บทที่ 50: อายุหกขวบแล้ว ต้องเข้าโรงเรียนแล้ว

บทที่ 50: อายุหกขวบแล้ว ต้องเข้าโรงเรียนแล้ว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันเดือนเคลื่อนคล้อยไม่เคยหยุด

พริบตาเดียว นารูโตะก็อายุหกขวบแล้ว

นับจากเหตุการณ์เก้าหางอาละวาดในตอนนั้น ก็ผ่านมาหกปีแล้วเช่นกัน

เดิมทีคิดว่าหมู่บ้านโคโนฮะน่าจะลืมความเจ็บปวดและความหวาดกลัวในครั้งนั้นไปได้แล้ว แต่ชาวบ้านกลับยังคงจดจำว่านารูโตะคือร่างกลับชาติมาเกิดของปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง

ดังนั้นสถานการณ์ของเขาในหมู่บ้านโคโนฮะจึงยังคงเลวร้ายเหมือนเดิม

แต่นารูโตะก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว เพราะอย่างไรเสียแทบทุกวันเขาก็ฝึกอยู่ที่ภูเขาหลังหมู่บ้าน ต่อให้ฝนตกก็ขวางเขาไม่ได้ ต่อให้ลมแรงหรือหิมะตกก็ไม่ทำให้เขาแอบอู้หรือหยุดพักเหมือนกัน

เดิมทีนารูโตะคิดว่าชีวิตของตัวเองคงดำเนินต่อไปแบบนี้วันแล้ววันเล่า ถึงจะจำเจแต่ก็ไม่ได้ไร้รสชาติ เพราะทุกวันเขาสัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังแข็งแกร่งขึ้น และตัวเองก็แข็งแกร่งกว่าเดิมอยู่ตลอดเวลา

ถึงขั้นที่เขาอาศัยความช่วยเหลือจากร่างแยกเงา คิดไอเดียใหม่ ๆ ได้อยู่บ่อยครั้ง จากนั้นก็พัฒนาวิธีฝึกแบบใหม่ออกมา และมักจะได้ผลน่าทึ่งเสมอ

หลายปีที่ผ่านมา เขาคุ้นเคยกับชีวิตแบบนี้ไปแล้ว

แต่เช้าวันนี้ หลังจากนารูโตะตื่นขึ้นมา เขากลับไม่ได้เดินไปทางภูเขาหลังหมู่บ้านเหมือนปกติ แต่เปลี่ยนทิศทาง หลังออกจากบ้าน ในที่สุดก็มาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่าโรงเรียนนินจาโคโนฮะ

ที่แท้เมื่อไม่กี่วันก่อน มีหน่วยลับอันบุไปหานารูโตะในภูเขา ตอนนั้นเขายังตกใจสะดุ้ง รีบยกเลิกร่างแยกเงาที่กระจายอยู่เต็มภูเขาเต็มป่าในทันที

โชคดีที่ตอนนี้สนามรับรู้ของเขาขยายออกไปไกลจนเกินจริงหลายพันเมตรแล้ว แทบจะทันทีที่หน่วยลับอันบุกำลังมาทางนี้ เขาก็รับรู้ได้

ความจริงก็ไม่ได้เกินจริงขนาดนั้น อย่างเช่นระยะรับรู้ของซึจิคาเงะรุ่นที่สองก็ไกลเกือบหลายกิโลเมตร

ถึงอีกฝ่ายจะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับคาเงะ แต่ตอนนี้นารูโตะเองก็ไม่ได้ด้อยเลย

พลังของคุรามะ จักระของอาชูร่า พลังหกวิถี ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นสักหน่อย

และหน่วยลับอันบุที่ตามหานารูโตะก็เพียงมาถ่ายทอดข่าวหนึ่งเท่านั้น นั่นคือให้เขามารายงานตัวที่โรงเรียนนินจาในวันนี้

ที่แท้เป็นเพราะนารูโตะถึงวัยต้องเข้าเรียนแล้ว อีกทั้งโฮคาเงะรุ่นที่สามยังให้คนจัดการเรื่องสมัครเข้าเรียนให้เขาด้วยตัวเอง

สาเหตุก็เพราะโฮคาเงะรุ่นที่สามมักหานารูโตะไม่เจอ เด็กคนนี้เอาแต่หลบอยู่บนภูเขาหลังหมู่บ้านไม่ยอมออกมา ตาเฒ่าคนนั้นไม่มีเวลาจะเดินหาเจ้าลิงน้อยตัวนี้ไปทั่วภูเขาทั้งลูกหรอก

โฮคาเงะรุ่นที่สามเองก็เคยรู้สึกแปลกใจ ไม่รู้เพราะอะไร วิชากล้องส่องทางไกลของเขาถึงล็อกเป้านารูโตะไม่ได้อยู่เสมอ เขาเคยไปหานารูโตะด้วยตัวเอง และพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่ภายหลังก็ยังใช้ไม่ได้อยู่ดี เขาจึงทำได้เพียงปล่อยเรื่องนี้ไป

