บทที่ 12 ใครคือคลาสขยะกันแน่

"เป็นอะไรไป นายรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"

เมื่อเห็นสีหน้าที่แปลกไปของหลินโม่ ซูโย่วเวยก็ก้าวเข้ามาถามด้วยความกังวล

"เมื่อกี้นี้นายได้รับบาดเจ็บงั้นเหรอ"

ขณะที่พูด ซูโย่วเวยก็ชะโงกหน้าเข้าไปดูแผ่นหลังของหลินโม่โดยสัญชาตญาณ

เธอดูเหมือนจะจำได้ว่าแผ่นหลังของหลินโม่ถูกสไลม์โจมตีระหว่างการต่อสู้เมื่อครู่นี้

เธอไม่รู้ตัวเลยว่า ในระยะประชิดขนาดนี้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอตอนที่พูดรดต้นคอของหลินโม่เข้าเต็มๆ

ชั่วขณะนั้น หลินโม่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหัวใจเต้นแรง

โชคดีที่หลินโม่เคยใช้ชีวิตมาแล้วถึงสองชาติ เขาจึงยังมีความสามารถในการควบคุมตัวเองอยู่บ้าง

เขาส่ายหน้า "ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่กำลังดูถุงมิติอยู่น่ะ... มันใหญ่มากเลยนะ..."

ในที่สุดซูโย่วเวยก็รู้สึกโล่งใจ

ทว่า วินาทีต่อมา ซูโย่วเวยก็นึกถึงเสื้อผ้าที่เธอใส่ไว้ในถุงมิติขึ้นมาได้

ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็เลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องนี้อีกอย่างรู้กัน

หลังจากกินอาหารเสร็จ ซูโย่วเวยก็หลับตาลงและเริ่มทำสมาธิเพื่อฟื้นฟูพลังเวทของเธอ

ส่วนหลินโม่ เขาก็หาสถานที่ปลอดภัยเตรียมตัวดูดซับคริสตัลคอร์

เขาโบกมือวูบเดียว คริสตัลคอร์ทั้งหมดก็ออกมาจากถุงมิติ

มีตั้ง 155 เม็ด!

แววตาแห่งความพึงพอใจอย่างที่สุดปรากฏขึ้นในดวงตาของหลินโม่

ตลอดสี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการเลเวลอัปให้ได้มากที่สุด เขาไม่ได้พาซูโย่วเวยไปล่าสัตว์ประหลาดระดับสูง แต่กลับทำการสังหารหมู่สไลม์เป็นจำนวนมากแทน

เป้าหมายก็เพื่อให้ได้คริสตัลคอร์มากพอที่จะทะลวงขีดจำกัดให้เร็วที่สุด

หลังจากสะสมมาจนถึงตอนนี้ ในที่สุดเขาก็มีพอที่จะเลเวลอัปแล้ว

หลินโม่กลืนยาเม็ดรวบรวมเส้นลมปราณด้วยความคาดหวัง

จากนั้น เขาก็เริ่มสวาปามคริสตัลคอร์!

[พรสวรรค์เถาเที่ยกลืนกินสำเร็จ เปลี่ยนเป็นค่าประสบการณ์ +120]

[พรสวรรค์เถาเที่ยกลืนกินสำเร็จ เปลี่ยนเป็นค่าประสบการณ์ +120]

[พรสวรรค์เถาเที่ยกลืนกินสำเร็จ เปลี่ยนเป็นค่าประสบการณ์ +120]

...ข้อความแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ที่ได้รับเริ่มโหลดขึ้นมาตรงหน้าหลินโม่อย่างต่อเนื่อง

คริสตัลคอร์เม็ดแล้วเม็ดเล่าถูกเปลี่ยนเป็นค่าประสบการณ์

จนกระทั่งคริสตัลคอร์เม็ดสุดท้ายถูกกลืนลงคอของหลินโม่

ในที่สุดตัวเลขระดับพลังต่อสู้ของหลินโม่ก็เปลี่ยนไป

[พลังต่อสู้ปัจจุบัน: ระดับ 0 ขั้น 3 (103/30000)]

ข้อความเล็กๆ บรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาเช่นกัน

[ขอแสดงความยินดีด้วย คุณทะลวงระดับเข้าสู่ระดับ 0 ขั้น 3 แล้ว]

