บทที่ 60: ฉัน นารูโตะ...หนีออกจากหมู่บ้านแล้ว (ฟรี)

พริบตาเดียว นารูโตะ ก็อายุแปดขวบแล้ว

เขายืนอยู่ในห้องน้ำที่บ้าน มองตัวเองในกระจก

แม้อายุเพียงแปดขวบ แต่ส่วนสูงของเขากลับทะลุหนึ่งเมตรหกสิบไปแล้ว เรียกได้ว่าสูงโปร่งจนออกจะเกินจริงอยู่บ้าง

ต้องรู้ก่อนว่าในเนื้อเรื่องต้นฉบับ นารูโตะ ตอนอายุสิบสองปีและจบจากโรงเรียนนินจา ยังสูงเพียงหนึ่งเมตรสี่สิบเจ็ดเท่านั้น ไม่ถึงหนึ่งเมตรห้าสิบด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เขาอายุเพียงแปดขวบ กลับสูงเกินหนึ่งเมตรหกสิบไปแล้ว

หลังจากนี้เขายังจะสูงขึ้นต่อไปอีก ส่วนสุดท้ายจะสูงถึงเท่าไรนั้นยังไม่มีใครรู้

นารูโตะ ที่ยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดวอร์มสีดำล้วนที่สะดวกต่อการเคลื่อนไหว รองเท้าผ้าใบสีดำคู่หนึ่ง และสะพายกระเป๋าเฉียงไว้ที่เอวด้านหลัง ภายในพองตุงจนไม่รู้ว่าใส่อะไรเอาไว้

จากนั้นก็มองไปที่มือของเขา ซึ่งกำลังถือกรรไกรอยู่

เขาหยิบผมสีทองยาวประบ่าที่เลยใบหูลงมา แล้วเริ่มตัดมันออก

ไม่มีแม้แต่ความเสียดาย และก็ไม่สนด้วยว่าตัวเองตัดผมไม่เป็น ไม่นานนัก ผมสีทองยาวสลวยที่เคยนุ่มสวยก็ถูกตัดจนกลายเป็นผมสั้นกระเซอะกระเซิงเหมือนโดนหมาแทะ

วางกรรไกรลงแล้ว นารูโตะ มองตัวเองในกระจกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะโง่ ๆ ออกมา

“ดูโง่ชะมัด”

“ใช่” คุรามะตอบรับทันที มันเองก็พูดไม่ออกเหมือนกัน และเห็นทุกอย่างกับตาว่านารูโตะ ทำอะไรลงไป มันยังเตือนเขาด้วยซ้ำว่าสามารถใช้ร่างแยกเงาช่วยตัดผมได้

แต่นารูโตะไม่ได้ทำแบบนั้น

และเมื่อผมถูกตัดสั้นลง บริเวณศีรษะของนารูโตะ ก็เผยให้เห็นเขาแหลมคมสองข้างอย่างเงียบ ๆ ทำให้เขาดูคล้ายปีศาจในตำนานตะวันตกอย่างมาก

นารูโตะ รู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่ปีศาจ และยิ่งรู้ว่าต้นกำเนิดของเขาคู่นั้นมาจากไหน

ความจริงแล้ว ตระกูลโอสึซึกิคือสิ่งมีชีวิตจากต่างดาว ดังนั้นพวกเขาจึงมีความแตกต่างจากมนุษย์บนโลกนินจาอย่างชัดเจน ตัวอย่างเช่น คนในตระกูลโอสึซึกิแทบทุกคนจะมีเขา บางคนมีสองเขา บางคนมีเพียงเขาเดียว

ดูเหมือนว่าคนที่มีสองเขาจะมีสถานะสูงกว่าคนที่มีเขาเดียวเล็กน้อยด้วยซ้ำ

บรรพบุรุษของนารูโตะ ก็คือเซียนหกวิถี และเซียนหกวิถีก็เป็นบุตรชายคนโตของโอสึซึกิ คางุยะ เมื่อสายเลือดบรรพบุรุษของนารูโตะถูกปลุกขึ้นมา รวมถึงเมื่อเขาค่อย ๆ ควบคุมพลังเซียนหกวิถีที่ได้รับสืบทอดมา เขาทั้งสองข้างจึงเริ่มปรากฏออกมาทีละน้อย

เหตุผลที่เขาไว้ผมยาว ก็เพื่อใช้ปกปิดเขาคู่นี้

บางครั้งเขาสามารถเก็บมันกลับเข้าไปได้

แต่วันนี้เขาไม่ได้ทำแบบนั้น

ตรงกันข้าม เขาจงใจเผยให้เห็นมันเสียด้วยซ้ำ

“กำลังจะเริ่มแล้วสินะ?”

