรีดไถเงินนั่นแหละครับ เราก็ต้องกลืนเลือด ยอมให้เขาไถไป ทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด ผู้อำนวยการหลี่ว่าจริงไหมครับ"

หลี่ฉวินมองหลิวฉางชวนอย่างลึกซึ้ง หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ พลางคิดหาทางออก โยชิโมโตะ โชโกะส่งสัญญาณชัดเจนว่าเรื่องนี้จะดึงมิเอโกะเข้ามาเกี่ยวไม่ได้ ใครใช้ให้หล่อนเส้นใหญ่ล่ะ แต่จะให้จบเรื่องง่ายๆ แบบนี้ก็คงไม่ได้!

"คุณหลิว คนของฉันจะเจ็บตัวฟรีไม่ได้หรอกนะ" หลี่ฉวินคิดว่ายังไงก็ต้องรักษาหน้าไว้บ้าง

"ผู้อำนวยการหลี่วางใจเถอะครับ ค่ารักษาพยาบาล ค่าทำขวัญของเฉินเหม่ยจวน แผนกสอบสวนพิเศษยินดีรับผิดชอบทั้งหมด ท่านคิดว่า 1,000 หยวนพอไหมครับ" หลิวฉางชวนรีบเสนอราคา

"ก๊อก ก๊อก" หลี่ฉวินใช้นิ้วสองนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ

"ไม่มีปัญหาครับ รอให้เหม่ยจวนฟื้นเมื่อไหร่ ผมจะเอาเงิน 2,000 หยวนไปมอบให้ที่โรงพยาบาลเลยครับ" หลิวฉางชวนรีบรับปาก

ก็แค่จ่ายเงินเพิ่มนิดหน่อย เรื่องจิ๊บจ๊อย ปัญหาที่แก้ได้ด้วยเงินไม่ใช่ปัญหาหรอก

"ผู้อำนวยการ ยอมให้จบง่ายๆ แบบนี้เลยหรือครับ" หลังจากหลิวฉางชวนออกไป จางฉี่ เลขานุการของหลี่ฉวินก็กระซิบถาม เขานึกไม่ถึงเลยว่าเงินแค่ไม่กี่พันหยวนจะเคลียร์เรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้

"หึ แล้วแกคิดว่าฉันควรจะทำยังไงล่ะ" หลี่ฉวินแค่นเสียงไม่พอใจ

จางฉี่เห็นหลี่ฉวินโมโห ก็รีบก้มหน้าลง

"เฮ้อ... วันนี้เป็นแผนกสอบสวนพิเศษที่มากดดันฉัน พรุ่งนี้อาจจะเป็นกองบัญชาการทหารสารวัตร หรือกองกำลังรักษาสันติภาพก็ได้ ญี่ปุ่นเปิดทางให้ลงแล้ว แกก็รับไว้ซะเถอะ ไม่งั้นคนที่เสียหน้าก็คือพวกเราเอง" หลี่ฉวินลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง พึมพำกับตัวเอง

เขารู้ตัวดีว่ามิเอโกะมีเส้นสาย แผนกสอบสวนพิเศษไม่มีทางส่งคนให้ โมโหไปก็เท่านั้น เขาไม่ได้รู้สถานะตัวเองหรอกหรือไง!

...

"หัวหน้าครับ ผู้อำนวยการหลี่ตกลงตามนี้ครับ" หลิวฉางชวนกลับมาที่แผนกสอบสวนพิเศษ เล่าบทสนทนากับหลี่ฉวินที่หน่วย 76 ให้โยชิโมโตะ โชโกะฟัง

"ดีมาก คุณหลิวทำได้ดีมาก ไว้เฉินเหม่ยจวนฟื้นแล้ว คุณช่วยเป็นตัวแทนฉันไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลหน่อยนะ"

โยชิโมโตะ โชโกะพอใจกับการจัดการของหลิวฉางชวนมาก และก็โล่งใจที่หลี่ฉวินรู้จักกาลเทศะ อย่างน้อยก็ไม่ได้จ้องจะเอาเรื่องมิเอโกะให้ได้ หึ... สมกับเป็นหมาที่จักรวรรดิญี่ปุ่นเลี้ยงไว้ เชื่อฟังดีจริงๆ

"หัวหน้าครับ ผมคิดว่ามิเอโกะไม่สมควรจะอยู่เซี่ยงไฮ้ต่อนะครับ" หลิวฉางชวนคิดว่าให้มิเอโกะไปจากเซี่ยงไฮ้ดีกว่า ถ้าเธอไป เฉินเหม่ยจวนก็จะปลอดภัย จางจื่อลู่ก็จะได้หาข่าวต่อ

"มิเอโกะดูเหมือนจะไม่อยากไปจากเซี่ยงไฮ้น่ะสิ" โยชิโมโตะ โชโกะส่ายหน้า

"หัวหน้าครับ ครั้งนี้หน่วย 76 เรียกแค่ 2,000 หยวน เพื่อปลอบขวัญเฉินเหม่ยจวน แล้วครั้งหน้าล่ะครับ จะให้เท่าไหร่ดี" หลิวฉางชวนแกล้งทำหน้าเครียดถาม