[ค่าสถานะทั้งสี่มิติ +1]

[กายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล: ค่าสถานะทั้งสี่มิติได้รับการเพิ่มพูนขึ้น 5 เท่า ผลของการเสริมพลังนี้จะเพิ่มขึ้นตามความคืบหน้าในการปลดล็อกกายาศักดิ์สิทธิ์ ระดับการปลดล็อกกายาศักดิ์สิทธิ์ปัจจุบัน: 2 เปอร์เซ็นต์]

เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกาย รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลินโม่

ในตอนนั้นเอง แสงสีทองอ่อนก็เปล่งประกายออกมาจากร่างของเขา และทะเลทุกข์ที่บริเวณท้องน้อยของเขาก็ส่งเสียงระลอกคลื่นสาดซัดออกมาอีกครั้ง

ซูโย่วเวยที่กำลังทำสมาธิฟื้นฟูพลังจิตอยู่ใกล้ๆ สังเกตเห็นความปั่นป่วนนั้น และอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้น

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวของหลินโม่ ประกายแห่งความประหลาดใจและความปีติก็วาบขึ้นในดวงตาของซูโย่วเวย

เธอพูดอย่างมีความสุขว่า "นายทะลวงระดับได้แล้วเหรอ"

ในโลกนี้ นอกเสียจากว่าอีกฝ่ายจะสมัครใจเปิดเผยข้อมูลหน้าต่างสถานะของตนเอง ก็ไม่มีทางที่จะมองเห็นพลังต่อสู้ของพวกเขาได้โดยตรง

เธอคิดว่าในที่สุดหลินโม่ก็สามารถทะลวงจากระดับ 1 เป็นระดับ 2 ได้สำเร็จ!

"อืม" หลินโม่พยักหน้า

"มันไม่ง่ายเลยจริงๆ นะ..." ซูโย่วเวยพูดด้วยความรู้สึกตื้นตัน "ถึงแม้ค่าประสบการณ์ที่ได้รับตอนปาร์ตี้จะเท่ากันก็เถอะ"

"ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการเลเวลอัปกายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลนี่มันมหาศาลเกินไปจริงๆ"

"แต่ถึงอย่างนั้น พลังต่อสู้ที่แสดงออกมาโดยกายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลมันก็แข็งแกร่งมากจริงๆ นั่นแหละ"

หลินโม่เม้มริมฝีปาก ถ้าไม่ใช่เพราะการเสริมพลังจากพรสวรรค์ของเขา แค่พึ่งพาการฆ่าสไลม์...

อย่าว่าแต่ช่วงเช้าเลย

ฉันเกรงว่าต่อให้ฆ่าทั้งวันก็คงไม่สามารถเลเวลอัปเป็นระดับ 2 ได้

มันมีเหตุผลจริงๆ ที่คลาสนี้ถูกเลือกปฏิบัติ

"ไปกันเถอะ สไลม์ในบริเวณนี้ถูกฆ่าไปเกือบหมดแล้วล่ะ"

"ไปหาสัตว์ประหลาดตัวอื่นกันเถอะ"

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในดินแดนรกร้างให้ลึกเข้าไปอีก

ประมาณห้านาทีต่อมา

จู่ๆ หลินโม่ก็เรียกซูโย่วเวยให้หยุด

"ฉันได้ยินเสียงบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้"

จากประสบการณ์ก่อนหน้านี้ ซูโย่วเวยก็เข้าสู่โหมดระวังภัยทันที เธอกำคทาแน่น พร้อมที่จะโจมตีได้ทุกเมื่อ

ทว่า หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที ซูโย่วเวยก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

เธอมองไปที่หลินโม่โดยสัญชาตญาณ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย

หลินโม่ยกนิ้วขึ้นจุ๊ปากเป็นสัญญาณให้เธอเงียบ

หลังจากเลเวลอัปเป็นระดับ 3 การได้ยินและประสาทสัมผัสการรับกลิ่นของเขาก็เฉียบคมขึ้นมาก

บางสิ่งที่มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งกำลังเข้าใกล้มาอย่างรวดเร็ว!

