บทที่ 20 - ให้ดูอะไรหน่อย

บทที่ 20 - ให้ดูอะไรหน่อย

"หลัวฉี อย่ามาจุ้นจ้านการทำงานของตำรวจ พวกเรารู้ว่าควรทำอะไร ไม่ต้องให้คุณมาสั่งสอน!"

ฟ่านเถียนไม่ได้รู้สึกชื่นชอบหลัวฉีเลยแม้แต่น้อย เมื่อได้ยินอีกฝ่ายทำตัวเป็นผู้มีอำนาจสั่งการ เขาก็หันขวับไปตวาดใส่ทันที ทำเอาหลัวฉีหน้าม้านไปเลย

"คุณผู้ชาย ถ้าคุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ก็กรุณาถอยออกไปเถอะครับ!"

ดูเหมือนฟ่านเถียนจะรู้ดีว่าชายวัยกลางคนแซ่เจียงผู้นี้ไม่ได้เป็นคนลงมือก่อเหตุ เขาไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้ น้ำเสียงที่ใช้จึงดูสุภาพ แต่ก็แฝงไปด้วยการตักเตือนอย่างชัดเจน

"ฉันจะพาฉินหยางไป พวกคุณก็แค่ทำเป็นไม่เห็นพวกเราก็แล้วกัน"

ทว่าพี่เจียงที่เมื่อครู่ยังพูดคุยกับฉินหยางอย่างอารมณ์ดี จู่ๆ ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึม แถมน้ำเสียงยังแข็งกร้าวสุดๆ

ประโยคนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้ฟ่านเถียนและเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นๆ ยืนอึ้งเท่านั้น แต่ยังทำเอาทุกคนในร้านอาหารฝรั่งอ้าปากค้าง มองชายวัยกลางคนราวกับเป็นตัวประหลาดก็ไม่ปาน

ไอ้หมอนี่มันกร่างเกินไปแล้วมั้ง

นี่กะจะพาคนหนีไปดื้อๆ แถมยังกล้าพูดจาแบบนี้ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจอีก แกไม่กลัวลมจะตีกลับจนลิ้นขาดหรือไงฮะ

เจ้าหน้าที่ตำรวจคือตัวแทนผู้รักษากฎหมายที่ได้รับการยอมรับจากรัฐ ไม่ว่าวันนี้ใครจะเป็นฝ่ายผิดหรือถูก แต่ในเมื่อฟ่านเถียนและพรรคพวกมาถึงที่นี่แล้ว ก็ย่อมไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ทำอย่างกับคุณเป็นเจ้านายของหมวดฟ่านอย่างนั้นแหละ

"คุณผู้ชาย ถ้าคุณยังไม่ยอมถอยไป พวกเราคงต้องเชิญตัวคุณไปที่สถานีตำรวจด้วยกันแล้วนะครับ!"

หลังจากยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ฟ่านเถียนก็ประเมินว่าชายคนนี้คงเป็นพวกสติไม่สมประกอบที่ชอบพูดจาเพ้อเจ้อ

สำหรับคนพวกนี้ แค่จับไปขังลืมในห้องขังเดี่ยวที่สถานีตำรวจสักพัก เดี๋ยวก็เงียบไปเองนั่นแหละ

ฉินหยางที่อยู่ด้านหลังแทบจะหลุดขำ ไอ้พี่เจียงนี่คิดว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจพวกนี้เป็นแค่หุ่นกระบอกหรือไง แค่พูดประโยคเดียวก็คิดว่าจะสั่งพวกเขาได้แล้วเหรอ

ตอนแรกเขายังแอบคิดอยู่เลยว่าหมอนี่อาจจะมีทีเด็ดอะไรซ่อนอยู่ ที่แท้ก็มีดีแค่ปากนี่เอง สงสัยคงจะประเมินไอ้แก๊งต้มตุ๋นคนนี้สูงเกินไปเสียแล้ว

"ฉันบอกว่า ฉันจะพาเขาไป!"

