บทที่ 130 - เปิดฉากฟาดฟัน

บทที่ 130 - เปิดฉากฟาดฟัน

"หืม ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็ชื่อหวังเสี่ยวอวี่ ชื่อเพราะดีแฮะ"

เจียงเจ๋อพึมพำกับตัวเองขณะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางวิเคราะห์สถานการณ์

"ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนไอ้เฮยซานจะเป็นลูกน้องของหวังเสี่ยวอวี่ แต่ตอนนี้มันกะจะแยกตัวออกไปเป็นใหญ่เอง แถมฟังจากที่หวังเสี่ยวอวี่พูด ไอ้เฮยซานคงจะเคยก่อคดีลักพาตัวกับฆ่าคนมาโชกโชนแน่ๆ หมอนี่ต้องเป็นตัวอันตรายของจริง"

สิ่งที่ทำให้เจียงเจ๋อประหลาดใจที่สุดคือ หวังเสี่ยวอวี่คนนี้กลับกลายเป็นลูกพี่ใหญ่ของพวกนักเลงซะงั้น ดูทรงแล้วคงจะมีอิทธิพลในย่านนี้ไม่เบาเลยทีเดียว

แถมบาร์จิ่วฉือนี่ก็คงจะเป็นถิ่นของเธอด้วย มิน่าล่ะ พวกผู้ชายในบาร์ถึงได้กลัวหัวหดทันทีที่เห็นหน้าเธอ ชัดเจนเลยว่าพวกนั้นต้องรู้ว่าเธอเป็นใครถึงได้ไม่กล้าเข้าไปแหยม

พอคิดถึงเรื่องนี้ เจียงเจ๋อก็อดขำไม่ได้

"ไม่คิดเลยว่าผมจะบังเอิญไปลวนลามเจ้าแม่มาเฟียเข้าให้แล้ว งานนี้สนุกแน่"

"ไอ้เนรคุณเฮยซาน ตอนนั้นถ้าไม่ได้พี่อวี่เมตตาเก็บแกมาเลี้ยงดูปูเสื่อ แกจะมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้เหรอ ไอ้สวะชั่วช้า"

จู่ๆ เสียงตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้นก็ดังเข้าหูเจียงเจ๋อ เดาได้ไม่ยากว่าเป็นเสียงของลูกน้องฝ่ายหวังเสี่ยวอวี่

"เนรคุณบ้าบออะไรกันวะ หมายความว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้า เฮยซาน จะเป็นใหญ่ในถิ่นนี้เว้ย ข้าไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้หวังเสี่ยวอวี่อีกต่อไปแล้ว"

"ข้าจะพาพวกพ้องไปโกยเงินก้อนโต ใครหน้าไหนกล้ามาขวางทางรวยของข้า มันผู้นั้นก็คือศัตรู และจุดจบของศัตรูก็คือความตาย เข้าใจไว้ซะด้วย"

น้ำเสียงของเฮยซานเย็นเยียบและเต็มไปด้วยการข่มขู่

"เฮยซาน ฉันขอเตือนแกด้วยความหวังดีนะ หยุดทำเรื่องเลวทรามพวกนั้นซะ คดีสกปรกที่แกแอบไปทำลับหลังฉันน่ะ ต่อให้โดนประหารสิบครั้งก็ยังไม่สาสมเลย"

"ถ้าแกอยากตายนักก็ไปตายคนเดียวสิ อย่าลากพวกพี่น้องไปตายด้วย"

หวังเสี่ยวอวี่ไม่สนใจคำขู่ของเฮยซาน เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นเช่นกัน

"หวังเสี่ยวอวี่ นี่แกกล้าขู่ฉันงั้นเหรอ"

น้ำเสียงของเฮยซานเริ่มดุดันขึ้น

"ฉันไม่ได้ขู่แก แล้วก็ขี้เกียจไปยุ่งเรื่องโสมมของแกด้วย คืนนี้แกจะไสหัวไปไหนก็ไป จะไปตั้งแก๊งใหม่ก็เชิญ"

"แต่ก่อนไป แกต้องคืนเงิน 60 ล้านที่ติดค้างพวกพี่น้องมาซะก่อน แล้วหลังจากนี้ฉันกับแกก็ขาดกัน แกจะไปรวยล้นฟ้าที่ไหนฉันก็จะไม่เข้าไปยุ่ง"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเสี่ยวอวี่ เจียงเจ๋อก็เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

