บทที่ 14 - โอนิสึเมะ

บทที่ 14 - โอนิสึเมะ

༺༻

วันรุ่งขึ้น

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย สะพายเป้ที่บรรจุของใช้จำเป็น และพกกล้องที่สโมสรให้มา เซี่ยเหยี่ยนก็พาบีเดิลออกเดินทางด้วยความกระตือรือร้น...

ขึ้นรถเมล์

เมืองจินหวงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคคันโต จะเรียกว่าเป็นศูนย์กลางการค้าก็ไม่ผิดนัก ดังนั้นพื้นที่ของเมืองจึงกว้างใหญ่มาก

ป่าฝานมู่ตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของเมืองจินหวง รถเมล์จึงเป็นยานพาหนะที่เร็วที่สุดที่เซี่ยเหยี่ยนจะหาได้ในตอนนี้

ถึงแม้จะเสียเวลาไปบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าต้องเดินด้วยสองขาตัวเองตั้งเยอะ

เขากินข้าวเช้าบนรถ

นั่งจนไปสุดสาย

หลังจากลงรถ

สายตาก็ถูกเติมเต็มด้วยสีเขียว สีเหลือง สีฟ้าคราม และอีกมากมาย

สิ่งที่ลอยมาปะทะจมูกคือกลิ่นหอมสดชื่นจางๆ เจือด้วยกลิ่นอายแห่งความผุพังที่ยากจะสังเกตเห็น

ในป่าฤดูใบไม้ร่วง เต็มไปด้วยใบไม้ร่วงหล่น แต่ก็ยังมีต้นไม้ไม่ผลัดใบอยู่ไม่น้อย หรือจะเรียกว่าเป็นส่วนใหญ่เลยก็ว่าได้

พวกเขาเหยียบย่ำไปบนใบไม้แห้งนุ่มๆ เดินลึกเข้าไปในป่า

พื้นที่ตรงนี้ยังถือเป็นเขตชานเมืองจินหวง ซึ่งได้รับการดูแลทำความสะอาดร่วมกันระหว่างสมาพันธ์โปเกมอนประจำเมืองและยิมจินหวง จึงมักจะไม่ค่อยมีโปเกมอนป่าโผล่มา ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ที่นี่จะเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมเลยทีเดียว

บีเดิลบนไหล่ของเซี่ยเหยี่ยนใช้ดวงตาเล็กๆ กวาดมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ที่นี่แตกต่างจากสถานที่ฝึกซ้อมที่พวกมันเคยไป

"ระวังตัวให้ดีนะ คอยสังเกตโปเกมอนที่อาจโผล่มาได้ทุกเมื่อ ถ้าตัวไหนแสดงท่าทีเป็นศัตรูแม้แต่นิดเดียว ก็อย่าลังเล โจมตีได้เลย" เซี่ยเหยี่ยนกำชับเสียงเครียด

เมื่ออยู่ในป่า เราต้องมีสติและระแวดระวังอยู่เสมอ

ไม่ใช่แค่ต้องระวังโปเกมอนป่า แต่ยังต้องระวังเทรนเนอร์บางคนด้วย

บางครั้ง เทรนเนอร์ที่หาเลี้ยงชีพในป่า ก็อาจจะอันตรายยิ่งกว่าโปเกมอนป่าเสียอีก

เพราะโปเกมอนมีความคิดที่เรียบง่าย แต่เทรนเนอร์ที่ดูไม่มีพิษมีภัย ภายนอกอาจจะนิ่งเฉย แต่ภายในคิดจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรอยู่ก็ไม่มีใครรู้

"มิว!"

บีเดิลพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น ดวงตาเล็กๆ กวาดมองไปรอบๆ ตัว

เมื่อออกมาอยู่ข้างนอก ความปลอดภัยของเทรนเนอร์จะขึ้นอยู่กับโปเกมอนล้วนๆ

ไม่นานนัก

เซี่ยเหยี่ยนและบีเดิลก็เดินพ้นจากเขตปลอดภัย เข้าสู่เขตของป่าฝานมู่

ใบไม้หนาทึบทอดเงาเป็นริ้วๆ แสงแดดส่องผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ลงมาเป็นหย่อมๆ บรรยากาศทั่วทั้งป่าสื่อถึงข้อความเดียวคือ 'เงียบสงบ'

แต่ภายใต้ความเงียบสงบนี้ กลับแฝงไว้ด้วยอันตรายที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ

คาเตอร์ปีที่เกาะนิ่งอยู่บนกิ่งไม้กำลังแทะใบไม้ นาโซโนะคุสะที่ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้กำลังส่ายใบของมัน ฝูงโปปโปะที่หยอกล้อกันอยู่ในป่าบินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาคาเตอร์ปีตกใจจนต้องหลบซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ ไม่กล้าขยับเขยื้อน