อีกไม่กี่วินาทีต่อมา

สีหน้าของซูโย่วเวยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้เช่นกัน

ไม่นาน ร่าง 14 ร่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง

เขี้ยวที่แหลมคม ดวงตาสีเลือด และขนสีครามอันเป็นเอกลักษณ์นั่น

หลินโม่ร่ายทักษะประเมิน

[หมาป่าวายุเงา]

[ระดับพลังต่อสู้: ระดับ 0 ขั้น 3]

[ความแข็งแกร่ง: 23]

[จิตวิญญาณ: 12]

[ความคล่องตัว: 25]

[ความอดทน: 20]

[พลังชีวิต: 100 เปอร์เซ็นต์]

[ทักษะ: กรงเล็บคลั่งจู่โจม, คมเขี้ยวปลิดชีพ]

[กรงเล็บคลั่งจู่โจม: ตวัดกรงเล็บหมาป่าโจมตีเป้าหมายหลายครั้ง สร้างความเสียหายแบบเป้าหมายเดี่ยวแบบหลายฮิต]

[คมเขี้ยวปลิดชีพ: พุ่งกัดเป้าหมายด้วยคมเขี้ยวปลิดชีพ สร้างความเสียหายเพิ่มเติม 30 เปอร์เซ็นต์]

ซูโย่วเวยอดไม่ได้ที่จะร้องอุทาน "หมาป่าวายุเงาจริงๆ ด้วย!"

"แถมมันยังไม่ได้มาตัวเดียวด้วย!"

หมาป่าวายุเงาไม่ใช่สายพันธุ์สัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนรกร้าง

แต่มันคือตัวที่รับมือยากที่สุดอย่างแน่นอน

หมาป่าวายุเงาที่โตเต็มวัยจะมีพลังอย่างน้อยในระดับ 0 ขั้น 3

ด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวและทักษะการทำดาเมจฉับพลันที่รุนแรง ประกอบกับการที่พวกมันมักจะออกล่ากันเป็นฝูงนับสิบตัว การเรียกพวกมันว่ามือสังหารแห่งดินแดนรกร้างจึงไม่ใช่เรื่องเกินจริงแต่อย่างใด

สำหรับมือใหม่ส่วนใหญ่ เมื่อพวกเขาพบร่องรอยของหมาป่าวายุเงา พวกเขาต้องรีบหนีทันที ไม่ก็ทำได้แค่สวดภาวนาให้มันเป็นแค่หมาป่าที่พลัดหลงมาตัวเดียว...

ซูโย่วเวยในเวลานี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น

เธอมองไปที่หลินโม่โดยสัญชาตญาณ เพื่อต้องการขอความเห็นจากเขา

แต่ตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า สีหน้าของหลินโม่กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

หลินโม่พึมพำกับตัวเอง "หมาป่าวายุเงา นอกจากคริสตัลคอร์แล้ว ดีหมาป่าในตัวของมันยังเป็นยาบำรุงชั้นยอดอีกด้วย"

ในเมื่อฉันสามารถดูดซับและกลืนกินแม้กระทั่งคริสตัลคอร์ได้ แล้วดีหมาป่าก็น่าจะทำได้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ

และถ้าหลินโม่จำไม่ผิด จุดที่รับมือยากของหมาปายุเงาคือความเร็วและพลังโจมตีของมัน แต่การป้องกันของมันก็พอๆ กับสไลม์นั่นแหละ

ถ้าเป็นก่อนหน้าที่เขาจะทะลวงระดับเป็นขั้น 3 หลินโม่คงจะไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยขนาดนี้หรอกนะ!

แต่ตอนนี้... สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว!

ซูโย่วเวยพูดด้วยความร้อนรนใจ "หมาป่าวายุเงาเยอะขนาดนี้ เรารับมือไม่ไหวหรอก หนีเร็ว! นายวิ่งเร็วกว่าฉัน นายต้องรอดแน่!"

หลินโม่ชักดาบเหล็กกล้าที่อยู่ด้านหลังออกมาด้วยมือขวา

"หนีงั้นเหรอ"

"นั่นมันน่าเสียดายไปหน่อยหรือเปล่า"

จากนั้น ภายใต้สายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของซูโย่วเวย หลินโม่ก็ก้าวเท้าซ้ายถอยหลังเล็กน้อย ออกแรงจากเอว และพุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงหมาป่าวายุเงาทั้ง 12 ตัวราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง!