ทว่าพี่เจียงกลับไม่ได้มีทีท่าว่าจะถอยหนีเลยแม้แต่น้อย เขาย้ำประโยคเดิมอีกครั้ง พร้อมกับล้วงมือขวาเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างช้าๆ

"คุณคิดจะทำอะไร"

แค่การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายต้องตั้งท่าเตรียมพร้อมอีกครั้ง

ฟ่านเถียนยกปืนในมือขึ้นเล็งอีกรอบ เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ปลดเซฟ

"จะตื่นเต้นไปทำไม ฉันก็แค่จะให้ดูอะไรหน่อยเท่านั้นเอง"

พี่เจียงไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวต่อปากกระบอกปืนที่จ่อมาเลยแม้แต่น้อย ขณะที่เอ่ยปาก มือขวาของเขาก็ล้วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ พร้อมกับมีสิ่งของบางอย่างติดมือมาด้วย

วินาทีต่อมา พี่เจียงก็สะบัดมือขวาผ่านหน้าฟ่านเถียนไปอย่างรวดเร็ว

นอกจากฟ่านเถียนแล้ว ไม่มีใครมองเห็นเลยว่าของที่อยู่ในมือของเขาคืออะไรกันแน่

มันดูเหมือนสมุดพกสีดำเล่มหนึ่ง ส่วนตัวหนังสือบนปกนั้น คงมีแค่ฟ่านเถียนคนเดียวที่เห็นได้ชัดเจน

"นะ...นี่มัน?!"

และเมื่อฟ่านเถียนได้เห็นตัวอักษร 'Z' สีดำทมิฬที่สลักอยู่บนปกสมุดพกสีดำเล่มนั้น หัวใจของเขาก็เต้นระรัวราวกับกลองรัว ร่างกายถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

"คะ...คนจากที่นั่นงั้นหรือ?!"

แขนขวาของฟ่านเถียนค่อยๆ ลดระดับลง เขามองชายวัยกลางคนตรงหน้าสลับกับฉินหยางที่อยู่ด้านหลังด้วยสายตาสุดแสนจะซับซ้อน ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ตำรวจ เป็นเพียงแค่หน่วยงานรักษาความสงบเรียบร้อยในที่แจ้งเท่านั้น

ฟ่านเถียนเคยบังเอิญรู้มาว่า ในเงามืดที่ผู้คนมองไม่เห็น ยังมีหน่วยงานพิเศษอีกหน่วยหนึ่ง ที่คอยปกป้องดินแดนต้าเซี่ยอย่างเงียบๆ

ไม่มีใครรู้ว่าภายในหน่วยงานพิเศษแห่งนั้นมีบุคลากรแบบไหนบ้าง และไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าศูนย์บัญชาการของพวกเขาตั้งอยู่ที่ไหน

แม้แต่คนธรรมดาส่วนใหญ่ ก็ยังไม่เคยรู้เลยว่ามีหน่วยงานแบบนี้อยู่บนโลกด้วย

ชายวัยกลางคนตรงหน้า พร้อมกับตัวอักษร 'Z' ขนาดใหญ่บนสมุดพกสีดำ ราวกับเป็นการส่งสัญญาณบ่งบอกอะไรบางอย่างให้ฟ่านเถียนได้รับรู้

ดังนั้นต่อให้ฟ่านเถียนจะไม่ได้เห็นข้อความด้านในสมุดพก เขาก็ทึกทักเอาเองว่าวันนี้เขาคงได้เจอกับคนจากหน่วยงานลับนั่นเข้าให้แล้ว

ระดับตำแหน่งของฟ่านเถียนในสถานีตำรวจเมืองฉู่เจียงถือว่าไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าหน้าที่ตำรวจระดับล่าง ต่อให้เห็นสมุดพกเล่มนั้น ก็คงไม่มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้แน่

"หมวดฟ่าน ตอนนี้ฉันพาฉินหยางไปได้หรือยัง"

พี่เจียงเก็บสมุดพกกลับคืน แล้วเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าฟ่านเถียนเอาแต่เงียบ เขาก็ถามต่อว่า "หรือว่าหมวดฟ่านคิดว่าของของฉันเป็นของปลอมล่ะ"

"อ๊ะ...มะ...ไม่กล้าครับ!"

ในที่สุดฟ่านเถียนก็ดึงสติกลับมาได้ เขารีบเก็บปืนสั้นกลับเข้าซอง สายตาที่มองไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้าเต็มไปด้วยความยำเกรง

ท่าทีของฟ่านเถียนแสดงออกชัดเจนว่าเขายอมถอย ทำเอาผู้คนที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความมึนงง

"ไปกันเถอะ!"