"ครั้งหน้าอะไร" โยชิโมโตะ โชโกะไม่เข้าใจความหมายของหลิวฉางชวน

"ผมหมายความว่า ถ้าคราวหน้ามิเอโกะจ้างคนไปฆ่าเฉินเหม่ยจวนอีก เราจะยอมจ่ายเงินให้หน่วย 76 อีกไหมครับ" หลิวฉางชวนเข้าประเด็นทันที

สมองโยชิโมโตะ โชโกะมีปัญหาหรือไง ไม่ไล่มิเอโกะออกจากเซี่ยงไฮ้ คิดว่าหล่อนจะยอมหยุดหรือ ฝันไปเถอะ!

"วางใจเถอะ ฉันคุยกับที่บ้านของมิเอโกะแล้ว พี่สาวกับพี่เขยของเธอเตือนเธอแล้วล่ะ" โยชิโมโตะ โชโกะโบกมือยิ้มๆ มิเอโกะอาจจะหัวดื้อ แต่เธอก็ไม่ใช่คนโง่

"หึๆ แล้วหัวหน้าไม่กลัวว่าเฉินเหม่ยจวนฟื้นขึ้นมาแล้วจะมาแก้แค้นมิเอโกะหรือครับ หาคนมาฆ่าที่เซี่ยงไฮ้มันง่ายนิดเดียว ใช้เงินแค่ไม่กี่ร้อยเองนะครับ" หลิวฉางชวนกังวลว่ามิเอโกะจะลงมืออีก เลยต้องขู่โยชิโมโตะ โชโกะให้รีบไล่มิเอโกะไปซะ

"หึ ถ้าหล่อนกล้าแตะคนของแผนกสอบสวนพิเศษของมหาจักรวรรดิญี่ปุ่นล่ะก็ เฉินเหม่ยจวนก็เตรียมตัวตายได้เลย ครอบครัวของหล่อนก็อย่าหวังว่าจะรอด" โยชิโมโตะ โชโกะตอบเสียงเย็น

เอาเถอะ ฉันชอบความหยิ่งผยองของพวกแกจริงๆ

หลิวฉางชวนเห็นว่าโยชิโมโตะ โชโกะกร่างขนาดนี้ก็ไม่กล้าพูดต่อ ขอตัวกลับบ้านไปรับมือกับพวกผู้หลักผู้ใหญ่ของศูนย์บัญชาการใหญ่จวินถ่งในซานเฉิงดีกว่า

การแลกเปลี่ยนข่าวกรองเสร็จสิ้นแล้ว ยังไงก็ต้องมีอะไรไปแสดงให้เห็นบ้าง เขาไม่รู้รายละเอียดข่าวกรองของทั้งสองฝ่าย รู้แค่ว่าอังกฤษให้ข่าวกรองเรื่องเศรษฐกิจและการทูตของอเมริกา

ส่วนกระทรวงต่างประเทศญี่ปุ่นให้ข้อมูลเรื่องที่ว่าญี่ปุ่น เยอรมนี อิตาลี จะเป็นพันธมิตรกันหรือไม่ โดยเฉพาะข้อมูลความเคลื่อนไหวทางการทูตระหว่างอิตาลีกับเยอรมนี รวมถึงเรื่องที่ว่าจะมีการเซ็นสัญญากันหรือเปล่า

เขาไม่มีทางได้ข้อมูลที่มีประโยชน์จากพวกอังกฤษและคนญี่ปุ่นหรอก และไม่มีความสามารถพอจะไปขโมยข่าวกรองที่ทั้งสองฝ่ายแลกเปลี่ยนกันด้วย แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อสืบข่าวไม่ได้ งั้นฉันก็แต่งเรื่องเอาเองก็แล้วกัน!

หึๆ... ยังไงฉันก็เป็นกูรูด้านวิดีโอ ถึงจะจำประวัติศาสตร์แบบเป๊ะๆ ไม่ได้ แต่ความรู้รอบตัวของฉันน่ะ คนยุคนี้เทียบไม่ติดหรอก

เฮ้อ... หลิวฉางชวนขลุกอยู่ในห้องนอนหลายชั่วโมงกว่าจะเขียนจดหมายออกมาได้ห้าแผ่น

ไม่มีทางเลือกอื่น ในสมองมันตื้อไปหมด นี่ขนาดเค้นสมองมาครึ่งค่อนคืนแล้วนะเนี่ย

เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นภาษาพูดธรรมดา เล่าถึงข่าวคราวการทูต การจับขั้วพันธมิตรของประเทศต่างๆ ในยุโรป แล้วก็เรื่องที่ว่าอเมริกาจะใช้มาตรการทางเศรษฐกิจ หรือจำกัดการทูตกับญี่ปุ่นหรือเปล่า สรุปสั้นๆ ว่าข่าวกรองที่เขาแต่งขึ้นมานี้... 'ไร้สาระสิ้นดี'

(จบแล้ว)