บทที่ 618 - รู้ไหมว่านาทีหนึ่งฉันหาเงินได้เท่าไหร่

บทที่ 618 - รู้ไหมว่านาทีหนึ่งฉันหาเงินได้เท่าไหร่

เวลาบ่ายสามโมงตรง!

ณ หน้าตึกจิงหัวแห่งเมืองไห่เฉิง ทูโก่วจอดรถเข้าซองอย่างเรียบร้อย

เหมือนเช่นสองครั้งก่อน เฉาคุนสั่งให้ทูโก่วรออยู่ข้างล่าง ส่วนตัวเองก็เดินตรงเข้าไปในตึกจิงหัวเพียงลำพัง

ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อเฉาคุนเดินไปถึงห้องพักพ่วงออฟฟิศของถาวปิงปิงอย่างคุ้นเคย เขาก็เห็นเธอกำลังนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตรวจสอบอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ

ทันทีที่เห็นเฉาคุนเปิดประตูเข้ามา ถาวปิงปิงก็เหมือนโดนฉีดอะดรีนาลีน ร่างของเธอเด้งพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันที

สีหน้าเบื่อโลกเมื่อครู่หายวับไปกับตา แทนที่ด้วยรอยยิ้มกว้างแฉ่ง

"สหายรักของฉัน ในที่สุดนายก็มาสักที"

ถาวปิงปิงในชุดกระโปรงทรงเอรัดรูปสีดำกับถุงน่องตาข่ายสีดำ รีบก้าวฉับๆ เข้ามาหาเฉาคุนด้วยความดีใจ เธอคว้าแขนเขาไว้แล้วลากไปนั่ง "มาๆ นั่งก่อนเลย หิวน้ำไหม รินน้ำให้ดื่มก่อนไหม"

เมื่อเห็นท่าทีประจบสอพลอผิดปกติของถาวปิงปิง เฉาคุนก็กระตุกยิ้มมุมปาก "แหม ทำหน้าประจบประแจงเชียวนะ เป็นไงล่ะ เริ่มเห็นข้อดีของสหายรักคนนี้แล้วสิ"

"เห็นสิ เห็นมาตลอดนั่นแหละ" ถาวปิงปิงยิ้มหน้าระรื่น "ฉันรู้ซึ้งแก่ใจดีเลยล่ะว่าสหายของฉันยอดเยี่ยมแค่ไหน"

เฉาคุนหัวเราะหึๆ มือก็เริ่มปลดเข็มขัดกางเกงตัวเองพลางบอก "เอาเถอะๆ เห็นเธอใจร้อนอยากได้ขนาดนี้ งั้นก็รีบๆ เลยละกัน"

เมื่อเห็นการกระทำของเฉาคุน ถาวปิงปิงก็ถึงกับชะงักค้างไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้ เธอรีบพุ่งเข้าไปดึงกางเกงเฉาคุนกลับขึ้นมา "นายทำบ้าอะไรเนี่ย"

"อ้าว ก็เธอเพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอว่าต้องการความช่วยเหลือจากฉัน" เฉาคุนตอบหน้าตาย

"อะไรของนายเนี่ย" ถาวปิงปิงโวยวาย "ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนายจริงๆ แต่มันไม่ใช่เรื่องพรรค์นี้สักหน่อย"

"ไม่ใช่เรื่องพรรค์นี้งั้นเหรอ" เฉาคุนเบ้ปาก จัดการรูดซิปติดกระดุมกางเกงให้เรียบร้อย "แล้วก็ไม่บอกแต่แรก ถ้าเป็นเรื่องอื่น ฉันคงไม่รีบบึ่งมาเร็วขนาดนี้หรอก"

พอได้ยินแบบนั้น ถาวปิงปิงก็หน้าดำคร่ำเครียด บ่นอุบ "เราเป็นสหายรักกันนะ เลิกคิดแต่จะลากฉันขึ้นเตียงสักทีได้ไหมเนี่ย"

"เออๆ" เฉาคุนตอบส่งๆ "ว่ามา มีเรื่องอะไร"

พูดจบ เฉาคุนก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์

เห็นดังนั้น ถาวปิงปิงก็ยิ้มเจื่อนๆ เอื้อมมือไปหยิบเอกสารสองสามแผ่นจากบนโต๊ะมาถือไว้ แล้วเริ่มอธิบาย

"มีสองเรื่อง"

"เรื่องแรก เรื่องพนักงานแผนกวิจัยทั้ง 49 คนที่นายให้ฉันสืบประวัติ ฉันตรวจสอบเสร็จหมดแล้วนะ นอกจากหลัวไฉฮว๋ากับจ้าวเฉี่ยวเชี่ยนแล้ว คนอื่นไม่มีใครมีประวัติน่าสงสัยเลย"

