บทที่ 152 เสี่ยวกวงดีดนิ้ว!
บทที่ 152 เสี่ยวกวงดีดนิ้ว!
บทที่ 152 เสี่ยวกวงดีดนิ้ว!
ภายในฐานทัพลับใต้ดินของตึกหกเหลี่ยม
นายพลแม็คและลูกน้องของเขาต่างก็พากันตกตะลึง
พวกเขาได้เห็นเหตุการณ์การต่อสู้ทั้งหมดระหว่างปีศาจมันม่วงและ "ทีมสิบพญายม" ผ่านกล้องวงจรปิดและโดรนนาโนที่ติดตั้งไว้ล่วงหน้า
ตลอดทั้งเหตุการณ์ สามารถใช้ได้เพียงคำเดียวมาอธิบาย นั่นก็คือคำว่า "พิศวง"!
พิศวงมาก!
นายพลแม็คไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า แขนของปีศาจมันม่วงและแบล็กดวอร์ฟขาดกระจุยไปได้อย่างไร
เขาไม่เห็นการลงมือของผู้เล่นจากประเทศหลงพวกนั้นเลยด้วยซ้ำ
ทว่า แขนของบอสเกมที่แข็งแกร่งที่สุดใน "จักรวาลคอมมิก" กลับขาดสะบั้นลงอย่างไร้สุ้มเสียง
เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น
สิ่งที่ทำให้นายพลแม็คหวาดกลัวที่สุดก็คือ ถุงมือไร้ขีดจำกัดอันทรงพลังนั่น กลับลอยเข้าหาผู้เล่นประเทศหลงกลุ่มนั้น
นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
เดิมทีเขาคิดไว้ว่า หากบอสเกมสุดแกร่งจาก "จักรวาลคอมมิก" ต่อสู้กับผู้เล่นประเทศหลงจนตายกันไปข้าง ทางที่ดีที่สุดคือผู้เล่นประเทศหลงสู้ไม่ได้ แล้วร้องขอความช่วยเหลือไปยังสำนักงานใหญ่ของสำนักงานจัดการผู้บำเพ็ญเพียร สุดท้ายก็ลากสำนักงานจัดการผู้บำเพ็ญเพียรของประเทศหลงทั้งหมดมาติดร่างแห...
ท้ายที่สุด นายพลแม็คค่อยออกมาจัดการเก็บกวาดกอบกู้สถานการณ์
นี่ต่างหากคือภาพที่เขาวางแผน (มโน) เอาไว้!
แต่สถานการณ์ในตอนนี้ ทำให้นายพลแม็คตั้งรับไม่ทัน
ปีศาจมันม่วงแพ้เร็วเกินไปหน่อย
หากถุงมือไร้ขีดจำกัดตกไปอยู่ในมือของผู้เล่นประเทศหลงจริงๆ เช่นนั้นสมาพันธ์ผู้มีพลังพิเศษในอนาคตก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้เล่นประเทศหลงอีกต่อไปแล้ว!
นายพลแม็คตบโต๊ะดังปัง แล้วเอ่ยขึ้น "พวกเรา..."
รอบด้าน สมาชิกแกนนำของสมาพันธ์ผู้มีพลังพิเศษ ทุกคนต่างหันไปมองนายพลแม็คที่ยืนอยู่ตรงกลาง
บนใบหน้าของพวกเขา ล้วนเผยให้เห็นความหวาดกลัวอย่างพร้อมเพรียงกัน
หรือว่านายพลแม็ค เตรียมจะออกไปต่อสู้ แล้วจะพาพวกตนออกไปด้วย?
พวกเขาไม่กล้าออกไปหรอกนะ!
ถึงปีศาจมันม่วงจะแขนขาดไปแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่กล้าสู้กับอีกฝ่ายอยู่ดี!
นายพลแม็คดูเหมือนจะนึกถึงจุดนี้ได้เช่นกัน
เพิ่งจะตบโต๊ะเสร็จ เขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที
"พวกเรา... สังเกตการณ์กันไปก่อน..."
เสียงของนายพลแม็คค่อยๆ เบาลง พร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างเชื่องช้า
...
บนสนามรบ
เมื่อมองดูปีศาจมันม่วงและลูกน้องอีกสองคนที่พุ่งเข้ามาหาตน ใบหน้าของเสี่ยวกวงก็เผยให้เห็นแววตาล้อเลียน
ภายในใจของเขารู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย
ลูกพี่ลูกน้องบอกว่าบอสเกมจาก "จักรวาลคอมมิก" ตัวนี้แข็งแกร่งมาก แต่เขาแค่ลงมือแบบส่งๆ ก็สามารถตัดแขนของพวกมันได้แล้ว...
