บทที่ 430 คุณเคยเห็นคุณคาร์ลอสบ้างไหม
บทที่ 430 คุณเคยเห็นคุณคาร์ลอสบ้างไหม
บทที่ 430 คุณเคยเห็นคุณคาร์ลอสบ้างไหม
เมื่อได้รับอนุญาตจากเฉินเซียว ซูถังก็รีบโทรศัพท์หาคาร์ลอสทันที
“ฮัลโหล? คาร์ลอส พวกเราสามารถให้ที่พักพิงกับคุณได้นะ แต่คุณจะมายังไงล่ะ?”
คาร์ลอสรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที มีคนรู้จักคอยช่วยเหลือมันก็ทำงานง่ายขึ้นเยอะ เขาจึงตอบไปว่า “เรื่องนั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก พรุ่งนี้เจอกันนะ!”
พูดจบ คาร์ลอสก็รีบวางสายไปทันที
จากนั้นเขาก็แอบลักลอบออกจากท่าเรืออย่างเงียบ ๆ แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังสนามบินที่ใกล้ที่สุดทันที
ความน่ากลัวของหลัวซ่าหนวี่ ไม่ได้อยู่ที่ตัวเธอเพียงคนเดียวหรอกนะ
ในมือของเธอยังมีหน่วยรบพิเศษที่คอยทำหน้าที่จัดหาข้อมูลให้กับเธอโดยเฉพาะอีกด้วย
คาร์ลอสไม่กล้าใช้บริการระบบขนส่งสาธารณะผ่านช่องทางปกติเลยแม้แต่น้อย
เพราะหัวของพอลและพรรคพวก ก็ต้องหลุดออกจากบ่าด้วยวิธีนี้แหละ
ในขณะที่คาร์ลอสกำลังไว้อาลัยให้กับเพื่อนเก่า เขาก็แอบเสียดายเงินห้าล้านดอลลาร์ที่เพิ่งจะได้มาแต่ยังไม่ได้ใช้ไปพร้อม ๆ กัน......
เขาเดินทางมาถึงสนามบินอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน
คาร์ลอสยังไม่รีบเข้าไปข้างใน เขาพบว่ากล้องวงจรปิดหลายตัวในสนามบิน กำลังหมุนไปมา ราวกับว่ากำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่
“เวรเอ๊ย!”
คาร์ลอสเฝ้าสังเกตการณ์อยู่นาน ในที่สุดเขาก็จำใจต้องเดินผ่านท่อระบายน้ำใต้ดินเข้าไป
หลังจากที่พยายามอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเขาก็สามารถลักลอบเข้าไปในพื้นที่ของสนามบินได้สำเร็จ จากนั้นเขาก็แอบเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในห้องโดยสารของเครื่องบินขนส่งสินค้าที่กำลังจะบินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก เขาถึงได้รู้สึกเบาใจลงมาได้บ้าง
บริเวณด้านนอกของสนามบิน สาวงามผมบลอนด์ในชุดหนังสีดำรัดรูป อวดส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างอย่างชัดเจน ขี่รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่มาจอด ก่อนจะถอดหมวกกันน็อกออก
เส้นผมที่ยาวสลวยสะบัดไปมาอย่างเป็นธรรมชาติ เครื่องหน้าสวยคมชัด ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มและเซ็กซี่ ดึงดูดสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วนให้หันมามอง
ดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนดูมีชีวิตชีวา เธอมองดูสนามบินด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “ออกไปนานแค่ไหนแล้ว?”
“เพิ่งจะบินขึ้นเมื่อกี้นี้เอง แอนนี่ เที่ยวบินของคุณจะออกเดินทางในอีกหนึ่งชั่วโมง ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ”
“โอเค ฉันตั้งตารอคอยการเดินทางไปเยือนดินแดนตะวันออกในครั้งนี้มากเลยล่ะ”
......