"แต่ก็อย่างว่าแหละ ตอนนี้ดูปกติ ก็ไม่ได้แปลว่าอนาคตจะปกติตลอดไป"

"ถ้ายาตัวใหม่ของแผนกวิจัยของนายมีความคืบหน้าครั้งใหญ่ แล้วข่าวรั่วไหลออกไปล่ะก็ รับรองว่าต้องมีบริษัทยาคู่แข่งแอบติดต่อมาทาบทามพวกเขาลับๆ แน่นอน"

"และเมื่อถึงตอนนั้น ต่อหน้าผลประโยชน์มหาศาล พวกที่ดูซื่อๆ ปกติดีในตอนนี้ อาจจะตัดสินใจหักหลังนายเลยก็ได้"

"เพราะงั้น เรื่องการป้องกันข้อมูลรั่วไหล นายต้องเข้มงวดให้มากเลยล่ะ"

เฉาคุนพยักหน้ารับ "เข้าใจแล้ว เรื่องป้องกันนี่ฉันจะจัดการอย่างเข้มงวดแน่นอน แล้วเรื่องที่สองล่ะ"

ถาวปิงปิงยิ้มแห้งๆ สีหน้าดูเกรงใจขึ้นมานิดหนึ่ง "เรื่องที่สองนี่แหละ ฉันอยากจะขอให้นายช่วยหน่อย"

"คือว่า... คราวที่แล้วตอนนายมาที่นี่ นายเจอลูกค้าคนหนึ่งที่มาจ้างให้ฉันสืบดูว่าคู่หมั้นเขานอกใจหรือเปล่า ใช่ไหม"

ทดสอบความซื่อสัตย์ของคู่หมั้นงั้นเหรอ

เฉาคุนนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์วันนั้น

มีเรื่องแบบนั้นจริงๆ ด้วย

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ชื่อลูกค้าคนนั้น แต่ก็จำเรื่องราวได้แม่น ตอนนั้นถาวปิงปิงยังแกล้งบอกลูกค้าว่าเขาเป็นผู้ช่วยของเธอด้วยซ้ำ

"อืม จำได้สิ" เฉาคุนพยักหน้า "ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรเหรอ"

"หาคนไม่ได้น่ะสิ" ถาวปิงปิงมองเฉาคุนด้วยสายตาอ้อนวอนสุดๆ "การจะทดสอบความซื่อสัตย์ของฝ่ายหญิง มันก็ต้องหาคนไปอ่อยเธอใช่ไหมล่ะ"

"ความจริงฉันก็มีตัวเลือกอยู่คนนึง เป็นผู้ช่วยพาร์ตไทม์ของฉันเอง ปกติพอมีงานแบบนี้ ฉันก็จ้างเขาไปทำ แล้วก็จ่ายค่าเหนื่อยให้"

"แต่พอฉันโทรหาเขาวันนี้ ถึงได้รู้ว่าวันเปิดงานวันแรกหลังปีใหม่เมื่อวันที่แปดที่ผ่านมา บริษัทเขาเพิ่งส่งตัวเขาไปทำงานที่แอฟริกาซะงั้น"

"สรุปก็คือ ตอนนี้ฉันหาใครไปทดสอบคู่หมั้นของลูกค้าคนนั้นไม่ได้เลย"

"แล้วฉันก็นึกถึงนายขึ้นมา สหายรักของฉัน ตอนนี้มีแค่นายคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยฉันได้"

หลังจากฟังคำอธิบายของถาวปิงปิงจบ เฉาคุนก็ถึงกับใบ้กิน ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดดี

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของถาวปิงปิง แล้วถามเสียงเรียบ "สรุปก็คือ เธออยากจะให้มหาเศรษฐีหมื่นล้านอย่างฉัน ไปตามจีบตามอ่อยคู่หมั้นของลูกค้าเธอ เพื่อช่วยให้เธอได้เงินค่าจ้างห้าหมื่นหยวนนั่นน่ะนะ"

ถาวปิงปิงรีบพยักหน้ารัวๆ ดวงตาเป็นประกายคาดหวัง "ใช่ๆๆ แบบนั้นเลย"

"ใช่บ้าใช่บออะไรล่ะ" เฉาคุนสวนกลับ "เธอรู้ไหมว่านาทีนึงฉันหาเงินได้เท่าไหร่"

เมื่อไม่กี่วันก่อน หลิวหงเพิ่งจะคำนวณรายได้ให้เฉาคุนดูคร่าวๆ

ไม่ได้ลงรายละเอียดเจาะลึกอะไรมาก แค่คำนวณรายรับจากบาร์ตี้หวังเพียงแห่งเดียว

เฉพาะบาร์ตี้หวังที่เดียว ตอนนี้ก็สามารถสร้างกำไรสุทธิให้เฉาคุนได้ตกวันละสองล้านหยวนอย่างต่ำๆ แล้ว