ตอนนั้นเองที่ซูโย่วเวยเพิ่งตระหนักได้ว่าความเร็วของหลินโม่ในตอนนี้มันเร็วกว่าหมาป่าวายุเงามาก!

ด้วยการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายจึงแคบลงอย่างรวดเร็ว

หมาป่าวายุเงาหลายตัวน้ำลายไหลเยิ้มส่งกลิ่นเหม็นคาว ราวกับจินตนาการถึงความอร่อยของการได้กลืนกินหลินโม่ที่อยู่ตรงหน้าเพื่อเติมเต็มกระเพาะที่หิวโหยของพวกมัน

ในจังหวะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจะปะทะกัน จู่ๆ หลินโม่ก็บิดเอวและเปลี่ยนทิศทาง

ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของฝูงหมาป่าวายุเงา เขาก็วิ่งผ่านพวกมันไปทางด้านขวา

ฝูงหมาป่าวายุเงารู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ และรีบวิ่งไล่ตามหลินโม่ไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่มากขึ้นกว่าเดิม

มีเพียงซูโย่วเวยที่อาศัยการประสานงานกับหลินโม่ สามารถจับเจตนาของเขาได้อย่างเฉียบขาด

เธอชูคทาขึ้นโดยสัญชาตญาณ

"ลำแสงเวทมนตร์ดำ!"

ลำแสงสีดำปะทุออกมาจากคทาของเธอ พุ่งทะลวงฝูงหมาป่าวายุเงาที่กำลังวิ่งไล่ตามหลินโม่อย่างบ้าคลั่ง

ท่ามกลางเสียงหอนของฝูงหมาป่า หลินโม่ก็หยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน

เขากำดาบเหล็กกล้าไว้ในมือ และพุ่งตรงเข้าไปในฝูงหมาป่า

เสียงดาบเหล็กกล้า เสียงหอนของหมาป่า เสียงเนื้อที่ถูกฉีกขาด ทุกเสียงดังเข้าหูของเขา...

ในสายตาของซูโย่วเวย ตอนนี้หลินโม่เปรียบเสมือนยมทูต และดาบเหล็กกล้าในมือของเขาก็กลายเป็นเคียวปลิดชีพ

ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน ก็ไม่มีสิ่งใดรอดชีวิต

ทุกครั้งที่ดาบเหล็กกล้าตวัดออกไป มันจะสามารถสังหารหมาป่าวายุเงาได้หนึ่งตัว!

[สังหารหมาป่าวายุเงาระดับ 0 ขั้น 3 ได้รับค่าประสบการณ์ +3]

แม้ว่าจะมีหมาป่าวายุเงาถึง 12 ตัว แต่ก่อนที่ซูโย่วเวยจะทันได้ตั้งสติและโจมตีอีกครั้ง...

พวกมันส่วนใหญ่ก็ถูกหลินโม่จัดการไปแล้ว

เมื่อหมาป่าวายุเงาได้สติกลับมา ก็เหลือพวกมันเพียง 3 ตัวเท่านั้น

หมาปายุเงา 3 ตัวนี้แทบจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อหลินโม่เลย

ด้วยการพึ่งพาความเร็วที่เหนือชั้น หลินโม่ไม่เพียงแต่สามารถหลบการโจมตีของหมาป่าวายุเงาทั้ง 3 ตัวได้อย่างง่ายดาย แต่ยังสามารถตวัดดาบเพื่อจัดการพวกมันไปได้อีกหนึ่งตัวด้วย

ไม่นาน ก็ไม่มีหมาป่าวายุเงาตัวใดเหลือรอดมาให้ซูโย่วเวยเห็นอีกเลย

เมื่อมองดูซากศพของหมาป่าวายุเงาที่เกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น เธอก็ไม่สามารถดึงสติกลับมาได้เป็นเวลานาน

หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

เดี๋ยวก่อนนะ ตกลงใครเป็นคนแบกใครเลเวลอัปกันแน่

ทำไมถึงรู้สึกว่าคลาสจอมเวทมนตร์ดำของฉันมันเหมือนมือใหม่ไร้ประสบการณ์เลยล่ะเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินโม่น่ะ!

นี่มันสมเหตุสมผลแล้วเหรอ

ตกลงใครคือคลาสขยะกันแน่???