ตอนที่ 162 อายุของบุหรง
ตอนที่ 162 อายุของบุหรง
ตอนที่ 162 อายุของบุหรง
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เซฟาโล่จะถูกจับทั้งเป็น
เขาถูกบังคับให้เปิดเผยร่างลิงบาบูนของเขา
บุหรงมองไปที่ใบหน้าที่น่าเกลียดของเขาและรู้สึกว่าดวงตาของเขาแสบ เขาต้องการจะฆ่าเขาทันที
แต่เชร์หยุดบุหรงไว้
“พาเขากลับไปก่อน เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับวิหารเดือนดับจากเขา”
เพื่อป้องกันไม่ให้เซฟาโล่หลบหนีอีกครั้ง เชร์จึงหักแขนขาของเขา จากนั้นเขาก็หยิบเชือกป่านออกมาจากวงแหวนมิติของเขาแล้วมัดเขาให้แน่น
เซฟาโล่กัดฟันด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าที่น่าเกลียดของเขายิ่งน่าเกลียดและน่าขยะแขยงมากขึ้น
ขณะที่เชร์กำลังจัดการกับเซฟาโล่ ไอร่าก็เดินไปที่เหมืองเพียงลำพัง
เธอมองดูสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ตรงหน้าเธอ เขาดูเหมือนตัวลิ่น แต่เขามีขนาดใหญ่กว่าตัวลิ่นปกติหลายสิบเท่า
ทันใดนั้นตัวลิ่นก็ถามว่า “สาวน้อย เจ้ามีรัศมีของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ เจ้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับกลุ่มต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์”
ไอร่าตกตะลึง “ตระกูลต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์อะไร”
“ชนเผ่าที่ปกป้องต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์มาหลายชั่วอายุคน พวกเขาเรียกตัวเองว่ากลุ่มต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์” ตัวลิ่นเหลือบมองเธอ “จากรูปลักษณ์ที่โง่เขลาของเจ้า เจ้าไม่น่าจะเป็นคนของกลุ่มต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดเจ้าถึงมีรัศมีของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์”
บุหรงเดินไปและพูดด้วยรอยยิ้ม “เพราะนางมีเมล็ดต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์”
ตัวลิ่นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ถูกทำลายไปแล้วหรือ จะยังมีเมล็ดพันธุ์เหลือได้อย่างไร”
“เจ้าต้องถามนาง”
บุหรงและตัวลิ่นมองไปที่ไอร่าพร้อมกัน เธอกังวลและไม่สบายใจ “ข้า-ข้าไม่สามารถพูดได้ มันเป็นความลับของข้า”
เธอพูดอย่างตรงไปตรงมาจนตัวลิ่นและบุหรงไม่สามารถเค้นถามต่อได้
ตัวลิ่นลดเสียงของเขาลง “ไม่ว่าจะเหตุผลเป็นอย่างไร เนื่องจากเจ้าได้รับเมล็ดพันธุ์ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ นั่นหมายความว่าเจ้าถูกลิขิตจากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถรักษามันไว้ได้”
ไอร่าพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าจะทำรักษามันไว้”
บุหรงและเชร์ทำงานร่วมกันเพื่อขุดเปิดเหมือง ในที่สุดตัวลิ่นก็ขยับตัวและบีบออกจากเหมืองแคบ ๆ ได้ในที่สุด
ร่างกายของเขาใหญ่กว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก ร่างใหญ่ของเขายาวกว่าสิบเมตร หากเขาขยับเล็กน้อย พื้นก็จะสั่นสะเทือน ผิวสีเขียวเข้มของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดหนา เห็นได้ชัดว่าเขาแข็งแกร่งมาก
ไอร่าต้องตกตะลึงเมื่อเห็นตัวลิ่นขนาดใหญ่เช่นนี้เป็นครั้งแรก
นับตั้งแต่เธอมายังโลกนี้ เธอได้เรียนรู้มากมายจริง ๆ
จากการแนะนำ ทุกคนได้เรียนรู้ว่าตัวลิ่นมีนามว่า ชางกู่
ไอร่าอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ท่านแปลงร่างเป็นมนุษย์ไม่ได้หรือ”
หากเขากลายร่างเป็นมนุษย์ เขาคงไม่ติดอยู่ในเหมืองเช่นตอนนี้
ชางกู่ตกตะลึงเล็กน้อย
ไอร่ามองดูสีหน้าของเขาและถามอย่างไม่แน่ใจว่า “อย่าบอกนะว่าท่านไม่ได้คิดอย่างนั้น”
ชางกู่ “...”
เขาไม่ได้คิดอย่างนั้นจริง ๆ
บุหรงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ฮ่า ๆ ๆ ๆ เจ้าหลับไปนานหลายปี จนเสียสติไปแล้วหรือไง ลืมเรื่องแบบนี้ไปได้เช่นไร”
ชางกู่มองเขาอย่างเย็นชา “เหตุใดถึงทำเสียงดังอยู่ได้”
“ข้าคงจะหัวเราะกับเรื่องตลกเช่นนี้เป็นเวลาหนึ่งปี ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
ไอร่าอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ท่านทั้งสองคนรู้จักกันมาก่อนใช่หรือไม่”
ชางกู่พูดอย่างเย็นชา “ข้าพบเขาไม่กี่ครั้งเมื่อหลายปีก่อน”
“หลายปีก่อน ฟังดูเหมือนนานมาก...”