เฉลี่ยออกมาเป็นรายชั่วโมง ก็ตกชั่วโมงละแปดหมื่นสามพันหยวน

เฉลี่ยออกมาเป็นรายนาที ก็ตกนาทีละพันสี่ร้อยหยวน

พูดง่ายๆ ก็คือ ต่อให้เฉาคุนไม่ทำอะไรเลย แค่นอนกระดิกเท้าอยู่เฉยๆ เงินก็ไหลเข้ากระเป๋าเขานาทีละพันสี่ร้อยหยวนแล้ว

และนี่แค่รายได้จากบาร์ตี้หวังที่เดียวนะ

เขายังมีธุรกิจที่ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำยิ่งกว่าบาร์ตี้หวังอีกเพียบ ไม่ว่าจะเป็นแบรนด์สกินแคร์พีพี ธุรกิจท่าเรือ บริษัทรับเหมาก่อสร้าง รวมถึงบริษัทเครื่องสำอางต่างๆ ที่ยึดมาจากตระกูลจาง

นอกจากนี้ยังมีธุรกิจที่ทำเงินได้น้อยกว่าหน่อย อย่างคฤหาสน์แปดแคว้น และบริษัทยาไห่ตงอีก

ถึงแม้รายได้รวมทั้งหมดจะยังไม่ถึงขั้นที่เรียกว่านาทีละหลายแสนหยวนก็เถอะ

แต่ไอ้เงินแค่ห้าหมื่นหยวนเนี่ย มันก็แค่เศษเงินที่เขาหาได้ในเวลาสูบบุหรี่ไม่กี่มวนเท่านั้นแหละ

แล้วตอนนี้ ถาวปิงปิงดันมาขอให้เขาไปรับจ๊อบเป็นผู้ชายขายอ่อย เพื่อช่วยให้เธอหาเงินจำนวนที่เขาหาได้ง่ายๆ แค่สูบบุหรี่มวนเดียวเนี่ยนะ

นี่มันอะไรกันเนี่ย

ขี่ช้างจับตั๊กแตนเหรอ

เอาปืนใหญ่ไปยิงยุงเหรอ

ทิ้งแตงโมไปเก็บงาเหรอ

เห็นกงจักรเป็นดอกบัวเหรอ

สมองกลับหรือไง

เหมือนจะอ่านความคิดของเฉาคุนออก ถาวปิงปิงหัวเราะคิกคัก "แล้วไงล่ะ ขอให้ช่วยแค่นี้ มันเกี่ยวอะไรกับรายได้นาทีละล้านของนายล่ะ"

"อีกอย่าง นายไม่คิดว่ามันน่าสนุกดีเหรอ"

"ไปอ่อยคนอื่นไง นายเคยทำงานอะไรแบบนี้หรือเปล่าล่ะ"

เฉาคุนนึกย้อนไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างจริงจัง "เคยสิ เคยทำจริงๆ ด้วย"

ตอนนั้นหลิวหงยังไม่ได้ตกลงทำงานกับเขาอย่างเป็นทางการ เธอยังเป็นแค่หัวหน้าพนักงานในร้านคาราโอเกะอยู่เลย

เพื่อจะดึงตัวหลิวหงมาเป็นพวก เฉาคุนลงทุนใช้แผนมารยาชาย เปลืองเนื้อเปลืองตัวไปอ่อยเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของเธอ ซึ่งเป็นหัวหน้าโดยตรงของหลิวหงอีกที

พอเสร็จสมอารมณ์หมาย เฉาคุนก็ถ่ายคลิปวาบหวิวระดับติดเรต ฉ 20 ส่งให้หลิวหง เพื่อให้เธอเอาไปใช้แก้แค้นเพื่อนทรยศคนนั้นอย่างสาสม

และผลสุดท้าย ยัยเพื่อนจอมปลอมนั่นก็โดนแฉจนต้องหย่ากับสามี แถมยังโดนซ้อมจนน่วมอีกต่างหาก

แต่ก็นะ เรื่องมันก็ผ่านมาพักใหญ่แล้ว เฉาคุนชักจะลืมๆ ชื่อยัยเพื่อนทรยศคนนั้นไปแล้วสิ

หวังตงเหมยหรือเปล่านะ

ช่างเถอะ จำได้แค่ว่าหุ่นก็งั้นๆ ส่วนหน้าตานี่เข้าขั้นธรรมดาสุดๆ

ธรรมดาซะจนเฉาคุนไม่อยากจะนึกถึงให้เสียสายตาเลยล่ะ

(จบแล้ว)