ดังนั้นวันนี้นารูโตะจึงจำต้องไม่ไปภูเขาหลังหมู่บ้านอย่างหาได้ยาก แต่กลับมายังที่นี่แทน

แต่ถ้าไม่นับเรื่องที่ไม่สามารถใช้ร่างแยกเงาฝึกด้านอื่น ๆ ได้ ความจริงสำหรับนารูโตะแล้ว ตอนนี้การไปหรือไม่ไปภูเขาหลังหมู่บ้านก็ไม่ได้มีความหมายมากนัก

เพราะเขาสามารถใช้พลังสนามแม่เหล็กห่อหุ้มร่างกายตัวเองเอาไว้ได้ทุกที่ทุกเวลา ซึ่งเท่ากับว่าเขากำลังฝึกฝนร่างกายอยู่ตลอดเวลา

อีกทั้งตอนนี้เขายังสามารถเคลื่อนไหวได้ตามปกติภายใต้สภาพแวดล้อมแรงโน้มถ่วงยี่สิบเท่าแล้ว

ถ้าสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่อาศัยอยู่บนดาวซึ่งมีแรงโน้มถ่วงสูงกว่าโลกสิบเท่า เมื่อมาอยู่บนโลกจะเทียบได้กับซูเปอร์แมน แล้วถ้านารูโตะยกเลิกผลของสนามแม่เหล็กที่ห่อหุ้มตัวเองอยู่ล่ะ จะเป็นยังไง?

เขาเคยแอบลองมาแล้ว ผลคือเกือบจะลอยจนเท้าหลุดจากพื้น ความรู้สึกเบาหวิวสบายตัวราวกับเป็นขนนกนั้น ทำให้เขาเข้าใจว่าตอนนี้ตัวเองแข็งแกร่งถึงขนาดไหน

กลับมาที่เรื่องเดิม

นารูโตะเงยหน้าขึ้น มองไปยังโรงเรียนนินจาโคโนฮะที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

พูดไปแล้วนี่ก็เป็นฉากดังฉากหนึ่งเหมือนกัน ด้านนอกประตูใหญ่ ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งยังมีชิงช้าแขวนอยู่

ในต้นฉบับ ตัวเขามักนั่งเดียวดายอย่างหม่นหมองอยู่ตรงนั้นบ่อย ๆ ใช่ไหม?

แต่ตัวเขาในตอนนี้จะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว

นารูโตะที่ยืนอยู่ตรงนั้นมีส่วนสูงถึงหนึ่งเมตรสี่สิบกว่า เกือบจะแตะหนึ่งเมตรห้าสิบแล้ว นั่นเป็นส่วนสูงของเขาในต้นฉบับตอนอายุสิบสองและจบการศึกษาเลยทีเดียว

แต่เวลานี้นารูโตะเพิ่งอายุหกขวบเท่านั้น สูงกว่าเด็กวัยเดียวกันรอบตัวไปมาก

หลายปีมานี้เขาฝึกร่างกายอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่เพียงไม่ได้ทำให้ร่างกายพัง ตรงกันข้าม กลับทำให้เขายิ่งโดดเด่นเหนือธรรมดา

เมื่อหันไปมอง นารูโตะก็พบว่ารอบ ๆ เริ่มมีคนทยอยกันมาเรื่อย ๆ วันนี้เป็นพิธีเข้าเรียนของนักเรียนใหม่รุ่นเดียวกับนารูโตะ แม้แต่นักเรียนรุ่นพี่ก็ยังให้เกียรติด้วยการเข้าโรงเรียนไปก่อนล่วงหน้า เพื่อปล่อยพื้นที่ตรงนี้ไว้ให้พวกเขา

และตอนนี้คนที่มาถึงล้วนเป็นเด็กในรุ่นเดียวกับเขาทั้งหมด เพียงแต่คนอื่น ๆ ต่างมีพ่อแม่จูงมือมาด้วย มีเพียงเขาที่มาคนเดียว จึงดูแปลกแยกอยู่บ้าง

เด็กบางคนมองนารูโตะด้วยสีหน้าแปลก ๆ บางคนแอบมอง บางคนก็กล้ามองตรง ๆ

ในตอนนั้นเอง ผู้ปกครองของเด็กเหล่านั้นกลับดึงลูกของตัวเองเข้าไปใกล้ แล้วแอบกำชับอะไรบางอย่าง

นารูโตะยิ้มอย่างปล่อยวาง ก่อนจะก้าวตรงเข้าไปในประตูใหญ่

สำหรับคนพวกนั้น ตอนนี้เขาสามารถทำเป็นไม่เห็นได้แล้ว

หลังจากรออยู่ในลานโรงเรียนนินจาครู่หนึ่ง จนกระทั่งครูนินจาที่รับหน้าที่ต้อนรับนักเรียนใหม่พานักเรียนใหม่เข้ามา และพวกน่ารำคาญเหล่านั้นก็ไม่สามารถตามเข้ามากวนใจให้คนรังเกียจได้อีก ในที่สุดนารูโตะจึงเดินเงียบ ๆ ตามขบวนเข้าไปในอาคารเรียน