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เถิงเซียวแคปิตอลได้ดำเนินการกว้านซื้อหุ้นของบริษัทเป้าหมายตามคำสั่งของเฉินเซียวเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว
ถึงแม้ยอดเงินรวมจะไม่เยอะมากนัก แต่มันก็เป็นเงินทุนของพวกเขาทั้งหมด
เขาสามารถนำไปเล่น นำไปใช้จ่ายได้ตามสบาย
เหมือนกับที่เฉินเซียวอยู่ที่บ้านของตัวเองในคฤหาสน์บนยอดเขานั่นแหละ
ก็มีแต่สองพี่น้องหลินเยียนหรานเท่านั้นแหละที่ต้องมาทนลำบาก...
เฉินเซียวเล่นสนุกอยู่จนดึกดื่น กว่าเขาจะทิ้งตัวลงนอนหลับไปตรงกลางเตียงได้
เก้าโมงเช้า
เฉินเซียวถูกเสียงนาฬิกาปลุกปลุกให้ตื่นขึ้นมา
เครื่องบินของคาร์ลอสกำลังจะลงจอดแล้ว
ซูถังเดินทางไปรับเขาที่สนามบิน จากนั้นเขาก็จะเดินทางมาพบกับเฉินเซียวที่ปินหูหยาหย่วน ก่อนจะจัดเตรียมกำหนดการเดินทางหลังจากนี้ต่อไป
เฉินเซียวหันกลับไปมอง วันนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครคอยปรนนิบัติเขาซะแล้วล่ะ
เขาจึงจำใจต้องแต่งตัวล้างหน้าแปรงฟันด้วยตัวเอง ก่อนจะเดินไปกินอาหารเช้าที่ห้องครัว
จากนั้นเขาก็มานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น จิบชาไปพลาง ตรวจดูสถานการณ์ในตลาดหุ้นไปพลาง
ตลาดหุ้นไม่มีเหตุการณ์พลิกโผใด ๆ ราคาหุ้นเป้าหมายล้วนแล้วแต่ค่อย ๆ ปรับตัวสูงขึ้นอย่างช้า ๆ
สิบโมงเช้า รถของซูถังก็ขับเข้ามาในปินหูหยาหย่วน
วันนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เฉินเซียวได้เห็นหน้าคาร์ลอส
ชายหนุ่มหน้าตาดุดันที่มีรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวพาดผ่านแก้มทั้งสองข้าง ในตอนนี้เขามีสภาพที่ดูไม่จืดเอาเสียเลย
ตามตัวของเขาเต็มไปด้วยฝุ่นผง ขอบตาดำคล้ำ แถมยังมีกลิ่นเหม็นแปลก ๆ โชยออกมาอีกด้วย
“โอ้ คุณเฉินที่รัก โปรดอนุญาตให้ผมเรียกคุณแบบนี้นะครับ เพิ่งจะเคยเจอกันเป็นครั้งแรก ขอผมใช้ห้องน้ำของคุณหน่อยจะได้ไหมครับ?”
คาร์ลอสทำตัวตามสบาย ไม่เกรงใจเลยสักนิด คาดว่าเขาเองก็คงจะทนกลิ่นเหม็นของตัวเองไม่ไหวแล้วเหมือนกัน
เฉินเซียวยิ้ม เขาชี้ไปที่ห้องน้ำสำหรับแขกแล้วบอกว่า “อยู่ตรงนั้น ตามสบายเลยนะ”
“ขอบคุณมากครับ”
พูดจบ คาร์ลอสก็เดินตรงไปที่ห้องน้ำทันที
เฉินเซียวเอ่ยถามขึ้น “ไอ้หมอนี่มันมายังไงเนี่ย?”
ซูถังยิ้มอย่างอ่อนใจ “อย่าให้พูดเลยค่ะ แอบซ่อนตัวอยู่ในห้องโดยสารของเครื่องบินขนส่งอาหารทะเลมาน่ะค่ะ”
เฉินเซียว: “......”
ซูถังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะถามขึ้น “เยียนหรานกับเยียนอวี่ล่ะคะ? ทำไมไม่เห็นพวกเธอสองคนเลยล่ะ?”
เฉินเซียวบอก “อ้อ สงสัยจะยังไม่ตื่นน่ะ”
“เกินไปแล้วนะ! นี่มันกี่โมงกี่ยามเข้าไปแล้ว? ชักจะทำตัวเหลวไหลกันใหญ่แล้วนะเนี่ย!”