นารูโตะ เงยหน้าขึ้นทันที แล้วหันไปมองอีกทิศทางหนึ่ง

ทั้งที่รอบตัวเขามีแต่กำแพงห้องน้ำ ตามปกติแล้วไม่น่าจะมองเห็นอะไรได้เลย

แต่เขากลับเหมือนสัมผัสบางอย่างได้

นั่นเป็นเพราะนารูโตะ ได้เปิดสนามสัมผัสของตัวเองเอาไว้ตั้งนานแล้ว โดยมีตัวเขาเป็นศูนย์กลาง พื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของหมู่บ้านโคโนฮะถูกวาดเป็นภาพโครงร่างขึ้นในโลกจิตวิญญาณของเขา

เทียบได้กับการเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวทุกแห่งภายในโลกจิตวิญญาณของตัวเองตลอดเวลา ไม่ว่าคนหรือสิ่งของใดก็ไม่อาจหลุดพ้นจากการรับรู้ของเขาได้

ดังนั้นแม้นารูโตะ จะอยู่ในบ้าน แต่ก็ยังสัมผัสถึงความผิดปกติของค่ำคืนนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเพ่งความสนใจไปยังมุมหนึ่งของหมู่บ้าน

บริเวณอันห่างไกลจากศูนย์กลางหมู่บ้าน

ที่นั่นก็คือเขตที่พักอาศัยของตระกูลอุจิวะ

ในฐานะหนึ่งในตระกูลใหญ่ที่เหลืออยู่ไม่กี่ตระกูลของหมู่บ้านโคโนฮะ อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในสองตระกูลผู้ร่วมก่อตั้งหมู่บ้านตั้งแต่แรกเริ่มด้วยซ้ำ เพราะตระกูลอื่นเข้าร่วมภายหลัง ในตอนเริ่มต้นมีเพียงเซ็นจูและอุจิวะเท่านั้น

แต่ปัจจุบัน ตระกูลอุจิวะกลับถูกผลักไสไปอยู่มุมหนึ่งของหมู่บ้าน

มันช่างคล้ายกับสถานการณ์ของนารูโตะ ในหมู่บ้านเสียเหลือเกิน

และนารูโตะยังสังเกตเห็นอีกว่า รอบบริเวณเขตอุจิวะ มีสมาชิกหน่วยลับอันบุกับหน่วยรากจำนวนหนึ่งแอบซ่อนตัวอยู่แล้ว

เหมือนฝูงแร้งที่กำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง

เหตุการณ์ที่นารูโตะ เฝ้ารอมาโดยตลอด

คืนล้างบางตระกูลอุจิวะ

เห็นได้ชัดว่าก็คือคืนนี้

เดิมทีนารูโตะ ไม่รู้เวลาที่แน่นอน แต่เขาคาดเดาว่าน่าจะอยู่ในช่วงเวลานี้ จึงเริ่มเฝ้าสังเกตอย่างลับ ๆ ล่วงหน้ามานานแล้ว

เพราะแบบนั้น คืนนี้เขาจึงเหมือนได้รับข่าวล่วงหน้า และรู้ทันทีตั้งแต่แรกว่าในที่สุดคืนล้างตระกูลก็มาถึงแล้ว

ดูเหมือนคนในตระกูลอุจิวะจะยังไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังใกล้เข้ามา

พวกเขายังคงใช้ชีวิตตามปกติ

สำหรับตระกูลขนาดใหญ่เช่นนี้ ภายในเขตที่พักอาศัยสามารถพึ่งพาตัวเองได้แทบทุกอย่าง มีทั้งร้านค้า สิ่งอำนวยความสะดวก และระบบต่าง ๆ ครบถ้วน ต่อให้อยู่แต่ในเขตก็ใช้ชีวิตได้ตามปกติ

ที่นี่แทบจะกลายเป็นแคว้นซ้อนอยู่ภายในอีกแคว้นหนึ่งแล้ว

แล้วจะให้ผู้นำของแคว้นสบายใจได้อย่างไร?

หมู่บ้านโคโนฮะยกย่องโฮคาเงะเป็นสูงสุด

แล้วแบบนี้โฮคาเงะจะอยู่ตรงไหนกัน?

