ตอนที่ 159 การเล่นแร่แปรธาตุ

ตอนที่ 159 การเล่นแร่แปรธาตุ

ไอร่ายืนอยู่บนเนินเขาเล็ก ๆ และเอียงคอของเธอขณะเขย่งปลายเท้าเพื่อมองไปยังทิศทางของเมืองสุริยะ

เมื่อเชร์เดินเข้ามา เธอก็วิ่งลงจากเนินเขาอย่างตื่นเต้นและวิ่งไปหาเขา

เชร์กางแขนออกและจับหญิงสาวตัวน้อยที่กระโจนเข้าใส่เขา

ไอร่ากอดคอของเขา “ในที่สุด เจ้ามาออกมาเสียที”

เชร์ยิ้ม “ขอโทษที่ทำให้เจ้ารอ”

“ลั่วไม่ได้ทำร้ายเจ้าใช่หรือไม่”

“ไม่หรอก” เชร์พาเธอไปหาบุหรง “ขอบคุณท่านที่ช่วยพาไอร่าออกจากเมือง”

หากเชร์พาไอร่าไปด้วย พวกเขาคงจะถูกควบคุมไม่มากก็น้อย มันคงจะแย่กว่านั้น หากเธอได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุ

ไอร่ายื่นศีรษะของเธอออกจากอ้อมแขนของเชร์เช่นกัน “ขอบคุณ”

บุหรงเหลือบมองพวกเขา “ข้าช่วยเหลือพวกเจ้ามากกว่าหนึ่งหรือสองครั้ง หากพวกเจ้ารู้สึกขอบคุณข้าจริง ๆ ต่อไปในอนาคต หยุดแสดงความรักต่อหน้าข้าได้แล้ว น่ารำคาญ”

ไอร่า “...”

ความขอบคุณของเธอที่มีต่อเขาพังทลายลงทันที

บุหรงเลิกคิ้วขึ้น “เหตุใดเจ้าถึงมองข้าเช่นนั้น”

ไอร่าแนะนำอย่างจริงใจว่า “ในอนาคต เมื่อท่านได้พบกับคนรัก ท่านต้องพูดให้น้อยลงและทำให้มากขึ้น”

“เพราะเหตุใด”

“ด้วยปากของท่าน ทันทีที่ท่านอ้าปาก มันก็จะจบลงอย่างแน่นอน”

บุหรง “...”

เชร์ยิ้มให้พวกเขา จากนั้นโบกมือให้เมย์เน่ “ไปกันเถอะ ตอนที่ยังมีแสงอาทิตย์ จะได้หาสถานที่พักผ่อนก่อนที่จะมืด”

เมย์เน่นำอสูรตัวผู้มาด้วยในครั้งนี้ 19 ตน พวกเขาทั้งหมดเป็นคนของหอการค้า

พวกเขาทั้งหมดกลายร่างเป็นอสูรของพวกเขา และแบกถุงหนังขนาดต่าง ๆ ไว้บนหลัง ไม่รู้ว่าในถุงเหล่านั้นเต็มไปด้วยอะไร

เชร์แปลงร่างเป็นเสือขาวและอุ้มไอร่าที่ด้านหน้าของกลุ่ม เมย์เน่ตามมาพร้อมกับคนของเขา

บุหรงกางปีกของเขาและบินขึ้นไปบนท้องฟ้า

ไอร่ามองย้อนกลับไปที่เมย์เน่ที่อยู่ข้างหลังเธอ เธอโน้มตัวลงไปใกล้หูเสือขาวแล้วถามอย่างสงสัย

“เหตุใด เจ้าจึงนำคนของหอการค้าออกมาจากเมือง”