ดูเหมือนว่า จะอ่อนแอกว่าบรรพบุรุษแวมไพร์อย่างเคนเสียอีก
หรือว่า ความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา ก็คือการพึ่งพาถุงมือรูปร่างประหลาดนี่?
ถุงมืออันนี้ มันร้ายกาจขนาดนั้นเชียวหรือ?
เสี่ยวกวงใช้มือข้างหนึ่งหยิบถุงมือขึ้นมา
เขย่าเบาๆ เอาฝ่ามือของแบล็กดวอร์ฟร่วงหล่นออกจากถุงมือ
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของปีศาจมันม่วง เขาก็ค่อยๆ สวมถุงมือนั้นเข้ากับมือของตัวเอง!
ในเวลานี้
จู่ๆ เสี่ยวกวงก็สัมผัสได้ว่า ภายในถุงมือนี้มีพลังงานมหาศาลขุมหนึ่ง ถ่ายทอดผ่านฝ่ามือเข้ามาสู่ร่างกายของเขา
รู้สึกชาไปทั้งตัว
แต่ก็รู้สึกสบายดีเหมือนกัน
คล้ายกับความรู้สึกตอนที่เขาแอบไปเที่ยวนวดชั้นสามของโรงอาบน้ำครั้งหนึ่งเลย!
ดวงตาของเสี่ยวกวงทอประกาย
มีของนี่นา!
และในเวลานี้เอง ตอนที่เสี่ยวกวงสวมถุงมือไร้ขีดจำกัด ร่างกายของปีศาจมันม่วงก็พลันหยุดชะงักลง
ลูกน้องทั้งสองของเขา บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และหยุดร่างกายลงเช่นกัน
ปีศาจมันม่วงรู้สึกสิ้นหวัง
เขารีบอ้าปากพูด "อย่า..."
คำพูดของปีศาจมันม่วงยังไม่ทันจบ เสี่ยวกวงก็ชูถุงมือขึ้น แล้วดีดนิ้วเบาๆ ...
ในวินาทีที่เสี่ยวกวงดีดนิ้ว เสี่ยวกวงก็สัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ปะทุออกมาจากถุงมือ แล้วถ่ายทอดไปทั่วทั้งร่างกายของเขาในทันที
พลังงานนั้นรุนแรงมาก!
แถมยังแฝงไปด้วยพลังทำลายล้างอันมหาศาล
ราวกับจะฉีกกระชากร่างกายของเขาให้แหลกเป็นชิ้นๆ!
เพียงแต่ว่า
ร่างกายของเสี่ยวกวงนั้นแข็งแกร่งเกินไป พลังอันกล้าแกร่งของผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตวิญญาณออกจากร่าง ได้สะกดข่มพลังประหลาดนั้นเอาไว้ในพริบตา
ในจิตสำนึกของเสี่ยวกวง โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่งลงในทันใด
สัมผัสเทวะของเขา ภายใต้การช่วยเหลือของถุงมือไร้ขีดจำกัด ได้แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งดาวเคราะห์สีน้ำเงิน!
ทุกๆ ชีวิต ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ สัตว์ หรือแม้แต่แบคทีเรียตัวเล็กๆ ไปจนถึงบอสเกมจาก "จักรวาลคอมมิก" ที่เพิ่งปรากฏตัวบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ล้วนปรากฏขึ้นในห้วงสมองของเสี่ยวกวง
แน่นอนว่า ชีวิตเหล่านี้ไม่ได้รวมถึงผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่ง เสี่ยวกวงไม่สามารถสัมผัสถึงเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างกายผ่านถุงมือไร้ขีดจำกัดได้ และไม่สามารถสัมผัสถึงผู้บำเพ็ญเพียรตั้งแต่ขอบเขตจินตันขึ้นไปของประเทศหลงได้เช่นกัน
สิ่งที่สามารถสัมผัสได้ มีเพียงคนธรรมดา และผู้บำเพ็ญเพียรที่มีระดับการบำเพ็ญต่ำกว่าขอบเขตจินตันเท่านั้น
เสี่ยวกวงรู้สึกว่า ราวกับขอเพียงแค่เขาคิด สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ก็จะถูกกวาดล้างไปอย่างง่ายดาย!
ในเวลานี้ เสี่ยวกวงก็เข้าใจในที่สุด
ว่าทำไมลูกพี่ลูกน้องถึงบอกว่าบอสเกมจาก "จักรวาลคอมมิก" ตัวนี้แข็งแกร่งมาก
แข็งแกร่งจริงๆ!