“ก็ผ่านมาระยะหนึ่งแล้วน่ะนะ”
ไอร่าลดเสียงของเธออย่างลึกลับ “แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าบุหรงอายุเท่าไหร่”
ว่ากันว่าบุหรงมีสถานะสูงในเผ่าขนนก แม้แต่หัวหน้าอัลแทร์ก็ยังทำตัวราวกับผู้เยาว์ต่อหน้าเขา ไอร่ารู้สึกว่าบุหรงไม่ใช่เด็กอย่างแน่นอน แต่เธอไม่สามารถคาดเดาอายุของเขาได้ ในอดีตเมื่อเธอถามเผ่าขนนกพวกเขาก็ไม่รู้เช่นกัน
นี่เกือบจะเป็นปริศนาที่ยังไม่คลี่คลายในใจของเธอ
ตัวลิ่นที่อยู่ตรงหน้าเขาดูเหมือนจะรู้จักบุหรงมาเป็นเวลานาน บางทีเขาอาจจะรู้อายุบุหรง
ชางกู่พูดสั้น ๆ “ข้าจำไม่ได้ว่าเขาอายุเท่าไหร่”
“ท่านจำไม่ได้หรือ” ไอร่าตกใจมาก
เขาอายุเท่าไหร่ถึงจำไม่ได้
เธอถามต่อไป “แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าสตรีที่บุหรงชอบหน้าตาเป็นเช่นไร”
ชางกู่กล่าว “เขามีสตรีที่ชอบด้วยหรือ ข้าไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับนาง”
“แต่เขาบอกข้าเองว่าเขามีสตรีที่ชอบแล้ว”
ชางกู่ยังคงดูเย็นชา “โอ้ ผู้หญิงนางนั้นที่เขาชอบคงจะสวยมากสินะ”
“จริงหรือ ท่านรู้ได้อย่างไร”
“บุหรงคิดว่าตัวเขาเป็นอสูรที่งดงามที่สุดในโลก เขาเคยกล่าวไว้ว่าคนที่เขาชอบในอนาคตต้องงดงามกว่าเขา ไม่อย่างนั้นเขาขอรักตัวเองเสียจะดีกว่า”
ไอร่ากล่าวว่า “ช่างหลงตัวเองจริง ๆ”
เชร์เดินไปและพูดกับไอร่า “ข้าเพิ่งตรวจสอบเหมือง มันลึกมาก ข้าตั้งใจจะลงไปดู”
ก่อนที่ไอร่าจะพูด ชางกู่ก็ถามว่า “เจ้าต้องการขุดมันหรือ”
เชร์ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “ขอรับ”
“ไม่ไหวหรอก เจ้าไม่สามารถขุดเหมืองศิลาที่นี่ได้”
น้ำเสียงของชางกู่มั่นใจอย่างยิ่ง เชร์และไอร่าตกตะลึง แม้แต่บุหรงก็มองมาที่เขา
บุหรงรู้จักอารมณ์ของชางกู่เป็นอย่างดี ถ้าไม่มีเหตุผลพิเศษ เขาคงไม่พูดแบบนั้น
“ทำไมถึงไม่ได้เล่า”
การแสดงออกของชางกู่เคร่งขรึม “เทือกเขานี้เป็นภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่ก้นภูเขาเต็มไปด้วยหินหนืด ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณเหมืองศิลาที่ภูเขาไฟไม่ปะทุมาหลายปีแล้ว หากเจ้าขุดเหมืองศิลาอาจทำให้ภูเขาไฟระเบิด ทุกสิ่งที่อยู่ในรัศมีหนึ่งพันไมล์จะถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน”
ไอร่าเงยหน้าขึ้นมอง เธอไม่คาดคิดว่าเทือกเขาสูงตระหง่านนี้จะเป็นภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นอยู่
บุหรงถามด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเจ้าถึงเฝ้าที่นี่และไม่ยอมให้ผู้ใดขุดสถานที่แห่งนี้หรือ”
ชางกู่ไม่ได้บอกว่าใช่หรือไม่ใช่
“ที่นี่อุ่นดี ข้านอนหลับสบายมาก จึงไม่ได้ตั้งจะเปลี่ยนสถานที่ ข้าหวังว่าเจ้าจะละทิ้งเหมืองศิลาแห่งนี้” เขาหยุดชั่วขณะและกล่าวเสริมว่า “เพื่อเป็นค่าตอบแทน ข้าจะให้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ แก่เจ้า”
ชางกู่ขยายกรงเล็บของเขาและหยิบหินสีดำออกจากเหมือง เขาวางไว้ตรงหน้าเชร์
การแสดงออกของเชร์และบุหรงเปลี่ยนไปเมื่อพวกเขาเห็นหิน
มีเพียงไอร่าเท่านั้นที่ไม่เข้าใจถึงความพิเศษของหินก้อนนี้ เธออดไม่ได้ที่จะถามว่า “นี่คืออะไร”
เชร์อธิบายว่า “นี่คือแก่นของศิลาสีดำ เป็นแก่นแท้ที่มีพลังศิลาสีดำสูงสุด มีเพียงเหมืองศิลาขนาดใหญ่ที่มีอายุนับหมื่นปีเท่านั้นที่สามารถผลิตแก่นศิลาชิ้นนี้ได้”
‘ฟังดูน่าประทับใจมาก’
ไอร่ากะพริบตา “นายท่านชางกู่ ท่านจะให้แก่นแท้นี้แก่เราหรือ”
ชางกู่ตอบตกลง แล้วถามว่า “เจ้าเรียกข้าว่านายท่านหรือ”
ไอร่ากล่าว “คำว่านายท่านเป็นการให้เกียรติค่ะ”
ชางกู่พยักหน้าเล็กน้อย “ได้ ข้าชอบชื่อนี้”