เชร์อธิบายว่า “ตอนที่ข้าไปที่หอการค้า เมย์เน่สนใจผักและผลไม้ที่เราปลูกมาก เขาต้องการซื้อแปลงผักและสวนผลไม้จากเราโดยตรง แต่ข้าปฏิเสธ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตกลงเพื่อสิ่งที่ดีที่สุดต่อไป พวกเขาวางแผนที่จะทำข้อตกลงซื้อขายระยะยาวกับเรา คราวนี้ข้าจะพาพวกเขากลับไปเพื่อให้พวกเขาเห็น ในอนาคตหากพวกเขาต้องการมาที่ภูเขาหินเพื่อรวบรวมสินค้าก็สามารถมาได้โดยตรง”

ไอร่าคิดกับตัวเองว่าหากสิ่งนี้พัฒนาเป็นธุรกิจระยะยาวในอนาคต ถนนจากภูเขาหินมายังเมืองสุริยะจะไม่พัฒนาไปสู่ ‘เส้นทางสายไหม’ ในโลกของอสูรหรือ

ไม่สิ มันควรจะเรียกว่าเส้นทางแห่งผักและผลไม้

ไอร่าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และรู้สึกขบขัน

การเดินทางค่อนข้างยาวและน่าเบื่อ

เมื่อไอร่ารู้สึกเบื่อ เธอก็หยิบคู่มือการเล่นแร่แปรธาตุเบื้องต้นออกมาเปิดอ่าน

ข้อความในเล่มเป็นภาษาในโลกเดิมของเธอ ประโยคดูค่อนข้างง่าย แต่มีคำศัพท์ทางเฉพาะทางมากเกินไป

เธอรู้สึกเวียนหัวหลังจากอ่านผ่านไปสองหน้า เธออ่านไม่ออกอีกต่อไป

ไอร่าอดไม่ได้ที่จะเรียกเบา ๆ

“เด็กบ้า”

เสียงของระบบ 438 ตอบรับ “ว่าไง”

ไอร่าถาม “ฉันซื้อของบางอย่างในคริสตัลมอลล์ คุณควรรับผิดชอบเรื่องบริการหลังการขายด้วยใช่หรือไม่”

ระบบ 438 ตกตะลึง

ไม่เคยเห็นโฮสต์ส่งคำขอบริการหลังการขายมาก่อน หลังจากนั้นไม่นาน มันก็กลับมารู้สึกตัวและพูดอย่างไม่แน่ใจ “ฉันก็คิดอย่างนั้น”

ไอร่าพูดทันที “ถ้าอย่างนั้นช่วยแปลทุกอย่างในคู่มือนี้ให้ฉันทีสิ”

ระบบ 438 รู้สึกประหลาดใจ “หนังสือเล่มนี้เป็นภาษาในโลกเดิมของคุณ คุณควรจะอ่านเข้าใจสิ”

“ก็จริงที่ว่าฉันเข้าใจคำศัพท์นะ แต่ฉันไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร” ไอร่าชี้ไปที่คำหนึ่งอย่างตั้งใจ “ยกตัวอย่างเช่นเบ้าหลอม ฉันเคยเห็นแต่หม้อเหล็ก หม้อหิน และหม้อสเตนเลส ฉันไม่เคยเห็นเบ้าหลอม จริง ๆ แล้วมันคืออะไร”

“ก่อนหน้านี้ที่คุณอยู่ในเมืองอสูรเป็นเวลาสามคืน หลังจากเสร็จภารกิจ คุณก็ได้รับรางวัลเป็นชุดถ้วยไม่ใช่เหรอ”

ไอร่าตัวแข็ง

มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ หลังจากภารกิจเสร็จสิ้น รางวัลจะมอบให้เธอโดยอัตโนมัติ ในเวลานั้น เธอไม่มีเวลาดูมันก่อนที่จะโยนมันเข้าไปในวงแหวนทันที

มีสี่ชิ้นในชุดที่มีฝาปิดและช้อนอันเล็ก ๆ พวกมันทำมาจากทองคำ

ไอร่าคิดกับตัวเองว่าชุดนี้จะขายได้เงินมหาศาลบนโลกเดิมของเธออย่างแน่นอน

ระบบ 438 แนะนำการใช้ถ้วยใส่โดยย่อ

หลังจากที่ไอร่าฟังและอ้างอิงคำอธิบายในคู่มือ ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง “ฉันรู้สึกว่าการเล่นแร่แปรธาตุนั้นคล้ายกับยารักษาโรคนะ”