“โง่จริง ๆ ถ้าตัดสินใจจะก่อรัฐประหารแล้ว ก็ไม่ควรลังเลแม้แต่นิดเดียว ลงมืออย่างรวดเร็วฉับพลันต่างหากถึงจะถูก ถ้าไม่อยากสู้จนตายกันไปข้าง งั้นจะยอมเสียเปรียบหรือยอมอดทนสักหน่อยแล้วมันเป็นอะไรไป? หรือหาจังหวะย้ายออกจากโคโนฮะทั้งตระกูลก็เป็นทางเลือกเหมือนกัน”

“แต่ดันอยากได้ทุกอย่าง ทั้งลังเลไม่ยอมลงมือ ปล่อยให้หมู่บ้านจับพิรุธได้ ทั้งไม่ยอมประนีประนอม และไม่ยอมจากไป”

“ตระกูลนี้ถูกกวาดล้างก็ไม่ได้น่าสงสารเลย”

แม้แต่นารูโตะ ยังมองออกว่าความล้มเหลวของตระกูลอุจิวะอยู่ตรงไหน

พวกเขาไม่พอใจกับสถานการณ์ปัจจุบัน แต่ก็ไม่มีความเด็ดขาดพอจะลงมือจริง ภายในตระกูลเองก็มีคนทรยศอยู่ไม่น้อย และก็ไม่อยากทิ้งหมู่บ้านที่บรรพบุรุษของตนร่วมสร้างขึ้นมา

สุดท้ายจึงทำได้เพียงรอความตาย

เพราะฝั่งหมู่บ้านเด็ดขาด รวดเร็ว และโหดเหี้ยมกว่าพวกเขามาก

“คุรามะ พวกเราก็ถึงเวลาลงมือแล้วเหมือนกัน” นารูโตะ พูดพลางหันหลังเดินออกจากห้องน้ำ

คุรามะถามขึ้นในใจของเขาว่า

“จะไปจริง ๆ เหรอ? ไม่รู้สึกเสียดายเลยหรอ? แล้วเด็กสาวตระกูลเนตรสีขาวคนนั้นที่นายมองว่าเป็นภรรยาในอนาคตมาตลอดล่ะ? ก็ไม่สนใจแล้วเหรอ?”

“นายจะเอายังไงกันแน่? อย่าบอกนะว่านายเองก็เริ่มตัดใจไม่ได้แล้ว” นารูโตะ หัวเราะด่าอย่างอารมณ์ดี

เขาไม่คิดเลยว่าคนที่เริ่มโน้มน้าวเขากลับจะเป็นคุรามะ

คุรามะอธิบายว่า

“ฉันแค่เตือนนาย พอนายทำแบบนี้จริง ๆ พอนายเลือกหนีออกจากหมู่บ้านจริง ๆ นายจะไม่มีโอกาสย้อนกลับอีก และจะไม่มีวันกลับมาที่หมู่บ้านแห่งนี้ได้อีกแล้ว”

เมื่อหนีออกจากหมู่บ้านและแสดงเจตนาหักหลังหมู่บ้านอย่างชัดเจน แถมนารูโตะ ยังเป็นพลังสถิตร่างของเก้าหางอีก

เขาก็ไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกแล้ว

นับจากวินาทีที่ตัดสินใจหนีออกจากหมู่บ้าน

เขาจะกลายเป็นอาชญากรของหมู่บ้านโคโนฮะทันที

ดังนั้นคุรามะจึงกำลังยืนยันความตั้งใจของเขา

“แล้วไงล่ะ? ฉันไม่อยากถูกคนอื่นคอยชี้นิ้วใส่อีกแล้ว” นารูโตะ หัวเราะเย็นชา ขณะเดินออกไปด้านนอก เขาหยิบผ้าสีดำสองผืนออกมาระหว่างทาง ผืนหนึ่งคลุมศีรษะเพื่อปิดบังสีผมอันโดดเด่น อีกผืนปิดครึ่งล่างของใบหน้า โดยเฉพาะรอยหนวดสามขีดที่สะดุดตา

เมื่อเป็นแบบนี้ ร่างทั้งร่างที่ถูกปกคลุมด้วยเสื้อผ้าสีดำก็ยิ่งเหมาะกับการเคลื่อนไหวในยามค่ำคืนมากขึ้น

แอ๊ด...

เสียงประตูถูกผลักเปิด

นารูโตะ ก้าวออกจากบ้านของตัวเอง

ก่อนจากไป เขายังหันกลับมามองภายในบ้านครั้งหนึ่ง แม้จะไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรมากนัก แต่เขาก็อาศัยอยู่ที่นี่มาห้าหกปีแล้ว ดูเหมือนว่าจะผูกพันอยู่บ้างเหมือนกัน

“ฉันก็เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรู้สึกเหมือนกันนะ”

นารูโตะ พูดพลางหัวเราะเยาะตัวเอง

แล้วในขณะเดียวกัน เท้าทั้งสองข้างของเขาก็ค่อย ๆ ลอยพ้นจากพื้น

ร่างของเขา...

กำลังลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าช้า ๆ อย่างน่าเหลือเชื่อ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………