พูดจบ ซูถังก็ทำท่าจะโทรศัพท์ไปหา
เฉินเซียวรีบห้ามเอาไว้ “ปล่อยให้พวกเธอนอนต่ออีกสักพักเถอะ เมื่อวานพวกเธอเหนื่อยกันมากเลยล่ะ”
ซูถังชะงัก ก่อนจะค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง
เธอเข้าใจในทันที
“อ้อ งั้น... งั้นฉันไปหาอะไรกินเป็นมื้อเช้าก่อนนะคะ”
“อืม ไปเถอะ”
เฉินเซียวนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นนานกว่าครึ่งชั่วโมง
จนกระทั่งซูถังกินข้าวเช้าเสร็จแล้วเดินกลับมา คาร์ลอสก็ยังอาบน้ำไม่เสร็จ
“ผู้ชายอาบน้ำนานขนาดนี้เลยหรอคะ” ซูถังถามด้วยความสงสัย
เฉินเซียวขมวดคิ้ว เขาโบกมือเรียกบอดี้การ์ดสองคนให้เดินตามเข้าไปดู
ผลปรากฏว่า ไอ้หมอคาร์ลอสนี่ ดันนอนหลับอยู่ในอ่างอาบน้ำซะงั้น...
“ให้ตายเถอะ... มันต้องเป็นคนไม่แคร์โลกขนาดไหนเนี่ย!”
เฉินเซียวหันหลังเดินกลับออกมา ก่อนจะสั่งให้บอดี้การ์ดไปปลุกเขาให้ตื่น
ไม่นานนัก คาร์ลอสก็เดินงัวเงียออกมา
“เฉิน ผมคงต้องบอกเลยว่า คุณคือคนรวยตัวจริงเสียงจริง อ่างอาบน้ำของคุณมันช่างนอนสบายเหลือเกิน”
เฉินเซียวยิ้ม “คุณคาร์ลอส ได้ยินมาว่าคุณเป็นนักฆ่าอันดับสามของโลกไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงยังถูกคนตามล่าได้อีกล่ะ?”
คาร์ลอสทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา เขาถอนหายใจออกมา “เฉิน คุณพูดถูกแล้ว ผมมันแค่อันดับสาม ไม่ใช่อันดับหนึ่ง”
เฉินเซียว: “......”
“คุณกำลังถูกนักฆ่าอันดับหนึ่งตามล่าหรอ? เธอคนนั้นน่าจะชื่อหลัวซ่าหนวี่ใช่ไหม?”
คาร์ลอสพยักหน้า “ใช่แล้ว! เธอเป็นลูกสาวของผม เป็นผลงานชิ้นเอกของผม และเป็นความภาคภูมิใจของผมด้วย!”
เฉินเซียวทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก
“ลูกสาวของคุณงั้นหรอ? จะมาฆ่าคุณเนี่ยนะ?”
คาร์ลอสบอก “แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ? บทเรียนแรกที่ผมสอนเธอก็คือ...... นักฆ่า จะต้องไร้ความรู้สึก ดูเหมือนว่าตอนนี้ เธอจะเรียนรู้ได้ดีทีเดียวล่ะ”
เฉินเซียว: “......”
โคตรเจ๋ง!
สอนลูกสาวตัวเองให้กลายเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งของโลก แล้วปล่อยให้ย้อนกลับมาฆ่าตัวเองเนี่ยนะ
แถมมันยังภูมิใจซะด้วย...
“แล้วเธอ... จะตามคุณมาถึงที่นี่ไหมเนี่ย?”
เมื่อเฉินเซียวพูดจบ คาร์ลอสก็ตกใจสุดขีด
เขารีบเก็บท่าทีสบาย ๆ ก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น ก่อนจะพูดว่า “เฉิน ได้โปรดส่งผมไปอยู่ในที่ที่ห่างไกลความเจริญที่สุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
“ห่างไกลที่สุดงั้นหรอ......”