อย่างไรก็ตาม หากใครก็ตามตรวจสอบอย่างรอบคอบ เราจะค้นพบว่าการเล่นแร่แปรธาตุนั้นครอบคลุมขอบเขตที่กว้างกว่ายาทั่วไป อาจกล่าวได้ว่ายาเป็นสาขาเล็ก ๆ ของการเล่นแร่แปรธาตุ

นอกจากนี้ การเล่นแร่แปรธาตุสามารถชำระล้างโลหะ เปลี่ยนโครงสร้างของสสาร และสร้างผลงานเวทมนตร์นับไม่ถ้วนผ่านปฏิกิริยาทางเคมีต่าง ๆ

ในโลกแห่งการเล่นแร่แปรธาตุ ไม่มีอะไรที่คุณคิดล่วงหน้าได้

มันเป็นไปได้แม้ว่าคุณจะต้องการสร้างปืนใหญ่ก็ตาม

แน่นอนว่านั่นถือว่าคุณเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่ทรงพลัง

ไอร่าค่อย ๆ เปิดคู่มือการเล่นแร่แปรธาตุอย่างช้า ๆ อีกครั้ง

เธออ่านคู่มือทั้งหมดภายในห้าวัน

นักวิทยาศาสตร์ผู้มีชื่อเสียงกล่าวว่าการฝึกฝนเป็นเกณฑ์เดียวในการทดสอบความจริง

ไอร่าตัดสินใจทำการทดลองเล็ก ๆ เพื่อทดสอบว่าเธอเรียนรู้ได้ดีเพียงใด

เพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุ เธอจึงถือโอกาสนี้วิ่งไปยังสถานที่ห่างไกลตามลำพังในขณะที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารและพักผ่อน เธอหยิบเบ้าหลอมออกมาแล้ววางลงบนกองไฟ

เธอทำตามสูตรตัวอย่างในคู่มือแล้วเทน้ำลงไปก่อน จากนั้นเธอก็เพิ่มหินเล็ก ๆ กระดูกสัตว์ชิ้นเล็ก ๆ แมลงที่ตายแล้วสองตัว โคลนสีดำหนึ่งชิ้น และสุดท้ายคือคริสตัลสีเขียว

ไอร่าปิดฝาเบ้าหลอม จากนั้นถอยกลับไปสองก้าวแล้วจ้องมองไปที่มันโดยไม่กะพริบตา

เชร์ย่างไก่เสร็จแล้ว เขามองย้อนกลับไปและเห็นว่าไอร่าหายไป

เขาถามทันทีว่า “ไอร่าอยู่ที่ใด มีใครเห็นนางบ้าง”

เมย์เน่ชี้ไปทางต้นน้ำจากลำธาร “ข้าเห็นนางวิ่งไปที่นั่นตามลำพัง”

ทุกคนคิดว่าสาวน้อยขี้เล่นและไม่ได้คำนึกถึงเรื่องอื่น ยังไงเธอก็อยู่ไม่ไกล พวกเขาได้ยินแม้แต่การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย

บุหรงจ้องมองไก่ย่างมานานแล้ว เมื่อเขากำลังจะเอื้อมมือไปหามัน เชร์ก็เหลือบมองเขา “อย่าขยับ รอไอร่ากลับมาค่อยกินพร้อมกัน”

“ก็ได้” บุหรงถอนกรงเล็บของเขาด้วยความเบื่อหน่าย “ไปหานางและเรียกให้นางกลับมา เนื้อย่างหากหายร้อนจะไม่อร่อย”

เชร์เดินไปได้เพียงสองก้าวก็ได้ยินเสียงดังปัง!

ราวกับว่ามีบางอย่างระเบิด

เสียงดังมาจากทิศทางที่ไอร่าอยู่