ดูเหมือนโรงเรียนนินจาจะไม่ต่างจากโรงเรียนทั่วไปเท่าไร มีทั้งอาคารเรียนและห้องเรียน รวมถึงมีเกะนินหรือจูนินผู้มีประสบการณ์บางคนรับหน้าที่เป็นครู

เพียงแต่ว่าสิ่งที่ต้องเรียนที่นี่ล้วนเกี่ยวข้องกับนินจา ไม่ว่าจะเป็นวิถีของนินจา ประวัติศาสตร์โลกนินจา รวมถึงประวัติศาสตร์หมู่บ้านโคโนฮะ และอื่น ๆ

ยังมีกิจกรรมนอกห้องเรียนบางอย่าง เช่น การประลองระหว่างนินจา วิชาปาดาวกระจาย และอื่น ๆ

แน่นอนว่ายังรวมถึงวิชานินจาพื้นฐานบางอย่าง เช่น วิชาพื้นฐาน วิชาแยกร่างธรรมดา ไม่ใช่คาถาแยกร่างเงา เพราะวิชาแยกร่างธรรมดาเป็นเพียงกลลวงตาเท่านั้น ร่างแยกไม่มีพลังโจมตีใด ๆ รวมถึงวิชาสลับร่างและวิชาแปลงร่าง

เพราะอย่างไรเสียก็ต้องคำนึงถึงเด็กที่ไม่ได้เกิดจากครอบครัวนินจา แต่เป็นเด็กจากครอบครัวคนธรรมดา ซึ่งอาจไม่เคยสัมผัสการฝึกเกี่ยวกับนินจาใด ๆ มาก่อน ที่นี่จึงเป็นสถานที่ฝึกความรู้พื้นฐานเหล่านี้

เพราะเป็นวันแรกของการเรียน ในห้องเรียน ครูคนหนึ่งที่แนะนำตัวว่าชื่ออุมิโนะ อิรุกะ จึงเน้นอธิบายให้เด็ก ๆ ฟังเป็นหลักว่า ชีวิตในโรงเรียนหลังจากนี้ต้องเรียนรู้อะไรบ้าง

ด้านล่างเวที นารูโตะนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ตำแหน่งดี ๆ แบบนี้เขาแย่งได้ทันทีตั้งแต่เข้ามา

ด้วยส่วนสูงที่มากกว่าเด็กวัยเดียวกันคนอื่น ๆ ไปมาก ใครจะกล้ามาแย่งกับเขากันล่ะ

นารูโตะหันไปมองนอกหน้าต่าง แล้วหาวอย่างเบื่อหน่าย

ความจริงเขาเริ่มเสียใจแล้ว เมื่อเช้านี้เขายังคิดอยู่ว่าจะให้ร่างแยกเงามาโรงเรียนแทนตัวเองดีไหม

หลัก ๆ คือเขากังวลว่าร่างแยกเงาจะเกิดเรื่องไม่คาดคิด หากถูกคนอื่นพบว่าเขาใช้คาถาแยกร่างเงาได้แล้ว แถมยังกล้าใช้ร่างแยกเงามาหลอกครูอีก เกรงว่าคงยุ่งยากมาก

เพราะอย่างไรเสีย เขาก็ไม่มีทางอธิบายได้ว่าตัวเองเรียนคาถาแยกร่างเงามาได้อย่างไร ในช่วงต้นของเนื้อเรื่องนารูโตะ วิชานี้ถูกเรียกว่าเป็นวิชานินจาที่มีแต่โจนินเท่านั้นถึงจะใช้ได้

บวกกับเขาสามารถใช้สนามแม่เหล็กฝึกร่างกายของตัวเองได้ทุกที่ทุกเวลา เขาจึงจำต้องมาเองด้วยร่างจริง

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ไปวิ่งสักรอบในภูเขายังดีเสียกว่า

แต่แล้วนารูโตะก็หันไปมองอีกฝั่งหนึ่ง

ตรงนั้นมีเด็กผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอมีผมสั้นสีฟ้าสวยงาม และมีดวงตาสีขาวแปลกตาคู่หนึ่ง

อย่างน้อยได้เห็นภรรยาก็นับว่าพอใจแล้ว

--------------------

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🍃เกิดใหม่เป็นนารูโตะ: ฉันจะหนีออกจากหมู่บ้านโคโนฮะ

🏆มาร์เวล: จัดอันดับ 10 ซูเปอร์ฮีโร่

⚡️เดอะแฟลชในจักรวาลมาร์เวล

🐯ผู้ฝึกสัตว์อสูร: ฉันปลุกพรสวรรค์ระดับ SSS ตั้งแต่เริ่มต้น