เฉินเซียวอยากจะถามคาร์ลอสเหลือเกิน ว่าสนใจอยากจะไปช่วยพัฒนาพื้นที่ภาคตะวันตกของประเทศไหม
แต่พอมาลองคิดดูอีกที สถานะของเขามันก็ดูไม่ค่อยจะเหมาะสมสักเท่าไหร่นัก
เอาเป็นว่าทำตามแผนเดิม ให้เขาไปซ่อนตัวอยู่กับหวางป้านเซียนก็แล้วกัน
“ได้ เดิมทีผมตั้งใจจะเชิญให้คุณอยู่กินข้าวก่อนค่อยไป แต่ในเมื่อคุณคาร์ลอสรีบร้อนขนาดนี้ งั้นก็เชิญนั่งเครื่องบินส่วนตัวของผม เดินทางไปที่มณฑลเป่ยเลยก็แล้วกันนะ”
คาร์ลอสชะงัก “เครื่องบินส่วนตัวหรอ ดีเลย! รีบไปกันเถอะ!”
ด้วยความที่เขารู้จักนิสัยของลูกสาวตัวเองเป็นอย่างดี คาร์ลอสจึงไม่อยากจะปล่อยเวลาให้เสียเปล่าไปแม้แต่วินาทีเดียว
เฉินเซียวจัดการส่งคนไปคุ้มกันคาร์ลอสเดินทางไปที่สนามบิน
ในขณะเดียวกัน เขาก็แอบคิดอยู่ในใจ ว่าลูกสาวของมันจะเก่งกาจขนาดไหนกันเชียว ถึงขั้นทำให้คาร์ลอสซึ่งเป็นนักฆ่าอันดับสามของโลก หวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้
การที่เขาสามารถเอาชีวิตรอดมาได้นานขนาดนี้ เฉินเซียวไม่คิดหรอกนะ ว่าคาร์ลอสยอมหนีหัวซุกหัวซุนเพราะไม่กล้ายิงลูกสาวของตัวเองน่ะ
แววตาของมัน เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง
“ให้ตายเถอะ...”
เฉินเซียวไม่เข้าใจความคิดของไอ้โง่นี่เลยจริง ๆ มันดันเพาะพันธุ์ยมทูตขึ้นมาให้ตัวเองซะงั้น
ช่วงบ่าย เฉินเซียวอยู่บ้านจนรู้สึกเบื่อ เขาจึงตัดสินใจเดินทางไปที่มหาวิทยาลัย
เปิดเทอมมาตั้งนานแล้ว เขายังไม่เคยไปเหยียบมหาวิทยาลัยเลยสักครั้ง
ขบวนรถแล่นไปตามถนนเลียบทะเลสาบปินหู มันยังคงเป็นทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดอยู่เช่นเคย
เดิมทีทุกอย่างก็ดูราบรื่นดี
แต่เมื่อขับมาได้ครึ่งทาง ในตอนที่รถของเฉินเซียวจอดติดไฟแดงอยู่นั้น
จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงคำรามของเครื่องยนต์รถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นมา
ไม่นานนัก ก็มีนักบิดสาวคนหนึ่งขี่รถมาจอดเทียบอยู่ข้างรถของเขา
เฉินเซียวหันไปมอง หญิงสาวคนนี้มีรูปร่างที่อวบอิ่มสมส่วน เอวคอดกิ่วจนแทบจะใช้มือเดียวรวบได้ เธอสวมชุดแข่งรถรัดรูป และกางเกงหนังรัดรูป ท่วงท่าในการขี่รถของเธอมันช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกิน
ในขณะที่เฉินเซียวหันไปมองเธอนั้นเอง
นักบิดสาวคนนั้นก็หันกลับมามองเฉินเซียวเช่นกัน ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นมาเคาะกระจกรถของเขา
เฉินเซียวขมวดคิ้ว กระจกรถของเขาเป็นกระจกกันกระสุน เขาจึงไม่ได้รู้สึกกังวลใจอะไรมากมายนัก
เมื่อบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหน้าและด้านหลังเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดี พวกเขาก็รีบลงมาจากรถ แล้วเข้าปิดล้อมเธอเอาไว้ทันที
หญิงสาวยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่มีอาวุธ
เฉินเซียวลดกระจกลงมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
นักบิดสาวเอ่ยปากถาม “ขออภัยที่มารบกวนนะคะ ไม่ทราบว่า...... คุณเคยเห็นคุณคาร์ลอสบ้างไหมคะ?”