พี่เจียงพยักหน้ารับ ไม่สนใจฟ่านเถียนที่ยืนทำตัวไม่ถูกอีกต่อไป เขาหันกลับไปเรียกฉินหยาง ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งหลุดจากภวังค์

"เป็นไปได้ยังไง"

เดิมทีฉินหยางไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว เขามั่นใจว่าหมอนี่เป็นแก๊งต้มตุ๋น จะมีปัญญาไปช่วยเขาจากเงื้อมมือตำรวจได้ยังไง

แต่ชายที่อ้างตัวว่าแซ่เจียงผู้นี้ เพียงแค่โชว์ของบางอย่างให้หมวดฟ่านเถียนดูแวบเดียว ท่าทีของอีกฝ่ายก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากปฏิเสธ

"เขาเอาอะไรให้ดูเนี่ย"

ฉินหยางลอบเดาอยู่ในใจ แต่ตอนนี้พี่เจียงเก็บของชิ้นนั้นกลับเข้ากระเป๋าไปแล้ว จะให้เขาไปล้วงออกมาดูก็คงใช่ที่

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบไปสิ!"

เมื่อเห็นว่าฉินหยางยังคงยืนเหม่อ พี่เจียงก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปตบไหล่เขาเบาๆ เรียกสติให้ฉินหยางกลับคืนมาในที่สุด

"อ้อ ได้สิ!"

ไม่ว่ายังไง การที่เรื่องจบลงแบบนี้ ฉินหยางก็ถือว่ารับได้

ขืนปล่อยให้เขาไปมีเรื่องกับหลัวฉีต่อหน้าตำรวจ ผลลัพธ์สุดท้ายก็คงโดนหมวดฟ่านยิงทิ้งแน่ๆ ถ้าสามารถยื้อชีวิตไปได้อีกหลายวัน เขาก็ไม่อยากมาตายที่นี่หรอก

"หมวดฟ่าน ปล่อยพวกมันไปไม่ได้นะ!"

เมื่อเห็นว่าชายวัยกลางคนกำลังจะพาฉินหยางเดินออกไปที่ประตู หลัวฉีก็ราวกับเพิ่งได้สติ เขารีบตะโกนห้ามเสียงหลง

"ใช่แล้ว หมวดฟ่าน คุณดูสิว่ามันทำร้ายพวกเราเจ็บปางตายขนาดนี้ จะปล่อยมันไปง่ายๆ ได้ยังไง"

"หมวดฟ่าน พวกตำรวจทำงานกันแบบนี้หรือ ผมจะร้องเรียนคุณ!"

"ทีมทนายความของครอบครัวฉันไม่ใช่พวกกินเจหรอกนะ หมวดฟ่าน คุณก็ลองคิดดูดีๆ ถึงผลที่จะตามมาละกัน"

"..."

พวกลูกคุณหนูเศรษฐีต่างผลัดกันสาดคำขู่ ท่าทีของพวกเขาก้าวร้าวสุดๆ บางคนถึงขั้นขู่จะใช้เส้นสายครอบครัวมากดดันเจ้าหน้าที่ตำรวจเลยทีเดียว

วันนี้พวกเขาถูกรังแกจนสะบักสะบอม แต่ละคนล้วนมีแผลตามตัว แถมยังเจ็บหนักอีกต่างหาก

ถ้าขืนปล่อยให้อาชญากรหน้าด้านๆ ลอยนวลไปได้ แล้วพวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในเมืองฉู่เจียงแห่งนี้

"หมวดฟ่าน..."

แม้แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นๆ ก็ยังหันมองฟ่านเถียนด้วยความไม่เข้าใจ

พวกเขาคิดในใจว่าหมวดฟ่านที่ปกติเป็นคนเคร่งครัดเรื่องกฎเกณฑ์ ทำไมวันนี้ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ล่ะ

ไม่ว่ายังไง การควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยกลับไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจ ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาควรทำไม่ใช่หรือ

ถึงตอนนั้นใครผิดใครถูก ก็ค่อยว่ากันไปตามกฎหมายสิ

การปล่อยให้ผู้ต้องสงสัยลอยนวลไปดื้อๆ แบบนี้ ถ้าพ่อแม่ของพวกลูกคุณหนูพวกนี้เกิดเอาเรื่องขึ้นมา ต่อให้เป็นผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองฉู่เจียง ก็คงรับหน้าไม่ไหวหรอกมั้ง

[จบแล้ว]