ช่างเป็นภาพที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ไม่ได้ดูได้รับผลกระทบจากฤดูกาลเลยแม้แต่น้อย

พวกนี้ล้วนเป็นโปเกมอนป่าที่ไม่มีนิสัยดุร้าย

ตราบใดที่เราไม่เข้าไปยั่วยุพวกมัน นอกจากการมองเซี่ยเหยี่ยนและบีเดิลด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้ว พวกมันก็จะไม่ทำอะไรที่เกินเลยไปกว่านั้น

ทันใดนั้นเอง

เซี่ยเหยี่ยนก็รู้สึกได้ว่าบีเดิลบนไหล่ของเขาตัวแข็งทื่อขึ้นมากะทันหัน มันยืดตัวขึ้น จ้องเขม็งไปที่จุดหนึ่งในป่าทึบ

มาแล้วสินะ?

เซี่ยเหยี่ยนหรี่ตาลง แกล้งทำเป็นเดินต่อไปอย่างแนบเนียน

"กี้!!"

เสียงร้องก้องกังวานดังขึ้น

โอนิสึเมะป่ารูปร่างกำยำตัวหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากพุ่มใบไม้ สายตาแหลมคมกวาดมองเซี่ยเหยี่ยนและบีเดิล ก่อนที่สายตาดุร้ายจะไปหยุดอยู่ที่บีเดิล

จะงอยปากแหลมคมและกรงเล็บที่เปล่งประกายเยือกเย็น เป็นตัวบ่งบอกว่ามันคือนักล่าชั้นยอดในป่าแห่งนี้

เป้าหมายของโอนิสึเมะคือบีเดิล

"มิว!" บีเดิลโก่งตัวขึ้นและส่งเสียงขู่ต่ำๆ

"พ่นใย"

เซี่ยเหยี่ยนสั่งการอย่างรวดเร็ว

การพุ่งเข้ามาตรงๆ แบบนี้ ในสายตาของเขา มันก็เหมือนกับการเอาตัวมาเสิร์ฟให้ถึงที่นั่นแหละ

เมื่อได้ยินคำสั่ง บีเดิลก็ไม่ลังเล ร่างกายที่โก่งตัวอยู่ยืดออกอย่างแรง พ่นเส้นใยสีขาวสว่างออกจากปาก พุ่งแหวกอากาศตัดผ่านระยะทางในป่า เข้าเป้าที่ปีกของโอนิสึเมะอย่างแม่นยำ

น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นกะทันหันที่ปีก ทำให้โอนิสึเมะตกใจ ความเร็วและทิศทางการบินจึงได้รับผลกระทบอย่างหนัก

"อีกครั้ง" เซี่ยเหยี่ยนสั่งเสียงเรียบ

ปากของบีเดิลอ้าออกอีกครั้ง เส้นใยอีกเส้นพุ่งเข้าหาโอนิสึเมะ

การพ่นใยโดนเป้าอย่างจังถึงสองครั้ง เป็นอันตัดสินชะตาแล้วว่าโอนิสึเมะสูญเสียความสามารถในการต่อต้านไปจนหมดสิ้น

"ปิดฉากเลย เข็มพิษ"

สิ้นเสียงของเซี่ยเหยี่ยน บีเดิลที่รู้สึกว่าถึงจังหวะพอดี ก็เปล่งประกายสีม่วงที่เข็มบนหัว เข็มพิษเรียวเล็กที่ส่องประกายเย็นชาหลายเล่มถูกยิงออกไป ปักเข้าใส่ร่างของโอนิสึเมะอย่างแม่นยำ

เดิมทีพิษของบีเดิลไม่ได้รุนแรงอะไร แต่หลังจากที่ได้รับการพัฒนาด้วยโปเกบล็อกในช่วงหลายวันที่ผ่านมา มันก็พัฒนาขึ้นมาก

"กี้!!" โอนิสึเมะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเข็มพิษปักเข้าสู่ร่างกาย โอนิสึเมะก็เสียหลักจนบินต่อไม่ไหว ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นอย่างแรง

บริเวณที่ถูกแทงมีรอยสีม่วงแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง

มันติดพิษเข้าให้แล้ว

"จัดการไปหนึ่ง"

เซี่ยเหยี่ยนหยิบกล้องของสโมสรขึ้นมาถ่ายรูปสภาพอันน่าเวทนาของโอนิสึเมะเงียบๆ ก่อนจะเดินข้ามมันและมุ่งหน้าลึกเข้าไปข้างในต่อ

ภารกิจครั้งนี้คือการกวาดล้างพื้นที่ทั้งหมดของป่าฝานมู่ โอนิสึเมะตัวนี้เป็นแค่ออร์เดิร์ฟเรียกน้ำย่อยเท่านั้น