"โห ไอ้เฮยซานนี่ติดหนี้หวังเสี่ยวอวี่ตั้ง 60 ล้านเลยเหรอเนี่ย เงินก้อนนี้คนธรรมดาใช้ทั้งชาติยังไม่หมดเลยมั้ง"

"หึๆ จะเอาเงินน่ะไม่มีหรอกเว้ย มีแต่ลูกปืนนี่แหละ หวังเสี่ยวอวี่ จะโทษก็ต้องโทษที่แกรู้เรื่องของฉันมากเกินไป เพราะงั้น... แกจงตายซะเถอะ"

"พวกเรา ฆ่านังผู้หญิงคนนี้ซะ ต่อไปนี้จะไม่มีใครหน้าไหนมาเป็นตัวถ่วงความเจริญของพวกเราอีกแล้ว ถึงเวลาเสวยสุขแล้วเว้ย ฆ่ามัน"

ในขณะที่เจียงเจ๋อกำลังรอชมฉากเด็ด ไอ้เฮยซานก็ดันสั่งลูกน้องให้ลงมือฆ่าซะงั้น นี่มันเกินคาดจริงๆ คุยกันไม่กี่ประโยคก็เปิดฉากฟาดฟันกันซะแล้ว

"ไอ้เฮยซาน แกคิดว่าฉันจะจัดการแกไม่ได้งั้นเหรอ ตอนที่ฉันถือมีดไล่ฟันคน แกยังนั่งเล่นขายของอยู่เลยมั้ง ลุย"

น้ำเสียงของหวังเสี่ยวอวี่ดุดันและทรงพลังมาก

สิ้นเสียงของหวังเสี่ยวอวี่ เสียงโห่ร้องและเสียงกรีดร้องก็ดังระงมไปทั่วทั้งตรอก โชคดีที่ตรอกนี้ค่อนข้างเปลี่ยวและห่างไกลผู้คน ไม่งั้นป่านนี้ตำรวจคงแห่กันมาเต็มไปหมดแล้ว

เจียงเจ๋อชะโงกหน้าไปดูสถานการณ์ในตรอก ภาพที่เห็นคือคนสองกลุ่มกำลังตะลุมบอนกันอย่างดุเดือด เสียงอาวุธเหล็กกระทบกันดังกังวานสลับกับเสียงร้องโหยหวน การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน

แม้แสงไฟจะสลัว แต่เจียงเจ๋อก็พอมองออกว่าใครเป็นใคร

"คนของหวังเสี่ยวอวี่น้อยกว่าฝั่งนั้นเยอะเลยนะ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงเสียเปรียบแน่ๆ"

เจียงเจ๋อเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปสอด

ไม่ใช่ว่าเจียงเจ๋อไม่อยากช่วย แต่ตอนนี้ฝ่ายหวังเสี่ยวอวี่ยังไม่ได้เพลี่ยงพล้ำจนถึงขั้นรับมือไม่ไหว แถมเธอกับเฮยซานก็ยังไม่ได้ปะทะกันตรงๆ ด้วย

เจียงเจ๋อแค่อยากดูว่าระหว่างหวังเสี่ยวอวี่กับเฮยซาน ใครจะแน่กว่ากัน

ถ้าหวังเสี่ยวอวี่สู้ไม่ได้ เจียงเจ๋อก็พร้อมจะออกไปช่วยทันที ก็ในเมื่อเธอเป็นศัตรูกับเฮยซาน เธอก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกับเจียงเจ๋อไปโดยปริยาย

แต่ถ้าเฮยซานเพลี่ยงพล้ำ เจียงเจ๋อก็จะยืมมือหวังเสี่ยวอวี่กำจัดหมอนี่ซะเลย จะได้ถอนรากถอนโคนให้สิ้นซาก

ยังไงซะ คืนนี้เจียงเจ๋อก็บังเอิญเจอเฮยซานเข้าแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยให้หมอนี่รอดไปได้หรอก