อย่างน้อยก็สำหรับคนธรรมดา แข็งแกร่งจนเกินจริง!
ในตอนนี้ ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัวของเสี่ยวกวง
ดูเหมือนว่าตนจะสามารถใช้ถุงมือไร้ขีดจำกัดนี้ สังหารบอสเกมจาก "จักรวาลคอมมิก" ทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย!
เสี่ยวกวงในตอนนี้ ราวกับเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่!
บนใบหน้าของเขาเผยให้เห็นรอยยิ้มตื่นเต้น จากนั้นสัมผัสเทวะที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งดาวเคราะห์สีน้ำเงินผ่านถุงมือไร้ขีดจำกัด ก็กวาดผ่านร่างกายของบอสเกมจาก "จักรวาลคอมมิก" ทั้งหมดในพริบตา!
ต่อมา จิตสำนึกของเสี่ยวกวงก็ถอยออกจากสภาวะที่เวลาหยุดนิ่งนั้น
ถุงมือไร้ขีดจำกัดยังคงอยู่ในสภาพเดิม
ร่างกายของเสี่ยวกวงก็ไม่ได้รับผลกระทบจากการสะท้อนกลับของพลังมหาศาลบนถุงมือไร้ขีดจำกัดเลยแม้แต่น้อย
ทว่า
บนสนามรบ
ร่างกายของบอสเกมจาก "จักรวาลคอมมิก" จำนวนนับไม่ถ้วน เริ่มกลายเป็นเถ้าถ่าน และปลิวหายไปในอากาศ
ราวกับว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน
ในเวลานี้ ปีศาจมันม่วงก็เข้าใจถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายในที่สุด!
ชายชุดดำคนนั้น สวมถุงมือไร้ขีดจำกัดอันทรงพลัง และดีดนิ้วสำเร็จ!
เขาทนรับการสะท้อนกลับของพลังงานมหาศาลบนถุงมือไร้ขีดจำกัดได้
เห็นได้ชัดว่า ร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าตัวมันมากนัก!
และร่างกายของลูกน้องรอบๆ ตัวที่เริ่มกลายเป็นเถ้าถ่าน ก็ทำให้ปีศาจมันม่วงรับรู้ได้ว่า การดีดนิ้วของอีกฝ่าย... สำเร็จแล้ว!
วินาทีนี้ ในที่สุดปีศาจมันม่วงก็เลิกขัดขืน
เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างช้าๆ
จากนั้น ร่างกายก็เริ่มมีรอยร้าว และกลายเป็นเถ้าถ่านอย่างรวดเร็ว!
สายลมพัดผ่าน
ร่างกายของปีศาจมันม่วงปลิวหายไปในอากาศ ไม่เหลือแม้แต่ธุลี ราวกับว่าไม่เคยมาเยือนโลกใบนี้มาก่อน
ในเวลาเดียวกัน
เมื่อมองดูร่างกายของบอสเกมจาก "จักรวาลคอมมิก" ทั้งหมดสลายหายไป เสี่ยวกวงก็มองไปที่ถุงมือไร้ขีดจำกัดบนมือของตนด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง!
"ของโคตรดีเลยนี่หว่า!" เสี่ยวกวงพึมพำกับตัวเอง
ความเร็วในการฆ่ามอนสเตอร์ไวปานวอก ไวกว่าเขาใช้กระบี่บินเสียอีก!
พูดจบ เสี่ยวกวงก็เตรียมจะเก็บถุงมือไร้ขีดจำกัดใส่ลงในแหวนมิติของตน
แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ถุงมือไร้ขีดจำกัดในมือของเสี่ยวกวงก็ลอยขึ้นมา
มันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว และบินตรงไปทางทิศตะวันออก
เสี่ยวกวงถึงกับหน้าเหวอ
ในขณะเดียวกัน น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจก็ดังขึ้นข้างหูของเสี่ยวกวง
"ฉันให้แกไปต่อสู้ ไปฝึกฝน แกดันเอาถุงมือไร้ขีดจำกัดไปฆ่าบอสหมดแล้วจะฝึกฝนหาหอกอะไรเล่า!"
เป็นเสียงของลูกพี่ลูกน้อง...
เมื่อมองดูถุงมือไร้ขีดจำกัดที่หายลับไปบนท้องฟ้า ใบหน้าของเสี่ยวกวงก็เผยให้เห็นความเสียดาย
ลูกพี่ลูกน้องกำลังโกรธ
ดูท่า ถุงมือไร้ขีดจำกัดคงเอากลับคืนมาไม่ได้แล้ว...
...
[จบแล้ว]