แถมโอนิสึเมะตัวนี้ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร บางทีถ้ามันเจอบีเดิลป่า มันอาจจะชนะขาดลอย แต่พอมาเจอบีเดิลของเซี่ยเหยี่ยน มันก็สู้ไม่ได้เลย

"ทำได้ดีมาก เป็นการเริ่มต้นที่ดี"

โปเกมอนทุกตัวที่ถูกกวาดล้าง จะถูกนับเป็นเงินรางวัล

เขาหยิบโปเกบล็อกชิ้นเล็กๆ ออกมายื่นให้บีเดิล

ภารกิจครั้งนี้ไม่ใช่งานเบาๆ และความอันตรายในป่าก็ใช่ว่าจะลดทอนลงไปเพียงเพราะจัดการโอนิสึเมะได้ตัวเดียว บีเดิลจำเป็นต้องรักษากำลังกายและสภาพความพร้อมเอาไว้ตลอดเวลา

"มิว!"

บีเดิลรับโปเกบล็อกมาแล้วร้องตอบ

มันรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาปกติ มันไม่ได้ดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อเห็นโปเกบล็อก แต่มันยังคงรักษาสติและระแวดระวังอยู่ตลอด

แม้แต่ตอนที่ก้มหน้ากัดกินคำเล็กๆ มันก็จะรีบเงยหน้าขึ้นมามองรอบๆ ทันที

และยิ่งไปกว่านั้น...

"โอนิสึเมะน่าจะเป็นโปเกมอนที่อยู่รวมกันเป็นฝูง การที่โผล่มาในป่าตัวหนึ่ง หมายความว่าต้องมีโอนิสึเมะตัวอื่นๆ อยู่แถวนี้แน่ๆ" เซี่ยเหยี่ยนวิเคราะห์อย่างใจเย็น

โอนิสึเมะมีนิสัยค่อนข้างดุร้าย และด้วยสัญชาตญาณสัตว์สังคมของพวกมัน ทำให้พวกมันเป็นตัวตนที่เทรนเนอร์ป่าไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยที่สุด

พวกมันเป็นโปเกมอนป่าประเภทที่ไม่สนใจเหตุผลใดๆ เหมือนกับฝูงสเปียร์นั่นแหละ

"แต่ในเมื่อป่าฝานมู่มีการกวาดล้างอยู่เป็นประจำ จำนวนโอนิสึเมะที่มาอยู่ที่นี่ก็คงไม่น่าจะเยอะนัก"

เขาเหยียบลงบนใบไม้และกิ่งไม้แห้ง เกิดเสียงดังกอบแกบ

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ เดินต่อไปได้ไม่ไกล บีเดิลก็สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอีกครั้ง

เงาร่างปราดเปรียวหลายสายโผบินออกมาจากยอดไม้หนาทึบ พวกมันกระพือปีก จ้องมองเซี่ยเหยี่ยนและบีเดิลเบื้องล่างด้วยดวงตาสีแดงก่ำ

"สี่ตัว"

เซี่ยเหยี่ยนกวาดตามอง เมื่อแน่ใจว่ามีแค่สี่ตัวและไม่มีโอนิสึเมะตัวอื่นโผล่มาอีก เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ฝูงโอนิสึเมะฝูงนี้มีจำนวนไม่มากนัก

และเนื่องจากไม่มีโอนิดริลอยู่ด้วย ทำให้รับมือได้ง่ายขึ้นอีกหน่อย

ในขณะเดียวกัน เซี่ยเหยี่ยนก็สังเกตเห็นว่า ในบรรดาโอนิสึเมะสี่ตัวนี้ มีอยู่ตัวหนึ่งที่มีรูปร่างกำยำกว่าตัวอื่น มันจ้องมองเซี่ยเหยี่ยนและบีเดิลอย่างดุร้าย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีศัตรูอื่นอีก แววตาของมันก็ฉายแววเหยียดหยาม

โอนิสึเมะอย่างพวกมันจะยอมให้บีเดิลรังแกได้ยังไง?

โอนิสึเมะที่แพ้ไปก่อนหน้านี้ ทำให้พวกมันเสียหน้าเป็นอย่างมาก

มันกระพือปีกเบาๆ สองสามครั้ง ร่อนลงเกาะบนกิ่งไม้อย่างช้าๆ แล้วก้มลงไซ้ขนและกรงเล็บอันแหลมคมของมันอย่างไม่แยแส ไม่เห็นบีเดิลอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

"กี้!"

มันส่งเสียงร้องดุจคำสั่ง

โอนิสึเมะอีกสามตัวที่เหลือจ้องเขม็งด้วยดวงตาสีแดงก่ำ พุ่งตรงดิ่งเข้าหาเซี่ยเหยี่ยนและบีเดิล

หนึ่งต่อสาม นี่เป็นครั้งแรกของบีเดิลเลยทีเดียว

༺༻