การต่อสู้ในตรอกดำเนินต่อไปเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนสถานการณ์จะเริ่มไม่สู้ดีสำหรับฝ่ายหวังเสี่ยวอวี่ เจียงเจ๋อส่ายหน้าเบาๆ

"เฮ้อ ฝ่ายหวังเสี่ยวอวี่พ่ายแพ้แน่ๆ ฝั่งไอ้เฮยซานคนเยอะกว่าตั้งครึ่งค่อน เดาว่ามันคงเตรียมการมาอย่างดี"

"แต่หวังเสี่ยวอวี่นี่ก็ใจเด็ดไม่เบาเลยนะ โดนผู้ชายร่างยักษ์รุมตั้งสี่ห้าคนยังสู้ยิบตาแถมยังไม่เพลี่ยงพล้ำอีก ฝีมือไม่ธรรมดาจริงๆ"

"เออใช่ ทำไมผมถึงโง่แบบนี้นะ แค่ใช้ระบบตรวจสอบเลเวลการต่อสู้ของสองคนนี้ก็จบเรื่องแล้ว"

เจียงเจ๋อตบหน้าผากตัวเองดังฉาด แล้วรีบเรียกใช้งานระบบทันที

"เชี่ยเอ๊ย ทั้งหวังเสี่ยวอวี่กับไอ้เฮยซาน เลเวลการต่อสู้อยู่ที่ระดับ C+ ทั้งคู่เลยเหรอเนี่ย ฝีมือสูสีกันเลยแฮะ"

เมื่อเห็นข้อมูลจากระบบ เจียงเจ๋อก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ทั้งสองคนนี้มีฝีมือฉกาจฉกรรจ์จริงๆ

แม้ว่าระดับการต่อสู้ของทั้งคู่จะเท่ากัน แต่ด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่า ลูกน้องของหวังเสี่ยวอวี่จึงค่อยๆ ทยอยล้มลงไปทีละคนสองคนภายใต้การโจมตีอย่างหนักหน่วงของลูกน้องเฮยซาน

"พี่อวี่ หนีไปเร็ว ขืนชักช้าจะไม่ทันการนะ หนีไป"

เมื่อเห็นว่าฝ่ายตัวเองกำลังจะถูกกวาดล้างจนหมด ลูกน้องชุดดำคนหนึ่งของหวังเสี่ยวอวี่ก็ตัดสินใจเอาตัวเข้าแลกเพื่อเปิดทางให้เธอหนี

"ไม่ ฉันจะหนีไปคนเดียวได้ยังไง ฉันจะไม่ทิ้งพวกนายเด็ดขาด"

หวังเสี่ยวอวี่ฟันลูกน้องของเฮยซานล้มไปหนึ่งคน แต่เธอก็ยังยืนหยัดต่อสู้โดยไม่คิดจะถอยหนี

เมื่อลูกน้องของหวังเสี่ยวอวี่ล้มลงจนหมด เฮยซานก็ใช้ลิ้นเลียเลือดที่มุมปาก ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมให้หวังเสี่ยวอวี่

"หึๆ หวังเสี่ยวอวี่ วันนี้ต่อให้แกมีปีกก็หนีไม่พ้นหรอก วันนี้ปีหน้าจะเป็นวันครบรอบวันตายของแก"

เห็นสถานการณ์แบบนี้ เจียงเจ๋อก็รู้ตัวแล้วว่าถ้าเขาไม่ออกไปช่วย หวังเสี่ยวอวี่ต้องตายแน่ๆ

"เฮยซาน ต่อให้ฉันต้องตายที่นี่ ฉันก็จะลากแกไปลงนรกด้วยกัน"

หวังเสี่ยวอวี่ใจเด็ดมาก เธอกระชับมีดในมือแน่นแล้วพุ่งเข้าใส่เฮยซานโดยไม่สนเลยว่ารอบตัวเธอมีลูกน้องของเฮยซานยืนจ้องจะเล่นงานอยู่เป็นสิบๆ คน

"เฮ้อ"

เจียงเจ๋อถอนหายใจยาว เขาก้มลงเก็บท่อนเหล็กขึ้นสนิมที่ถูกทิ้งไว้แถวนั้น ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากมุมมืดและมุ่งหน้าตรงไปยังเฮยซาน

[จบแล้ว]